Ισόβια σε δολοφόνους οδηγούς στο Βερολίνο μετά από επανεκδίκαση της υπόθεσης.

Ετικέτες

Φεβρουάριος 2016:  Στο κέντρο του Βερολίνου, αργά το βράδυ ο 28χρονος Hamdi H. και ο 25χρονος  Marvin N. πραγματοποιώντας κόντρες με τα αυτοκίνητα τους ανέπτυξαν ταχύτητες μέχρι και 170 km/h (τρεις φορές πάνω από το όριο ταχύτητας) παραβιάζοντας παράλληλα αρκετούς κόκκινους σηματοδότες.

Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Hamdi H. συγκρούστηκε με το τζιπ που οδηγούσε ένας 69χρονος, συνταξιούχος γιατρός, πατέρας δύο παιδιών. Η σύγκρουση ήταν τόσο σφοδρή που προκάλεσε τον ακαριαίο θάνατο του θύματος ενώ το αυτοκίνητο του «εκτοξεύτηκε» 72 μέτρα.

Οι δύο κατηγορούμενοι και ένας επιβάτης στο αυτοκίνητο του Marvin N. τραυματίστηκαν ελαφρά κατά την σύγκρουση.

Οι αυτοσχέδιοι αγώνες ταχύτητας μέσα στις πόλεις αποτελούν ένα διαρκώς αυξανόμενο φαινόμενο στη Γερμανία.

Φεβρουάριος 2017: Δικαστήριο του Βερολίνου καταδικάζει σε ισόβια κάθειρξη και τους δύο κατηγορούμενους για ανθρωποκτονία. Απορρίπτει  το αίτημα τον  δικηγόρων υπεράσπισης το έγκλημα να θεωρηθεί ως ανθρωποκτονία από αμέλεια. Είναι η πρώτη φορά που επιβάλλεται ποινή ισοβίων για τροχαίο έγκλημα στη Γερμανία.  Αν και άμεσα εμπλεκόμενος στην σύγκρουση ήταν ο Hamdi H. ο δικαστής επεσήμανε ότι το γερμανικό δίκαιο απαιτεί να καταδικαστούν και οι δύο συμμετέχοντες στους παράνομους αυτοσχέδιους αγώνες.

Ισόβια σημαίνει ότι θα εκτίσει  τουλάχιστον 15 χρόνια  καθένας.

Ο δικαστής δήλωσε ότι ένας εμπειρογνώμονας που κατέθεσε στη δίκη είχε περιγράψει τη σκηνή του ατυχήματος ως «ένα πεδίο από ερείπια» που έμοιαζε με «πεδίο μάχης«.

Ο ψυχολόγος Χ. Άκερμαν κατέθεσε στο δικαστήριο:  «Θεωρούν πως έχουν ισχύ. Όταν το όχημα έχει ιπποδύναμη 400 ή 500 αλόγων με μια μικρή κίνηση του ποδιού μπορείς να κάνεις επίδειξη ισχύος. Αυτό δεν το έχουν στην προσωπική ή την επαγγελματική τους ζωή αυτοί οι άνθρωποι»,

Ο δικαστής ο R. Ehestädt συμφώνησε με τους εισαγγελείς που αποφάνθηκαν ότι οι δύο άνδρες ήταν ένοχοι δολοφονίας. Ο δικαστής δήλωσε ότι παρόλο που οι κατηγορούμενοι δεν είχαν την πρόθεση να σκοτώσουν το θύμα, είχαν αποδεχθεί ότι άνθρωποι θα μπορούσαν να σκοτωθούν από τη συμπεριφορά τους και έτσι ήταν ένοχοι ανθρωποκτονίας.

«Δεν ήταν ένας αγώνας σ έναν επαρχιακό δρόμο», δήλωσε , «Ήταν ένας αγώνας σε έναν κεντρικό δρόμο στο δυτικό Βερολίνο, όπου οι άνθρωποι περπατούσαν ακόμα αργά τη νύχτα. Υπήρχαν άνθρωποι στους δρόμους και άλλα αυτοκίνητα». «Δεν  μπορούσατε να δείτε τίποτα», δήλωσε ο Ehestädt, αμφισβητώντας την ιδέα ότι οι κατηγορούμενοι είχαν υποθέσει ότι ο δρόμος θα ήταν άδειος  αργά το βράδυ. «Δεν είχατε καμία πιθανότητα αντίδρασης.»

Απορρίπτοντας την μομφή ότι η ποινή επεβλήθη για παραδειγματισμό, ο  εισαγγελέας Fröhlich δήλωσε: «Ελπίζω απλώς ότι η ετυμηγορία θα έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα , ελπίζω ότι θα κάνει τουλάχιστον μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους που οδηγούν πολύ γρήγορα να σκέφτονται δύο φορές«.

Οι δικηγόροι υπεράσπισης χαρακτήρισαν την απόφαση του δικαστηρίου άδικη και είπαν ότι θα ασκήσουν έφεση.

«Μιλάτε μ έναν εξοργισμένο δικηγόρο υπεράσπισης», δήλωσε ένας από τους δικηγόρους του Hamdi H. σε δημοσιογράφους μετά την απόφαση. «Αν αυτή η ετυμηγορία εμπνεύσει και άλλες, θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε το φιλελεύθερο κράτος μας, βασισμένο στο κράτος δικαίου».

Οι εκπρόσωποι της αστυνομίας χαιρέτισαν την απόφαση: «Από σήμερα είναι σαφές ότι όποιος παραβιάζει κόκκινο τρέχοντας με ταχύτητα που υπερβαίνει κατά πολύ το νόμιμο όριο, αποδέχεται την πιθανότητα θανάτου άλλων ανθρώπων και χρησιμοποιεί το όχημά του ως θανατηφόρο όπλο«, δήλωσε ο πρόεδρος του συνδικάτου γερμανών αστυνομικών O. Malchow.  «Αυτό κάνει αυτόν που συμμετέχει σε κόντρες έναν δολοφόνο».

Μετά από αυτή την απόφαση,  ακολούθησε τροποποίηση του  Ποινικού Κώδικα με συνέπεια οι αυτοσχέδιοι αγώνες ταχύτητας , αντί για μια απλή παράβαση του ΚΟΚ (όπως θεωρούνταν μέχρι τότε) να μετατραπούν σε έγκλημα που τιμωρείται με φυλάκιση έως 10 ετών.

Ο νέος νόμος δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση των Hamdi H. και Marvin N.

Φεβρουάριος 2018: Το ομοσπονδιακό δικαστήριο (BGH) στην Καρλσρούη αποφάσισε μετά από προσφυγή των συνηγόρων υπεράσπισης πως δεν ευσταθούσε η καταδίκη για ανθρωποκτονία, αποδεχόμενο το επιχείρημα πως οι δύο οδηγοί  δεν είχαν την πρόθεση να διαπράξουν ανθρωποκτονία: «Η ακολουθία των γεγονότων όπως καθορίστηκε από το δικαστήριο του Βερολίνου δεν υποστηρίζει την υπόθεση μιας σκόπιμα διαπραχθείσας ανθρωποκτονίας«, ανέφερε και διέταξε επανάληψη της δίκης από άλλο δικαστήριο.

«Στα μάτια μου, είναι δολοφονία», δήλωσε ο κ. M. Warshitsky,  γιος του θύματος. «Η οδήγηση με 170 Km/hr μέσα στην πόλη  είναι σχεδόν σαν μια πράξη τρομοκρατίας στους δρόμους«.

Γνώριμη εικόνα: το πρόσωπο του δολοφόνου.

Μάρτιος 2019:  Μετά την εντολή του Ανωτάτου Δικαστηρίου ένα περιφερειακό δικαστήριο στο Βερολίνο εκδίκασε ξανά την υπόθεση και εξέδωσε την Τρίτη 26 Μαρτίου την απόφαση του.

  Η νέα απόφαση:

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου ανακοίνωσε πως: υπήρχαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι κατηγορούμενοι είχαν δείξει «σκόπιμη πρόθεση», λέγοντας:

«Αυτό που συνέβη δεν είχε καμία σχέση με αμέλεια.»

«Οι κατηγορούμενοι έπαιζαν επιπόλαια με τη ζωή των άλλων».

‘Ηταν «ριψοκίνδυνοι» και είχαν «θαυμασμό για τα οχήματά τους».

Για τους παραπάνω λόγους το δικαστήριο επέβαλε και πάλι την ποινή των ισοβίων και στους δύο κατηγορούμενους.

Η ετυμηγορία ήταν σύμφωνη με τις προτάσεις των εισαγγελέων.

ΠΗΓΕΣ: Euronews: ΕΔΩ Deutsche Welle: ΕΔΩ –  ΕΔΩ –  ΕΔΩ Associated Press: ΕΔΩ

 ΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄                                                                                               Με αφορμή την υπόθεση, εκπρόσωπος  της καγκελαρίου Μέρκελ δήλωσε: «Πέρυσι εξασφαλίσαμε ότι οι παραβάτες ταχύτητας που διακινδυνεύουν , γιατί έτσι τη βρίσκουν,  να τραυματίσουν ή ακόμα και να σκοτώσουν άλλους δεν θα αντιμετωπίζουν μόνο ποινές  φυλάκισης. Πρέπει επίσης να υπολογίζουν και τη δήμευση των αυτοκινήτων τους».

Advertisements

Ζητούνται Ασφαλείς & Λειτουργικοί Ποδηλατόδρομοι.

Ετικέτες

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019- ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΟΔΗΛΑΤΟΔΡΟΜΟΙ

12η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία

Είναι ώρα να αποκτήσουν οι ελληνικές πόλεις ασφαλείς και λειτουργικούς ποδηλατόδρομους. Αυτό είναι το κλειδί για να φανεί ότι ποδηλάτισσες και ποδηλάτες είμαστε όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, αρκεί να νιώσουμε ασφαλείς. Εμείς που θα βγούμε για 12η χρονιά στους δρόμους των ελληνικών πόλεων στις 7 Απριλίου είμαστε ένα ελάχιστο μέρος των ανθρώπων που θα δώσουν ζωή στις πόλεις μας όταν κατασκευαστούν οι ποδηλατόδρομοι.

Στις 7 Απριλίου, ελάτε μαζί μας. Ήρθε η ώρα να βάλουμε το ποδήλατο στην ατζέντα των δημοτικών αρχών που θα προκύψουν από τις εκλογές του Μαίου. Ας κάνουμε όλοι μαζί πετάλι για μια ιδέα που ωριμάζει.

Η πορεία που θα ακολουθήσουμε στην Αθήνα:

https://www.bikemap.net/en/r/4835755/

Αφίσες και σημεία συνάντησης των πόλεων που συμμετέχουν στην φετινή 12η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία 2019

https://www.podilates.gr/pp2019_afises

– Αθήνα (7/4, 12:00, Πέδιον του Άρεως)
– Αμαλιάδα (7/4, 11:00, Πλ. Ανεμόμυλου)
– Αταλάντη (7/4, 17:00, κεντρική πλ. Αγ. Θεοδώρων)
– Δράμα (7/4, 18:00, πλ. Ελευθερίας)
– Θάσος (12/5, 11:00, Αρσανάς – Ποταμιά)
– Καμένα Βούρλα (6/4, 10:30, τουριστικό περίπτερο Κ. Βούρλων, –
ΠΡΟΒΟμάστορες)
– Κατερίνη (7/4, 11:00, πλ. Ελευθερίας)
– Κέρκυρα (7/4, 12:00, Πεντοφάναρο – Λιστόν)
– Κώς (7/4, 10:30, πλ. Ελευθερίας)
– Μυτιλήνη (7/4, 12:00, πλ. Σαπφούς)
– Πύργος (7/4, 17:00, Κατάκολου – Κλουκίνας)

Οργάνωση:

Ποδηλάτ-ισσ-ες (podilates.gr)
Φίλοι του Ποδηλάτου (filoi-podilatou.gr)
ΠΕΖΗ
Μαμάδες+ στο Δρόμo (mamastodromo.blogspot.com)
ΠοδηλΑΤΤΙΚΗ Κοινότητα

Περισσότερες πληροφορίες στο www.podilates.gr

Εγκατάλειψη θύματος τροχαίου: Ο δρόμος προς μια νέα κανονικότητα.

Ετικέτες

Τη στιγμή που εγκαταλείπεται το θύμα, αίρεται η νομιμότητα.

Ο θύτης, τραυματίζοντας το θύμα και στη συνέχεια εγκαταλείποντάς το, αφήνοντάς το μόνο, να σφαδάζει σαν σφαχτό λίγο πριν το τέλος, παραβιάζει τον νόμο.

Πέρα όμως και πάνω από κάθε νομική παραβίαση, υπάρχει ο άνθρωπος, και ο άνθρωπος αυτός, σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και τόπο, εγκαταλείπεται. Εγκαταλείπεται στο έλεος των τραυμάτων του, του ανελέητου πόνου και των φόβων του, της απέραντης μοναξιάς, αιμόφυρτος.

Αυτή λοιπόν η εγκληματική αντίδραση φυγής μετατρέπεται σε τερατούργημα, αφήνοντας τον άνθρωπο στο σκότος του μοναχικού περάσματος από τη ζωή στον θάνατο.

Ως βούληση του αλλοτριωμένου ανθρώπου μόνο, μπορεί να εννοηθεί και να κατανοηθεί μια τέτοια αντίδραση.

Τη στιγμή που πέφτει η αυλαία, σε αυτά τα κλάσματα δευτερολέπτου που ο θύτης «μένει μόνος» με το θύμα του, εκεί, στο ασφαλτοστρωμένο σταυροδρόμι, θα αποφασίσει.

Θα πάρει σβέλτα την απόφαση, αν θα σταθεί ως άνθρωπος στον άνθρωπο ή αν θα τον απαξιώσει ως ύπαρξη. Αυτή η ύπαρξη, η οποία θα υπάρχει πλέον μόνο στον τόπο των αθανάτων (και αυτό στην καρδιά των πολύ δικών του ανθρώπων), από εδώ και στο εξής.

Όταν η απόφαση παρθεί ο άλλος άνθρωπος να θυσιαστεί, να αφανιστεί ολοκληρωτικά, έχοντας χάσει κάποιες φορές τη σωματική του ακεραιότητα, αφού κάποιο μέλος του σώματός του θα έχει αποκοπεί, αφήνοντας το σώμα λειψό, αιματοβαμμένο, στον τρόμο του ανείπωτου πόνου, με τον θάνατο να φαντάζει ως η μία και μοναδική για αυτόν λύτρωση.

Άννα Οικονομίδη

Ο οδηγός του αυτοκινήτου, αμέσως μετά τη σύγκρουση εγκαταλείπει τη σκηνή… «Αναζητείται ακόμη ο δράστης τροχαίου με εγκατάλειψη…».

«Έκκληση για μάρτυρες τροχαίου δυστυχήματος με εγκατάλειψη…».

«Τον χτύπησε με το αυτοκίνητο και τον παράτησε αβοήθητο…».

Οι αναφορές των τίτλων ειδήσεων πληθαίνουν. Αμέτρητα τα περιστατικά με αύξουσα ροή, μια πολλαπλασιαστική μάστιγα αποτελεσμάτων θανάτου και αναπηρίας. Η ανθρώπινη τερατωδία με την εγκατάλειψη του θύματος, συμβαίνει πλέον σε τέτοιους ρυθμούς και με τέτοια συχνότητα, ώστε να αποκτά σταδιακά τη δική της κανονικότητα.

Αυτή την «άλλη κανονικότητα» που απαξιώνει την ανθρώπινη υπόσταση, με γνώμονα την προστασία του εαυτού και την αποφυγή της τιμωρίας.

Με τι θράσος, με τι απανθρωπιά, ωστόσο, ο θύτης εγείρεται κατά της ανθρώπινης ζωής και ποδοπατά τον συνάνθρωπό του;

Από πού αντλεί τη σιγουριά της πράξης του;

Στην εποχή της γενικευμένης αποσάθρωσης του κοινωνικού ιστού, σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης, σε μια εποχή ισοπέδωσης αξιών και κανόνων ηθικής συμπεριφοράς, σε μια εποχή που υποδαυλίζεται ο ανθρωπισμός, η αλληλεγγύη, η εγγύτητα ανθρώπου προς άνθρωπο, η κατασκευή αυτή της «άλλης κανονικότητας», σχετίζεται άμεσα με την «εκκρεμότητα».

Τι ακριβώς όμως εννοούμε με τη χρήση αυτού του όρου;

Η «εκκρεμότητα» διατηρείται στο πλαίσιο λειτουργίας της κρατικής εξουσίας, τόσο μέσω του νομικού της πλαισίου και της λήψης αποφάσεων που δεν «απαντάνε» στο έγκλημα της εγκατάλειψης με την εξουδετέρωση αυτού, όσο και του κρατικού μηχανισμού των πολιτικών δομών (αντιπροσώπευσης, συνθηκών λειτουργίας και αποτελεσματικότητας), που «κατευνάζει» και υποτιμά την τραγική δυναμική της εγκληματικής εγκατάλειψης.

Έτσι, η τιμωρία του ενόχου δεν φαίνεται να αποτελεί σκοπό, αφού η επικρατούσα τακτική «απαλείφει», όσο μπορεί, τις ποινικές συνέπειες.

Το επιχείρημα «χάθηκε μία ζωή, ας μην καταστραφεί και μια ακόμη», πιάνει τόπο στους θανάτους από τροχαία. Η δικαιολόγηση του «μη ηθελημένου» της δράσης, δηλαδή του θανάτου ενός άγνωστου συνήθως συνανθρώπου, αυτόματα δικαιώνει τον θύτη, παίρνοντας σχεδόν τη θέση του θύματος.

«Μην τον ταλαιπωρείτε τον άνθρωπο, δεν ήθελε να προκαλέσει κακό. Φοβήθηκε».

Όλο και λιγότερο εκπλήσσεται ο νους από ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες αρχίζουν να κερδίζουν έδαφος στον λόγο και στη σκέψη των πολιτών.

Η εγκατάλειψη δεν αποτελεί «είδηση». Αποτελεί ωστόσο μια σχεδόν καθημερινή πρακτική.

Η πρωταρχική αντίδραση, σταδιακά έχει μετατραπεί σε ανοχή και η ανοχή σε αποδοχή. Η αποδοχή, με τη σειρά της, «κανονικοποιεί» την παρελθούσα ακραία και απαράδεκτη-απάνθρωπη συμπεριφορά σε μια πρακτική, απολύτως «κανονική».

Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός εγκατάλειψης των θυμάτων τροχαίων, στο πλαίσιο μιας ανερχόμενης «κανονικοποίησης», δεν αναγνωρίζεται ως ακραία συνθήκη. Σε αυτή τη διαδικασία μετασχηματίζεται το ηθικά ακραίο σταδιακά σε ηθικά αποδεκτό.

Η κανονικοποίηση απάνθρωπων συμπεριφορών, στο πλαίσιο, τόσο των εκάστοτε πολιτικών και νομικών αποφάσεων και υλοποιήσεων, όσο και των κοινωνικών εκφράσεων των μαζών, οφείλει να κατανοηθεί και να επικοινωνηθεί ως μία αρνητική διαστρέβλωση της κοινωνικής συνύπαρξης.

Σε αυτή τη μάστιγα οφείλουμε να αντισταθούμε. Να αντισταθούμε, κατανοώντας πρωτίστως το πώς λειτουργεί.

Η αύξηση του αριθμού και της συχνότητας τέτοιων φαινομένων, μόνο μέσα από το συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό πλαίσιο λειτουργίας της κοινωνίας μπορούν να κατανοηθούν και κατ’ επέκταση να καταπολεμηθούν.

Άννα Οικονομίδη

Ένα «σχόλιο» πάνω στο θέμα αναγνώστη της LiFO

Νέος Ποινικός Κώδικας: Παρακάμπτοντας το βαρύτερο και συχνότερο έγκλημα.

Ετικέτες

  Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, στην Ελλάδα από το 1990 μέχρι σήμερα πάνω από σαράντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους σε τροχαία εγκλήματα. Ακαθόριστος, αλλά πολύ μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των σοβαρά τραυματισμένων σε τροχαίες συγκρούσεις την ίδια περίοδο, πολλοί από τους οποίους επέζησαν με κάποια μορφής αναπηρία.

Δυστυχώς ο αριθμός των θυμάτων της αυτοκίνησης στη χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερος αν προσθέσουμε τα θύματα που υπήρξαν προηγούμενες δεκαετίες, ξεκινώντας τουλάχιστον από την δεκαετία του 1970 που άρχισε να παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις ο αριθμός των αυτοκινήτων και συνακόλουθα ο αριθμός των συγκρούσεων.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας την περίοδο 2011 -2017 στη χώρα μας καταγράφηκαν επτά χιλιάδες (7.000) βίαιοι θάνατοι.  Σύμφωνα με  την στατιστική ταξινόμηση της ΕΛΑΣ: απ αυτούς οι 6.160 (δηλαδή το 88%) ήταν αποτέλεσμα «τροχαίων ατυχημάτων» (στη δικαστική γλώσσα: «ανθρωποκτονίες από αμέλεια») και οι 840 (12%) ήταν «ανθρωποκτονίες». Την ίδια περίοδο είχαμε κατ έτος και ένα αριθμό 40 εως 45 βίαιων θανάτων από τα χαρακτηριζόμενα ως εργατικά «ατυχήματα» που δεν γνωρίζουμε αν περιλαμβάνονται στις αναφερόμενες από την ΕΛΑΣ ανθρωποκτονίες.

Όπως και νάχει είναι προφανές πως: εδώ και δεκαετίες το κυρίαρχο έγκλημα, σε συντριπτικές αναλογίες, από το οποίο υποφέρει η ελληνική κοινωνία είναι το τροχαίο.

Διαβάζοντας κανείς τις προτεινόμενες τροποποιήσεις στον Ποινικό Κώδικα και στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΕΔΩ) που έθεσε σε σύντομη διαβούλευση το υπουργείο Δικαιοσύνης αναρωτιέται κανείς αν οι συντάκτες όλου αυτού του έργου ζούσαν σ αυτή τη χώρα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Ή αν αποφάσισαν να επισημοποιήσουν οριστικά την άποψη πως η αυστηροποίηση των ποινών για τα τροχαία εγκλήματα είναι αδιανόητη μια κι αυτά αποτελούν φυσιολογικό φαινόμενο μιας κοινωνίας που αναγνωρίζει την ιδιότητα του φονεύσιμου ανθρώπου στα μέλη της.

Επί της ουσίας μόνο μία σχετική αλλαγή, κι αυτή αμφιλεγόμενη  υπάρχει στο προτεινόμενο σχέδιο. Πρόκειται για το άρθρο 290 Α που φαίνεται να επεκτείνει τα ήδη  ισχύοντα για την οδήγηση «υπό την επίδραση ναρκωτικών» – Νόμος 4139/2013, άρθρο 25 (που επιβάλει ποινές κάθειρξης για ανθρωποκτονία που προκαλούν οδηγοί υπό την επήρεια ουσιών) και στην περίπτωση της οδήγησης υπό την επίδραση αλκοόλ.  Το παραθέτουμε στο σύνολο του:

  «Άρθρο 290Α
Επικίνδυνη οδήγηση

1.Όποιος κατά τη συγκοινωνία στους δρόμους ή στις πλατείες:
(i) οδηγεί όχημα μολονότι δεν είναι σε θέση να το πράξει με ασφάλεια εξαιτίας της κατανάλωσης οινοπνεύματος ή χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή λόγω σωματικής ή πνευματικής εξάντλησης, ή
(ii) οδηγεί όχημα σε εθνικές ή περιφερειακές οδούς αντίστροφα στο ρεύμα της εκάστοτε κατεύθυνσης ή σε πεζοδρόμους, πεζοδρόμια ή πλατείες, ή οδηγεί όχημα που είναι τεχνικά ανασφαλές ή με ανασφαλή τρόπο φορτωμένο ή προβαίνει κατά την οδήγηση σε επικίνδυνους ελιγμούς ή μετέχει σε αυτοσχέδιους αγώνες, τιμωρείται, αν δεν προβλέπονται βαρύτερες κυρώσεις σε άλλες διατάξεις:
α) με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή αν από την πράξη προέκυψε κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα, β) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους αν από την πράξη προέκυψε κίνδυνος για άνθρωπο, γ) με κάθειρξη έως δέκα έτη αν στην περίπτωση των στοιχείων α΄ ή β΄ η πράξη είχε ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη ή προκάλεσε βλάβη σε κοινωφελείς εγκαταστάσεις, δ) με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών αν στην περίπτωση του στοιχείου β΄ η πράξη είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο άλλου. Αν προκλήθηκε ο θάνατος μεγάλου αριθμού ανθρώπων, το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει ισόβια κάθειρξη.»

Ο Ν. 4139/2013 είναι απόλυτα σαφής: «όποιος οδηγεί ή κυβερνά οποιοδήποτε πλωτό, χερσαίο ή εναέριο μεταφορικό μέσο υπό την επίδραση ναρκωτικών».

Ισχύει άραγε το ίδιο με το προτεινόμενο Άρθρο 290 A (που θα αφορά και τους οδηγούς υπό επίδραση ουσιών, άρα θα καταργήσει το άρθρο 25 του 4139);  Σε καμία περίπτωση.

Εδώ η διατύπωση είναι: «οδηγεί όχημα μολονότι δεν είναι σε θέση να το πράξει με ασφάλεια εξαιτίας της κατανάλωσης οινοπνεύματος ή χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή λόγω σωματικής ή πνευματικής εξάντλησης». Τα αντικειμενικά κριτήρια – όπως η συγκέντρωση αλκοόλ στο αίμα και ή ύπαρξη ναρκωτικών ουσιών στα ούρα – αντικαθίστανται με την υποκειμενική κρίση του αν ο οδηγός ήταν ή όχι σε θέση να οδηγήσει με ασφάλεια… πράγμα για  το  οποίο θα αποφανθεί το δικαστήριο μερικά χρόνια με τα το συμβάν, με την βοήθεια πάσης φύσεως αυτοανακηρυγμένων πραγματογνωμόνων.

Μιλάμε άραγε για πρόοδο ή για οπισθοδρόμηση;

Να σημειώσουμε βέβαια πως στα τόσα και τόσα άρθρα δεν υπάρχει λέξη για την υπερβολική ταχύτητα και τις επιπτώσεις της, λέξη για την χρήση κινητού, λέξη για την υποχρέωση παροχής των στοιχείων λειτουργίας ή όχι των κινητών των εμπλεκομένων σε σύγκρουση, λέξη για την παραβίαση κόκκινου, λέξη για την εγκατάλειψη θύματος και για τόσα άλλα. Αυτά τα “συνήθη πλημμελήματα”…

Που βαφτίζονται “Αμέλεια” όπως πάντα.  Μια τόσο βολική θεωρεία.

Αλλά το να τροποποιείς τον Ποινικό Κώδικα μετά από δεκαετίες σε μια χώρα που τα τροχαία εγκλήματα στοίχισαν δεκάδες χιλιάδες ζωές και να μη σ απασχολεί ειδικά αυτό το κυρίαρχο στη σύγχρονη Ελλάδα έγκλημα προφανώς αυτό δεν οφείλεται σε Αμέλεια.

Αποτελεί ξεκάθαρη πολιτική επιλογή.

Αθήνα 23 Μαρτίου 2019

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΥΓ.

  1. Σε αντίθεση με την πληθώρα άρθρων, που καλώς υπάρχουν, για τα δικαιώματα των κατηγορουμένων, δεν υπέπεσε στην αντίληψη μας ούτε ένα (1) άρθρο για τα δικαιώματα των θυμάτων.
  2. Η μη αφαίρεση της άδειας οδήγησης ακόμα και για τους καθ υποτροπήν φονιάδες της ασφάλτου δείχνει την παντελή αδιαφορία του νέου Π.Κ. για το πογκρόμ που έχει συντελεσθεί στους ελληνικούς δρόμους και ανάβει το πράσινο φώς για τη διαιώνιση του.

Δικαιοσύνη για τη Στέλλα και το Γιάννη. Eίναι μακρύς ο δρόμος… (2)

Ετικέτες

Όπως ήταν αναμενόμενο, η υπόθεση του φόνου της Στέλλας Μούσχου και του Γιάννη Στρογγυλού που είχε οριστεί να εκδικαστεί, 32η στο πινάκιο, σήμερα 22 Μαρτίου 2019,  στο τριμελές πλημμελειοδικείο  Χανίων (ΕΔΩ), δεν ξεκίνησε καν. «Λόγω παρελεύσεως του ωραρίου» αναβλήθηκε, για να εκδικαστεί ένα χρόνο αργότερα… στις 13 Μαρτίου 2020.

Δικαιοσύνη για τη Στέλλα και το Γιάννη. Eίναι μακρύς ο δρόμος …

Ετικέτες

Δικαιοσύνη για τη Στέλλα και το Γιάννη. Eiναι μακρύς ο δρόμος…

Για την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2019 ορίστηκε να εκδικαστεί στο τριμελές πλημμελειοδικείο Χανίων η υπόθεση των φόνων των δύο νέων παιδιών, της Στέλλας Μούσχου  και του Γιάννη Στρογγυλού ο θάνατος των οποίων συγκλόνισε το πανελλήνιο στις 17 Αυγούστου του 2017. Η Στέλλα και ο Γιάννης, πεζοί, έχασαν την ζωή τους από οδηγό ΙΧ που τους χτύπησε τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Έχουμε εκφράσει αναλυτικά τις απόψεις μας για το απαράδεκτο μιας δίωξης σε βαθμό πλημμελήματος, για «ανθρωποκτονίες από αμέλεια», για ένα οδηγό που σκότωσε δύο παιδιά και το σκυλί τους ενώ αυτά περπατούσαν στην άκρη του δρόμου, έναν οδηγό που έτρεχε με 127 km/h σε δρόμο με όριο 40 km, για ένα οδηγό που αφού κτύπησε τα παιδιά ανέπτυξε ταχύτητα 170km/h προκειμένου…  ( Περισσότερα ΕΔΩ).

Ωστόσο φαίνεται πως αυτή η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει  να μας εκπλήσσει.

Όπως έγινε γνωστό η δίκη σε ένα σύνολο 34 δικών που είναι στο πινάκιο την συγκεκριμένη ημέρα  έχει τοποθετηθεί στην 32η θέση, μια θέση που προεξοφλεί σχεδόν κατά 100% την αναβολή της.

Προηγούνται πολύ σοβαρότερες υποθέσεις όπως ζωοκλοπές, καταπατήσεις κλπ, γεγονός απόλυτα κατανοητό και συμβατό με το αξιακό σύστημα αυτής της κοινωνίας.

Υπενθυμίζουμε ότι οι οικογένειες και των δύο θυμάτων δεν ζουν στην Κρήτη και με βάση το νόμο είναι υποχρεωμένες, με την απειλή ποινικής δίωξης, να είναι παρούσες ακόμα κι αν το δικαστήριο δεν γίνει, σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο που με βάση τον ίδιο νόμο έχει την δυνατότητα να μη παραστεί καν αλλά να εκπροσωπηθεί από το δικηγόρο του.

Παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες του  SOS Τροχαία Εγκλήματα τόσο στους υπουργούς Δικαιοσύνης, όσο και στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και παρά τις υποσχέσεις για το ότι τα θανατηφόρα τροχαία θα προτάσσονται στα πινάκια για μια ακόμα φορά ακολουθείται μια πρακτική αντιμετώπισης της υπόθεσης σαν πράξης μικρής κοινωνικής απαξίας, γεγονός ιδιαίτερα προσβλητικό για την Μνήμη το θυμάτων και ιδιαίτερα ψυχοφθόρο για τις οικογένειες τους.

Άραγε οι οικογένειες καλούνται να συμμετάσχουν στην έναρξη δίκης ή μήπως καλούνται να εκτελέσουν «Ασκήσεις Ακριβείας»; Είχαμε ακούσει πως τα καψόνια είχαν απαγορευτεί, αλλά αν είναι αλήθεια φαίνεται ότι αυτό ισχύει μόνο για το στρατό.

-Κάνουμε  κάπου λάθος κε Καλογήρου;

Αθήνα 20/3/2019

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

Οδική Ασφάλεια: ενός ανδρός αρχή.

Ετικέτες

Στις 20 Φεβρουαρίου 2019 ψηφίστηκε από την ολομέλεια της Βουλής το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών «Δοκιμασία προσόντων και συμπεριφοράς υποψήφιων οδηγών και οδηγών για τη χορήγηση αδειών οδήγησης οχημάτων, άλλες διατάξεις για τις άδειες οδήγησης και λοιπές διατάξεις» και από τις 4 Μαρτίου, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ (ΕΔΩ), αποτελεί πλέον το νόμο 4599/2019

Μαζί με τις αλλαγές στον τρόπο έκδοσης αδειών οδήγησης, στις οποίες θα αναφερθούμε αναλυτικά σε επόμενο κείμενο μας, ψηφίστηκε (άρθρο 14) και η διάταξη που επιτρέπει την οδήγηση (συνοδευόμενη) από την ηλικία των 17 ετών.

O SOS Τροχαία Εγκλήματα ήταν ένας από τους φορείς που προτάθηκαν από τον εισηγητή της πλειοψηφίας, βουλευτή κο Καραναστάση να εκθέσουν τις απόψεις τους στην σχετική συζήτηση στην επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου στις 12 Φεβρουαρίου. Αν και από κανένα δεν διατυπώθηκε οποιαδήποτε αντίρρηση γι αυτή την πρόσκληση, ο σύλλογος μας εξαιρέθηκε (μόνον αυτός) από τον τελικό κατάλογο ενδιαφερομένων φορέων που προσκλήθηκαν. Ίσως το ότι αρκετά πριν είχαμε εκφράσει την αρνητική άποψη μας σχετικά με το θέμα (ΕΔΩ) να ήταν ο λόγος γι αυτό. Λέμε τώρα…

Τι όμως προκάλεσε αυτή τη νομοθετική ρύθμιση σε μια χώρα με ιδιαίτερα μεγάλο πρόβλημα σε αριθμό τροχαίων συγκρούσεων, με τους νέους να αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία των εμπλεκομένων σ αυτές;  Να σημειώσουμε πως σύμφωνα με την επίσημη αξιολόγηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2013), που τολμά να διαφωνεί με το ελληνικό ΥΜΕ, η άδεια οδήγησης στην εφηβεία αποτελεί ένα από τα πιο επιβλαβή μέτρα για την οδική ασφάλεια.

  … ανήκουμε στις χώρες με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας

 Αντιγράφουμε από την αιτιολογική έκθεση, για το άρθρο που αφορά στην «Συνοδευόμενη Οδήγηση»: «Με τις προτεινόμενες διατάξεις του παρόντος άρθρου, επιδιώκεται η καθιέρωση ολοκληρωμένου συστήματος συνοδευόμενης οδήγησης, για ανήλικους υποψήφιους οδηγούς, μετά τη συμπλήρωση της ηλικίας των δεκαεπτά (17) ετών, λαμβάνοντας υπόψη τα ισχύοντα σε κράτη της ευρωπαικής ένωσης με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας».

Το μοναδικό «επιχείρημα» της αιτιολογικής έκθεσης για την υιοθέτηση αυτής της απόφασης θυμίζει τις πιο ιλαροτραγικές ιστορίες μιμητισμού της ελληνικής άρχουσας ελίτ όταν φτιασιδώνεται την προηγμένη.

Μια χώρα που αρνείται να κάνει κτήμα της οτιδήποτε θετικό έχουν καθιερώσει οι ευρωπαικές χώρες με υψηλά επίπεδα οδικής ασφάλειας θα ανέβει επίπεδο οδικής ασφάλειας υιοθετώντας την συνοδευόμενη οδήγηση στα 17, μέτρο που ισχύει σε ορισμένες μόνον ευρωπαικές χώρες. Δεν υπάρχει λόγος να μειώσουμε τα όρια ταχύτητος (οι τέσσερις ασφαλέστερες χώρες της προηγούμενης χρονιάς (Νορβηγία, Ηνωμένο Βασίλειο, Σουηδία, Ελβετία, έχουν όλες μικρότερα από την Ελλάδα όρια ταχύτητας στους αυτοκινητοδρόμους και εκτεταμένες ζώνες ήπιας κυκλοφορίας με όριο τα 30 km στις πόλεις). Ούτε  υπάρχει λόγος να  μειώσουμε τα νόμιμα όρια συγκέντρωσης αλκοόλ στο αίμα των οδηγών και να προχωρήσουμε στο Μηδέν Αλκοόλ για τους επαγγελματίες και τους νέους οδηγούς. Ούτε φυσικά να θεσπίσουμε αυστηρότερες ποινές για τους δολοφόνους της ασφάλτου και την άμεση και δια βίου αφαίρεση της άδειας οδήγησης τους.

Ο δρόμος για την ανύψωση μας σε χώρα με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας περνάει μέσα από την (συνοδευόμενη) οδήγηση από τα 17.

The Fall of Icarus, Carlo Saraceni

Ανεξάρτητα από τα επι μέρους σημεία που μπορεί να κάνει κανείς κριτική και αφορούν διάφορους τομείς εκπαιδευτικούς, νομικούς, ασφαλιστικούς και άλλους, σε σχέση με την εποπτευόμενη οδήγηση το ουσιαστικό είναι ένα: το ενδιαφέρον της πολιτείας (λέγε με Υπουργείο Μεταφορών) να εισαγάγει όσο το δυνατό νωρίτερα τους νέους στον κόσμο του αυτοκινήτου. Τι πιο φυσικό για έναν υπουργείο  που έχει ονομάσει e Drive Academy τον διαδικτυακό κόμβο ευθύνης του για θέματα Οδικής Ασφάλειας.  Όπως οι ίδιοι σημειώνουν: «Η πλατφόρμα παρέχει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης, προσαρμοσμένο σε κάθε ηλικία. Ξεκινά από τις βαθμίδες της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, για μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου αντίστοιχα, με στόχο την έγκαιρη και μεθοδική απόκτηση γνώσεων οδικής συμπεριφοράςκαλλιεργώντας σταδιακά στην συνείδηση των παιδιών και εφήβων την ασφαλή και οικολογική μετακίνηση».

Όταν θεωρείς φυσιολογικό να απευθύνεσαι στους μαθητές Δημοτικού μέσω προγράμματος που ονομάζεις e drive τι ποιο φυσικό από το να προωθείς την οδήγηση αυτοκινήτου στους μαθητές Λυκείου.

Από ποιους προέκυψε τελικά αυτό το αίτημα;

Παρακολουθώντας το σύνολο της συζήτησης από το κανάλι της Βουλής, θα πρέπει να επισημάνουμε πως την πατρότητα της πρότασης διεκδίκησε μόνον ένας φορέας: το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας Πάνος Μυλωνάς. Στο σύνολο τους οι παριστάμενοι φορείς των εκπαιδευτών οδήγησης δεν τοποθετήθηκαν, ούτε θετικά ούτε αρνητικά για το θέμα, με εξαίρεση τον Π.Σ.Ε.Ο. (Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής) που προέβαλε μια διαφορετική – κριτική αντίληψη. Αυτό βέβαια πού πρέπει να σημειωθεί είναι: η κάθετη διαφωνία του εκπροσώπου του ΕΚΑΒ καθηγητού Ι. Παπαδόπουλου (είχε κληθεί ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας του Υπουργείου Υγείας) που επεσήμανε για την συνοδευόμενη οδήγηση: «Εμείς δεν είμαστε θετικοί, έχουμε υποβάλει υπόμνημα στο Εθνικό Συμβούλιο Οδικής Ασφάλειας. Ερωτώ: Είναι εφικτός ο έλεγχος από την τροχαία; Δεν είναι εφικτός. Για παράδειγμα, ένας αστυνόμος θα υποθέτει ότι ένας είναι κάτω των 17 ετών και θα τον σταματάει και ο συνοδηγός θα έχει έγγραφη πιστοποίηση; Το Υπουργείο θα πιστοποιεί αυτούς, γιατί βάζει ορισμένες προϋποθέσεις; Θα τους δίνει ένα έγγραφο ότι δικαιούται να είναι σύνοδος ατόμου 17 ετών, ο οποίος έχει προσωρινό δίπλωμα οδήγησης; Αυτά είναι ανέφικτα. Θα εκφυλιστεί το μέτρο, οι 17 χρόνοι οδηγών κανονικά με τα ανάλογα ατυχήματα, γιατί ένας χρόνος διαφορά σε αυτή την ηλικία είναι μεγάλος χρόνος ωριμότητας. Δεν είναι από 17 με 18, η ωριμότητα είναι πολύ δυσανάλογα μεγάλη με το μικρό αυτό χρονικό διάστημα».

 Εξ ίσου σημαντική ήταν η διαφοροποίηση Διευθυντή της Τροχαίας Αττικής ( ΕΔΩ ) Ταξίαρχου Ν. Σπανουδάκη, σε σχέση με την πρόταση του υπουργείου που χαρακτηριστικά επεσήμανε πως πρέπει «να ληφθεί υπόψη, ότι στην Χώρα μας, το επίπεδο της οδικής ασφάλειας είναι υψηλό, πλην όμως δεν είναι προηγμένο κατά την αντίστοιχη έννοια που ισχύει στις αντίστοιχες Χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που λειτουργούν ανάλογα συστήματα».

Οδική Ασφάλεια: ενός ανδρός αρχή;

Η εβδομάδα 6-12 Μαίου 2019, ανακοινώθηκε από τον ΟΗΕ ως η 5η Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας. Σαν κεντρικό θέμα για φέτος επιλέχθηκε η προβολή της ανάγκης ενός «Ηγετικού Επιτελείου για την Οδική Ασφάλεια» που θα εργαστεί συστηματικά με βάση τις προτάσεις που κωδικοποιήθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας  στο εγχειρίδιο SAVE LIVES – Δέσμη Μέτρων για την Οδική Ασφάλεια (ελληνική έκδοση ΕΔΩ).

Είναι προφανές πως στη χώρα μας δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για ένα τέτοιο επιτελείο. Υπάρχει το Υπουργείο Μεταφορών που εδώ και δεκαετίες λύνει ακούραστα το πρόβλημα.

Αξιοποιώντας την παράδοση του είσαι ότι δηλώσεις, μας ενέταξε ήδη στις χώρες με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας.

Χωρίς περιττές διαδικασίες: Δεν θέτει καν τα σχέδια νόμου σε διαβούλευση και εφαρμόζει την παγκόσμια πατέντα να καλεί τα υπουργεία Υγείας και Προστασίας του Πολίτη όχι να συνδιαμορφώσουν την πολιτική αλλά να τοποθετηθούν «εντός τριλέπτου» … ως «ενδιαφερόμενοι φορείς». Υιοθετεί τις απόψεις ενός ιδιωτικού φορέα, ακόμα κι αν οι εκπρόσωποι των συναρμόδιων υπουργείων διαφωνούν!!!

Χθες νομοθέτησε πως η υπερβολική ταχύτητα δεν ανήκει στις μεγάλης επικινδυνότητας παραβάσεις, σήμερα νομοθέτησε την (συνοδευόμενη) οδήγηση στα 17. Αύριο ποιος ξέρει τι έχει σειρά…

Είναι απορίας άξιον γιατί αυτές οι ιδέες δεν γίνεται μια προσπάθεια να εξαχθούν σε άλλες χώρες του κόσμου ώστε να λύσουν κι αυτοί μια και καλή το πρόβλημα των τροχαίων συγκρούσεων.

SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΥΓ. Ο νόμος στο σύνολο του ψηφίστηκε από το ΣΥΡΙΖΑ και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Το άρθρο 14 για την συνοδευόμενη οδήγηση στα 17 υπερψηφίστηκε από το ΣΥΡΙΖΑ, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και το ΚΚΕ (που δεν ψήφισε στο σύνολο του το νομοσχέδιο). Η ΝΔ καταψήφισε το συγκεκριμένο άρθρο έχοντας την οπτική κανονικής άδειας (και όχι συνοδευόμενης) οδήγησης στα 17.

 

 

 

 

 

Τριάντα μήνες για τον Πάνο….με αναστολή φυσικά.

Ετικέτες

Στις 27 Φεβρουαρίου 2019 το τριμελές Εφετείο Πατρών καταδίκασε τελεσίδικα την Αικατερίνη Αρβανίτη – Μαυραγάνη, σύζυγο του τέως υπουργού Οικονομικών Γ. Μαυραγάνη για τον θανάσιμο τραυματισμό του 14χρονου ποδηλάτη Πάνου Τζαβάρα στις 2 Μαίου 2012. ( Ο Πάνος πάλεψε μέχρι της 18 Μαίου, αλλά ο αγώνας ήταν άνισος)

Χρειάστηκαν 6 χρόνια και 10 μήνες για να τελεσιδικήσει  μια υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Το Εφετείο, πού ξεκίνησε το …2015, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές και διακοπές, ολοκληρώθηκε πια επιβάλλοντας στην δράστη την ίδια ποινή με το πρωτόδικο. Τριάντα μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή, με καταλογισμό της αποκλειστικής ευθύνης στην οδηγό…

Ένα σαφές μήνυμα, όχι μόνο προς την οικογένεια του Πάνου, αλλά προς καθένα πού έχει ή που σκέφτεται να κάνει παιδί για το πόσο αποτιμάται η ζωή αυτού του μοναδικού πλάσματος.

Το δικαστήριο απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς της κατηγορουμένης και έκανε δεκτά τα πραγματικά περιστατικά: πως η οδηγός μπήκε στο αντίθετο ρεύμα με υπερβολική ταχύτητα, χτύπησε και εκτίναξε τον μικρό ποδηλάτη Πάνο επάνω σε ένα άλλο αυτοκίνητο τραυματίζοντας τον θανάσιμα. Όλα αυτά μπροστά στο μικρότερο αδερφό του αυτόπτη μάρτυρα του φοβερού συμβάντος.

Μια οικογένεια, η οικογένεια του θύματος, όπως τόσες άλλες χιλιάδες οικογένειες, καταδικασμένη ισόβια και μια οδηγός, όπως τόσες χιλιάδες άλλες οδηγοί καταδικασμένη σε μια ολιγόμηνη ποινή με αναστολή….

Αν και ο εισαγγελέας πρότεινε την αύξηση της ποινής σε σχέση με το πρωτόδικο, στα τρία χρόνια, θεωρώντας πρόκληση το ύφος και το ήθος της δράστιδος, που την στιγμή του συμβάντος φρόντισε να μετακινηθούν θραύσματα του αυτοκινήτου της από το αντίθετο ρεύμα, όπου συνέβη η σύγκρουση, στο δικό της ρεύμα προκειμένου να αλλοιώσει τα πραγματικά στοιχεία της σύγκρουσης, επί της ουσίας έξι μήνες παραπάνω δεν θα σήμαιναν ουσιαστικά τίποτα.

Το κράτος έχει υιοθετήσει την απόφαση πως όλοι οι τροχαίοι φόνοι αποτελούν ανθρωποκτονίες «από αμέλεια». Αρνείται πεισματικά να αλλάξει οποιοδήποτε στοιχείο αυτής της απόφασης. Ακόμα και όταν τα θύματα είναι παιδιά όπου η ανισότητα στο δίκτυο της κυκλοφορίας είναι προφανής καμιά ιδιαίτερη ευθύνη δεν καταλογίζεται στους ενήλικες που τα θανατώνουν. Στις περισσότερες φορές η δικαστική διαδικασία εξαντλείται στο να «ανακαλυφθεί» πιο λάθος έκανε το παιδί και όχι στο πόσο έλλειψη προσοχής έδειξε ο ενήλικας.  Στο απώγειο αυτού του παραλογισμού φτάνουμε στους επαγγελματίες που πουλάνε οδική ασφάλεια που θέλουν να μάθουμε στα παιδιά να προσέχουν τα αυτοκίνητα αντί οι οδηγοί να προσέχουν τα παιδιά…

Είναι εντυπωσιακό πόσα παιδιά φέτος έχουν βρεθεί στη θέση του Πάνου.

Κάποιοι θα ισχυριστούν πως αυστηρότερες δικαστικές αποφάσεις δεν θα αποθαρρύνουν τους δράστες. Αναρωτήθηκαν άραγε για το αντίστροφο. Για το μήπως αυτή η αντιμετώπιση τους ενθαρρύνει;

Η μήπως νομίζουν πως κανείς δεν γνωρίζει σ αυτή τη χώρα ότι μπορεί να σκοτώνει όποιον βρει στο δρόμο του χωρίς καμία συνέπεια. Τουλάχιστον έξη  εκατομμύρια οδηγοί το γνωρίζουν πολύ καλά. Πολύ καλύτερα τουλάχιστον απ όσο γνωρίζουν τον Κώδικα Οδική Κυκλοφορίας.

Σου σκοτώνουν το παιδί και πρέπει να λες και πάλι καλά που δεν τους αθώωσαν. Μπορούμε άραγε χειρότερα; Γιατί για καλύτερα κάτι δεν φαίνεται.

Στον Ανδρέα, τη Φαίδρα, τον Κώστα, στους παππούδες και τους θείους, σε όλους όσους σημαδεύτηκαν απ αυτό τον παράλογο φόνο, όλοι μας την Αγάπη. Δυστυχώς δεν έχουμε άλλο να προσφέραμε, αποδείχτηκε πως είμαστε πολύ αδύναμοι για να μετακινήσουμε το βουνό και να επιβάλουμε το σεβασμό στα θύματα των τροχαίων.

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΥΓ. Όπως συμβαίνει πάντα από την υπεύθυνη, καταδικασμένη οδηγό δεν αφαιρέθηκε ούτε για ένα λεπτό η άδεια οδήγησης της.

Βαρεθήκαμε να σας ακούμε.

Ετικέτες

,

Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές πλησιάζουν και δεν νοείται σοβαρός υποψήφιος που να μην έχει έτοιμη την πρόταση για λύση του προβλήματος της «μάστιγας των ναρκωτικών». Χιλιάδες Μεγαλέξανδροι με το σπαθί στο χέρι πανέτοιμοι να κόψουν τον Γόρδιο δεσμό. Είναι ν απορείς ποιος τους εμποδίζει τόσα χρόνια. Γιατί οι περισσότεροι απ αυτούς όλο και σε κάποιο μικρο ή μεγάλο καραβάκι της εξουσίας επέβαιναν.

Από κοντά βέβαια και οι δημοσιογράφοι, έγκριτοι και μη, βαθιά αγωνιώντες για το θέμα επαυξάνουν σε δραματικότητα και σε «ριζικές λύσεις».

Αν πάρει κανείς τις προτάσεις τους στα σοβαρά στη μεγάλη τους πλειοψηφία συνοψίζονται σε μια φράση: Πως οι χρήστες δεν θα είναι ορατοί. Φοβερή «λύση».

Είναι η ίδια «λύση» που έδωσαν στο πρόβλημα των τροχαίων, ένα πρόβλημα στο οποίο η τοπική αυτοδιοίκηση έχει πολύ περισσότερες αρμοδιότητες και ευθύνες για την κατάσταση που επικρατεί. Τα θύματα των τροχαίων απλά δεν υπάρχουν.

Ερωτήσεις του τύπου: πόσα πεζοδρόμια και πόσες νησίδες διαπλατύνατε, πόσους δρόμους πεζοδρομήσατε, πόσους ποδηλατόδρομους φτιάξατε, πόσες ζώνες ήπιας κυκλοφορίας με όριο τα 30km δημιουργήσατε, πόσα σχολεία εντάξατε μέσα σε τέτοιες ζώνες, σε πόσα φανάρια αυξήσατε το χρόνο για τους πεζούς, πόσες παράνομες διαφημιστικές πινακίδες κατεβάσατε, για να αναφέρουμε μόνο μερικές άμεσα σχετιζόμενες με την Τ.Αυτοδιοίκηση, δεν τέθηκαν και ούτε πρόκειται να τεθούν.

Τα τροχαία εγκλήματα, η κύρια αιτία αποδεκατισμού της νεολαίας μας, δεν αποδίδουν ψήφους. Οι εκλογές έχουν τη λογική τους και ο θάνατος τη δική του.

Απ τη στιγμή που η πλειοψηφία του πληθυσμού μετακινήθηκε και ζείς σε τερατου-πόλεις, μετακινήθηκε και ο τόπος πραγμάτωσης των τροχαίων εγκλημάτων μέσα σ αυτές. Το να διεκδικείς μια Δημοτική ή Περιφερειακή αρχή και να μη μιλάς για τα τροχαία δεν σημαίνει πως δεν ξέρεις κάτι. Σημαίνει απλά ότι θεωρείς φυσιολογική την κατάσταση, ή για να το πούμε κυριολεκτικά, ότι συνεργείς.

 

Στην Αθήνα μες στο κέντρο… παράσυρση, εγκατάλειψη, θάνατος.

Ετικέτες

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Προχθές στην Καλαμάτα, χθες στο Ηράκλειο σήμερα στην Αθήνα. Το τροχαίο με εγκατάλειψη του θύματος έγινε πλέον μέρος της καθημερινότητας μας. Της καθημερινότητας μιας «κοινωνίας» αθροίσματος αποχαυνωμένων, ιδιοτελών, επιθετικών ατόμων που βγάζουν όλα τα κόμπλεξ τους στο δρόμο και δεν διστάζουν να τραυματίσουν ακόμα και θανάσιμα και να εγκαταλείψουν τα θύματα τους.

Και γιατί να διστάσουν; Στηρίζονται (και στηρίζουν) σ ένα πολιτικό σύστημα που έχει προ-δικάσει την «αθωότητα» τους. Μια εξουσία κουφή που δεν ακούει τις κραυγές των θυμάτων και μια δικαιοσύνη τυφλή που, όπως και οι δράστες, «δεν είδε τίποτα».

Ακούσατε, ακούσατε: μέρα μεσημέρι την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019 στο κέντρο της Αθήνας, στην Ακαδημίας κ Ρήγα Φεραίου, μπροστά στην πιάτσα όπου ήταν παρκαρισμένα ταξί, ο 53χρονος πεζός  Giouseppe Vinciguerra ενώ περνούσε με πράσινο τη διάβαση πεζών χτυπήθηκε και εγκαταλείφθηκε από οδηγό ΙΧ. Τέσσερις μέρες μετά απεβίωσε στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν.

Το συμβάν δεν γνώρισε την παραμικρή δημοσιότητα (είναι η εγκατάλειψη θύματος τροχαίου είδηση;). Και έμεινε μόνη η αδερφή του θύματος να ψάχνει μέσα από το facebook για κάποιο μάρτυρα…

Ένας ακόμα άνθρωπος, προστέθηκε στη πολυάριθμη λίστα των θυμάτων της προόδου και του πολιτισμού μας. Πολιτισμού που δείκτης του είναι οι πωλήσεις αυτοκινήτων.

Μια ακόμη οικογένεια βυθίστηκε αιφνίδια και χωρίς προοπτική εξόδου στα άδυτα του πόνου.

Την ίδια ώρα στη Βουλή συζητούν πως θα το ρυθμίσουν να δίνουν άδεια οδήγησης στου 17χρονους. Συζήτηση για το να αφαιρεθεί από κάποιον η άδεια οδήγησης δεν προβλέπεται στο ορατό μέλλον.

Ακόμα κι αν σκοτώνει κι εγκαταλείπει.