Νέος Ποινικός Κώδικας: Παρακάμπτοντας το βαρύτερο και συχνότερο έγκλημα.

Ετικέτες

  Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, στην Ελλάδα από το 1990 μέχρι σήμερα πάνω από σαράντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους σε τροχαία εγκλήματα. Ακαθόριστος, αλλά πολύ μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των σοβαρά τραυματισμένων σε τροχαίες συγκρούσεις την ίδια περίοδο, πολλοί από τους οποίους επέζησαν με κάποια μορφής αναπηρία.

Δυστυχώς ο αριθμός των θυμάτων της αυτοκίνησης στη χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερος αν προσθέσουμε τα θύματα που υπήρξαν προηγούμενες δεκαετίες, ξεκινώντας τουλάχιστον από την δεκαετία του 1970 που άρχισε να παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις ο αριθμός των αυτοκινήτων και συνακόλουθα ο αριθμός των συγκρούσεων.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας την περίοδο 2011 -2017 στη χώρα μας καταγράφηκαν επτά χιλιάδες (7.000) βίαιοι θάνατοι.  Σύμφωνα με  την στατιστική ταξινόμηση της ΕΛΑΣ: απ αυτούς οι 6.160 (δηλαδή το 88%) ήταν αποτέλεσμα «τροχαίων ατυχημάτων» (στη δικαστική γλώσσα: «ανθρωποκτονίες από αμέλεια») και οι 840 (12%) ήταν «ανθρωποκτονίες». Την ίδια περίοδο είχαμε κατ έτος και ένα αριθμό 40 εως 45 βίαιων θανάτων από τα χαρακτηριζόμενα ως εργατικά «ατυχήματα» που δεν γνωρίζουμε αν περιλαμβάνονται στις αναφερόμενες από την ΕΛΑΣ ανθρωποκτονίες.

Όπως και νάχει είναι προφανές πως: εδώ και δεκαετίες το κυρίαρχο έγκλημα, σε συντριπτικές αναλογίες, από το οποίο υποφέρει η ελληνική κοινωνία είναι το τροχαίο.

Διαβάζοντας κανείς τις προτεινόμενες τροποποιήσεις στον Ποινικό Κώδικα και στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΕΔΩ) που έθεσε σε σύντομη διαβούλευση το υπουργείο Δικαιοσύνης αναρωτιέται κανείς αν οι συντάκτες όλου αυτού του έργου ζούσαν σ αυτή τη χώρα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Ή αν αποφάσισαν να επισημοποιήσουν οριστικά την άποψη πως η αυστηροποίηση των ποινών για τα τροχαία εγκλήματα είναι αδιανόητη μια κι αυτά αποτελούν φυσιολογικό φαινόμενο μιας κοινωνίας που αναγνωρίζει την ιδιότητα του φονεύσιμου ανθρώπου στα μέλη της.

Επί της ουσίας μόνο μία σχετική αλλαγή, κι αυτή αμφιλεγόμενη  υπάρχει στο προτεινόμενο σχέδιο. Πρόκειται για το άρθρο 290 Α που φαίνεται να επεκτείνει τα ήδη  ισχύοντα για την οδήγηση «υπό την επίδραση ναρκωτικών» – Νόμος 4139/2013, άρθρο 25 (που επιβάλει ποινές κάθειρξης για ανθρωποκτονία που προκαλούν οδηγοί υπό την επήρεια ουσιών) και στην περίπτωση της οδήγησης υπό την επίδραση αλκοόλ.  Το παραθέτουμε στο σύνολο του:

  «Άρθρο 290Α
Επικίνδυνη οδήγηση

1.Όποιος κατά τη συγκοινωνία στους δρόμους ή στις πλατείες:
(i) οδηγεί όχημα μολονότι δεν είναι σε θέση να το πράξει με ασφάλεια εξαιτίας της κατανάλωσης οινοπνεύματος ή χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή λόγω σωματικής ή πνευματικής εξάντλησης, ή
(ii) οδηγεί όχημα σε εθνικές ή περιφερειακές οδούς αντίστροφα στο ρεύμα της εκάστοτε κατεύθυνσης ή σε πεζοδρόμους, πεζοδρόμια ή πλατείες, ή οδηγεί όχημα που είναι τεχνικά ανασφαλές ή με ανασφαλή τρόπο φορτωμένο ή προβαίνει κατά την οδήγηση σε επικίνδυνους ελιγμούς ή μετέχει σε αυτοσχέδιους αγώνες, τιμωρείται, αν δεν προβλέπονται βαρύτερες κυρώσεις σε άλλες διατάξεις:
α) με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή αν από την πράξη προέκυψε κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα, β) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους αν από την πράξη προέκυψε κίνδυνος για άνθρωπο, γ) με κάθειρξη έως δέκα έτη αν στην περίπτωση των στοιχείων α΄ ή β΄ η πράξη είχε ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη ή προκάλεσε βλάβη σε κοινωφελείς εγκαταστάσεις, δ) με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών αν στην περίπτωση του στοιχείου β΄ η πράξη είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο άλλου. Αν προκλήθηκε ο θάνατος μεγάλου αριθμού ανθρώπων, το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει ισόβια κάθειρξη.»

Ο Ν. 4139/2013 είναι απόλυτα σαφής: «όποιος οδηγεί ή κυβερνά οποιοδήποτε πλωτό, χερσαίο ή εναέριο μεταφορικό μέσο υπό την επίδραση ναρκωτικών».

Ισχύει άραγε το ίδιο με το προτεινόμενο Άρθρο 290 A (που θα αφορά και τους οδηγούς υπό επίδραση ουσιών, άρα θα καταργήσει το άρθρο 25 του 4139);  Σε καμία περίπτωση.

Εδώ η διατύπωση είναι: «οδηγεί όχημα μολονότι δεν είναι σε θέση να το πράξει με ασφάλεια εξαιτίας της κατανάλωσης οινοπνεύματος ή χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή λόγω σωματικής ή πνευματικής εξάντλησης». Τα αντικειμενικά κριτήρια – όπως η συγκέντρωση αλκοόλ στο αίμα και ή ύπαρξη ναρκωτικών ουσιών στα ούρα – αντικαθίστανται με την υποκειμενική κρίση του αν ο οδηγός ήταν ή όχι σε θέση να οδηγήσει με ασφάλεια… πράγμα για  το  οποίο θα αποφανθεί το δικαστήριο μερικά χρόνια με τα το συμβάν, με την βοήθεια πάσης φύσεως αυτοανακηρυγμένων πραγματογνωμόνων.

Μιλάμε άραγε για πρόοδο ή για οπισθοδρόμηση;

Να σημειώσουμε βέβαια πως στα τόσα και τόσα άρθρα δεν υπάρχει λέξη για την υπερβολική ταχύτητα και τις επιπτώσεις της, λέξη για την χρήση κινητού, λέξη για την υποχρέωση παροχής των στοιχείων λειτουργίας ή όχι των κινητών των εμπλεκομένων σε σύγκρουση, λέξη για την παραβίαση κόκκινου, λέξη για την εγκατάλειψη θύματος και για τόσα άλλα. Αυτά τα “συνήθη πλημμελήματα”…

Που βαφτίζονται “Αμέλεια” όπως πάντα.  Μια τόσο βολική θεωρεία.

Αλλά το να τροποποιείς τον Ποινικό Κώδικα μετά από δεκαετίες σε μια χώρα που τα τροχαία εγκλήματα στοίχισαν δεκάδες χιλιάδες ζωές και να μη σ απασχολεί ειδικά αυτό το κυρίαρχο στη σύγχρονη Ελλάδα έγκλημα προφανώς αυτό δεν οφείλεται σε Αμέλεια.

Αποτελεί ξεκάθαρη πολιτική επιλογή.

Αθήνα 23 Μαρτίου 2019

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΥΓ.

  1. Σε αντίθεση με την πληθώρα άρθρων, που καλώς υπάρχουν, για τα δικαιώματα των κατηγορουμένων, δεν υπέπεσε στην αντίληψη μας ούτε ένα (1) άρθρο για τα δικαιώματα των θυμάτων.
  2. Η μη αφαίρεση της άδειας οδήγησης ακόμα και για τους καθ υποτροπήν φονιάδες της ασφάλτου δείχνει την παντελή αδιαφορία του νέου Π.Κ. για το πογκρόμ που έχει συντελεσθεί στους ελληνικούς δρόμους και ανάβει το πράσινο φώς για τη διαιώνιση του.
Advertisements

Δικαιοσύνη για τη Στέλλα και το Γιάννη. Eίναι μακρύς ο δρόμος… (2)

Ετικέτες

Όπως ήταν αναμενόμενο, η υπόθεση του φόνου της Στέλλας Μούσχου και του Γιάννη Στρογγυλού που είχε οριστεί να εκδικαστεί, 32η στο πινάκιο, σήμερα 22 Μαρτίου 2019,  στο τριμελές πλημμελειοδικείο  Χανίων (ΕΔΩ), δεν ξεκίνησε καν. «Λόγω παρελεύσεως του ωραρίου» αναβλήθηκε, για να εκδικαστεί ένα χρόνο αργότερα… στις 13 Μαρτίου 2020.

Δικαιοσύνη για τη Στέλλα και το Γιάννη. Eίναι μακρύς ο δρόμος …

Ετικέτες

Δικαιοσύνη για τη Στέλλα και το Γιάννη. Eiναι μακρύς ο δρόμος…

Για την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2019 ορίστηκε να εκδικαστεί στο τριμελές πλημμελειοδικείο Χανίων η υπόθεση των φόνων των δύο νέων παιδιών, της Στέλλας Μούσχου  και του Γιάννη Στρογγυλού ο θάνατος των οποίων συγκλόνισε το πανελλήνιο στις 17 Αυγούστου του 2017. Η Στέλλα και ο Γιάννης, πεζοί, έχασαν την ζωή τους από οδηγό ΙΧ που τους χτύπησε τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Έχουμε εκφράσει αναλυτικά τις απόψεις μας για το απαράδεκτο μιας δίωξης σε βαθμό πλημμελήματος, για «ανθρωποκτονίες από αμέλεια», για ένα οδηγό που σκότωσε δύο παιδιά και το σκυλί τους ενώ αυτά περπατούσαν στην άκρη του δρόμου, έναν οδηγό που έτρεχε με 127 km/h σε δρόμο με όριο 40 km, για ένα οδηγό που αφού κτύπησε τα παιδιά ανέπτυξε ταχύτητα 170km/h προκειμένου…  ( Περισσότερα ΕΔΩ).

Ωστόσο φαίνεται πως αυτή η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει  να μας εκπλήσσει.

Όπως έγινε γνωστό η δίκη σε ένα σύνολο 34 δικών που είναι στο πινάκιο την συγκεκριμένη ημέρα  έχει τοποθετηθεί στην 32η θέση, μια θέση που προεξοφλεί σχεδόν κατά 100% την αναβολή της.

Προηγούνται πολύ σοβαρότερες υποθέσεις όπως ζωοκλοπές, καταπατήσεις κλπ, γεγονός απόλυτα κατανοητό και συμβατό με το αξιακό σύστημα αυτής της κοινωνίας.

Υπενθυμίζουμε ότι οι οικογένειες και των δύο θυμάτων δεν ζουν στην Κρήτη και με βάση το νόμο είναι υποχρεωμένες, με την απειλή ποινικής δίωξης, να είναι παρούσες ακόμα κι αν το δικαστήριο δεν γίνει, σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο που με βάση τον ίδιο νόμο έχει την δυνατότητα να μη παραστεί καν αλλά να εκπροσωπηθεί από το δικηγόρο του.

Παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες του  SOS Τροχαία Εγκλήματα τόσο στους υπουργούς Δικαιοσύνης, όσο και στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και παρά τις υποσχέσεις για το ότι τα θανατηφόρα τροχαία θα προτάσσονται στα πινάκια για μια ακόμα φορά ακολουθείται μια πρακτική αντιμετώπισης της υπόθεσης σαν πράξης μικρής κοινωνικής απαξίας, γεγονός ιδιαίτερα προσβλητικό για την Μνήμη το θυμάτων και ιδιαίτερα ψυχοφθόρο για τις οικογένειες τους.

Άραγε οι οικογένειες καλούνται να συμμετάσχουν στην έναρξη δίκης ή μήπως καλούνται να εκτελέσουν «Ασκήσεις Ακριβείας»; Είχαμε ακούσει πως τα καψόνια είχαν απαγορευτεί, αλλά αν είναι αλήθεια φαίνεται ότι αυτό ισχύει μόνο για το στρατό.

-Κάνουμε  κάπου λάθος κε Καλογήρου;

Αθήνα 20/3/2019

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

Οδική Ασφάλεια: ενός ανδρός αρχή.

Ετικέτες

Στις 20 Φεβρουαρίου 2019 ψηφίστηκε από την ολομέλεια της Βουλής το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών «Δοκιμασία προσόντων και συμπεριφοράς υποψήφιων οδηγών και οδηγών για τη χορήγηση αδειών οδήγησης οχημάτων, άλλες διατάξεις για τις άδειες οδήγησης και λοιπές διατάξεις» και από τις 4 Μαρτίου, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ (ΕΔΩ), αποτελεί πλέον το νόμο 4599/2019

Μαζί με τις αλλαγές στον τρόπο έκδοσης αδειών οδήγησης, στις οποίες θα αναφερθούμε αναλυτικά σε επόμενο κείμενο μας, ψηφίστηκε (άρθρο 14) και η διάταξη που επιτρέπει την οδήγηση (συνοδευόμενη) από την ηλικία των 17 ετών.

O SOS Τροχαία Εγκλήματα ήταν ένας από τους φορείς που προτάθηκαν από τον εισηγητή της πλειοψηφίας, βουλευτή κο Καραναστάση να εκθέσουν τις απόψεις τους στην σχετική συζήτηση στην επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου στις 12 Φεβρουαρίου. Αν και από κανένα δεν διατυπώθηκε οποιαδήποτε αντίρρηση γι αυτή την πρόσκληση, ο σύλλογος μας εξαιρέθηκε (μόνον αυτός) από τον τελικό κατάλογο ενδιαφερομένων φορέων που προσκλήθηκαν. Ίσως το ότι αρκετά πριν είχαμε εκφράσει την αρνητική άποψη μας σχετικά με το θέμα (ΕΔΩ) να ήταν ο λόγος γι αυτό. Λέμε τώρα…

Τι όμως προκάλεσε αυτή τη νομοθετική ρύθμιση σε μια χώρα με ιδιαίτερα μεγάλο πρόβλημα σε αριθμό τροχαίων συγκρούσεων, με τους νέους να αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία των εμπλεκομένων σ αυτές;  Να σημειώσουμε πως σύμφωνα με την επίσημη αξιολόγηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2013), που τολμά να διαφωνεί με το ελληνικό ΥΜΕ, η άδεια οδήγησης στην εφηβεία αποτελεί ένα από τα πιο επιβλαβή μέτρα για την οδική ασφάλεια.

  … ανήκουμε στις χώρες με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας

 Αντιγράφουμε από την αιτιολογική έκθεση, για το άρθρο που αφορά στην «Συνοδευόμενη Οδήγηση»: «Με τις προτεινόμενες διατάξεις του παρόντος άρθρου, επιδιώκεται η καθιέρωση ολοκληρωμένου συστήματος συνοδευόμενης οδήγησης, για ανήλικους υποψήφιους οδηγούς, μετά τη συμπλήρωση της ηλικίας των δεκαεπτά (17) ετών, λαμβάνοντας υπόψη τα ισχύοντα σε κράτη της ευρωπαικής ένωσης με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας».

Το μοναδικό «επιχείρημα» της αιτιολογικής έκθεσης για την υιοθέτηση αυτής της απόφασης θυμίζει τις πιο ιλαροτραγικές ιστορίες μιμητισμού της ελληνικής άρχουσας ελίτ όταν φτιασιδώνεται την προηγμένη.

Μια χώρα που αρνείται να κάνει κτήμα της οτιδήποτε θετικό έχουν καθιερώσει οι ευρωπαικές χώρες με υψηλά επίπεδα οδικής ασφάλειας θα ανέβει επίπεδο οδικής ασφάλειας υιοθετώντας την συνοδευόμενη οδήγηση στα 17, μέτρο που ισχύει σε ορισμένες μόνον ευρωπαικές χώρες. Δεν υπάρχει λόγος να μειώσουμε τα όρια ταχύτητος (οι τέσσερις ασφαλέστερες χώρες της προηγούμενης χρονιάς (Νορβηγία, Ηνωμένο Βασίλειο, Σουηδία, Ελβετία, έχουν όλες μικρότερα από την Ελλάδα όρια ταχύτητας στους αυτοκινητοδρόμους και εκτεταμένες ζώνες ήπιας κυκλοφορίας με όριο τα 30 km στις πόλεις). Ούτε  υπάρχει λόγος να  μειώσουμε τα νόμιμα όρια συγκέντρωσης αλκοόλ στο αίμα των οδηγών και να προχωρήσουμε στο Μηδέν Αλκοόλ για τους επαγγελματίες και τους νέους οδηγούς. Ούτε φυσικά να θεσπίσουμε αυστηρότερες ποινές για τους δολοφόνους της ασφάλτου και την άμεση και δια βίου αφαίρεση της άδειας οδήγησης τους.

Ο δρόμος για την ανύψωση μας σε χώρα με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας περνάει μέσα από την (συνοδευόμενη) οδήγηση από τα 17.

The Fall of Icarus, Carlo Saraceni

Ανεξάρτητα από τα επι μέρους σημεία που μπορεί να κάνει κανείς κριτική και αφορούν διάφορους τομείς εκπαιδευτικούς, νομικούς, ασφαλιστικούς και άλλους, σε σχέση με την εποπτευόμενη οδήγηση το ουσιαστικό είναι ένα: το ενδιαφέρον της πολιτείας (λέγε με Υπουργείο Μεταφορών) να εισαγάγει όσο το δυνατό νωρίτερα τους νέους στον κόσμο του αυτοκινήτου. Τι πιο φυσικό για έναν υπουργείο  που έχει ονομάσει e Drive Academy τον διαδικτυακό κόμβο ευθύνης του για θέματα Οδικής Ασφάλειας.  Όπως οι ίδιοι σημειώνουν: «Η πλατφόρμα παρέχει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης, προσαρμοσμένο σε κάθε ηλικία. Ξεκινά από τις βαθμίδες της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, για μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου αντίστοιχα, με στόχο την έγκαιρη και μεθοδική απόκτηση γνώσεων οδικής συμπεριφοράςκαλλιεργώντας σταδιακά στην συνείδηση των παιδιών και εφήβων την ασφαλή και οικολογική μετακίνηση».

Όταν θεωρείς φυσιολογικό να απευθύνεσαι στους μαθητές Δημοτικού μέσω προγράμματος που ονομάζεις e drive τι ποιο φυσικό από το να προωθείς την οδήγηση αυτοκινήτου στους μαθητές Λυκείου.

Από ποιους προέκυψε τελικά αυτό το αίτημα;

Παρακολουθώντας το σύνολο της συζήτησης από το κανάλι της Βουλής, θα πρέπει να επισημάνουμε πως την πατρότητα της πρότασης διεκδίκησε μόνον ένας φορέας: το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας Πάνος Μυλωνάς. Στο σύνολο τους οι παριστάμενοι φορείς των εκπαιδευτών οδήγησης δεν τοποθετήθηκαν, ούτε θετικά ούτε αρνητικά για το θέμα, με εξαίρεση τον Π.Σ.Ε.Ο. (Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής) που προέβαλε μια διαφορετική – κριτική αντίληψη. Αυτό βέβαια πού πρέπει να σημειωθεί είναι: η κάθετη διαφωνία του εκπροσώπου του ΕΚΑΒ καθηγητού Ι. Παπαδόπουλου (είχε κληθεί ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας του Υπουργείου Υγείας) που επεσήμανε για την συνοδευόμενη οδήγηση: «Εμείς δεν είμαστε θετικοί, έχουμε υποβάλει υπόμνημα στο Εθνικό Συμβούλιο Οδικής Ασφάλειας. Ερωτώ: Είναι εφικτός ο έλεγχος από την τροχαία; Δεν είναι εφικτός. Για παράδειγμα, ένας αστυνόμος θα υποθέτει ότι ένας είναι κάτω των 17 ετών και θα τον σταματάει και ο συνοδηγός θα έχει έγγραφη πιστοποίηση; Το Υπουργείο θα πιστοποιεί αυτούς, γιατί βάζει ορισμένες προϋποθέσεις; Θα τους δίνει ένα έγγραφο ότι δικαιούται να είναι σύνοδος ατόμου 17 ετών, ο οποίος έχει προσωρινό δίπλωμα οδήγησης; Αυτά είναι ανέφικτα. Θα εκφυλιστεί το μέτρο, οι 17 χρόνοι οδηγών κανονικά με τα ανάλογα ατυχήματα, γιατί ένας χρόνος διαφορά σε αυτή την ηλικία είναι μεγάλος χρόνος ωριμότητας. Δεν είναι από 17 με 18, η ωριμότητα είναι πολύ δυσανάλογα μεγάλη με το μικρό αυτό χρονικό διάστημα».

 Εξ ίσου σημαντική ήταν η διαφοροποίηση Διευθυντή της Τροχαίας Αττικής ( ΕΔΩ ) Ταξίαρχου Ν. Σπανουδάκη, σε σχέση με την πρόταση του υπουργείου που χαρακτηριστικά επεσήμανε πως πρέπει «να ληφθεί υπόψη, ότι στην Χώρα μας, το επίπεδο της οδικής ασφάλειας είναι υψηλό, πλην όμως δεν είναι προηγμένο κατά την αντίστοιχη έννοια που ισχύει στις αντίστοιχες Χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που λειτουργούν ανάλογα συστήματα».

Οδική Ασφάλεια: ενός ανδρός αρχή;

Η εβδομάδα 6-12 Μαίου 2019, ανακοινώθηκε από τον ΟΗΕ ως η 5η Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας. Σαν κεντρικό θέμα για φέτος επιλέχθηκε η προβολή της ανάγκης ενός «Ηγετικού Επιτελείου για την Οδική Ασφάλεια» που θα εργαστεί συστηματικά με βάση τις προτάσεις που κωδικοποιήθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας  στο εγχειρίδιο SAVE LIVES – Δέσμη Μέτρων για την Οδική Ασφάλεια (ελληνική έκδοση ΕΔΩ).

Είναι προφανές πως στη χώρα μας δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για ένα τέτοιο επιτελείο. Υπάρχει το Υπουργείο Μεταφορών που εδώ και δεκαετίες λύνει ακούραστα το πρόβλημα.

Αξιοποιώντας την παράδοση του είσαι ότι δηλώσεις, μας ενέταξε ήδη στις χώρες με προηγμένο επίπεδο οδικής ασφάλειας.

Χωρίς περιττές διαδικασίες: Δεν θέτει καν τα σχέδια νόμου σε διαβούλευση και εφαρμόζει την παγκόσμια πατέντα να καλεί τα υπουργεία Υγείας και Προστασίας του Πολίτη όχι να συνδιαμορφώσουν την πολιτική αλλά να τοποθετηθούν «εντός τριλέπτου» … ως «ενδιαφερόμενοι φορείς». Υιοθετεί τις απόψεις ενός ιδιωτικού φορέα, ακόμα κι αν οι εκπρόσωποι των συναρμόδιων υπουργείων διαφωνούν!!!

Χθες νομοθέτησε πως η υπερβολική ταχύτητα δεν ανήκει στις μεγάλης επικινδυνότητας παραβάσεις, σήμερα νομοθέτησε την (συνοδευόμενη) οδήγηση στα 17. Αύριο ποιος ξέρει τι έχει σειρά…

Είναι απορίας άξιον γιατί αυτές οι ιδέες δεν γίνεται μια προσπάθεια να εξαχθούν σε άλλες χώρες του κόσμου ώστε να λύσουν κι αυτοί μια και καλή το πρόβλημα των τροχαίων συγκρούσεων.

SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΥΓ. Ο νόμος στο σύνολο του ψηφίστηκε από το ΣΥΡΙΖΑ και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Το άρθρο 14 για την συνοδευόμενη οδήγηση στα 17 υπερψηφίστηκε από το ΣΥΡΙΖΑ, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και το ΚΚΕ (που δεν ψήφισε στο σύνολο του το νομοσχέδιο). Η ΝΔ καταψήφισε το συγκεκριμένο άρθρο έχοντας την οπτική κανονικής άδειας (και όχι συνοδευόμενης) οδήγησης στα 17.

 

 

 

 

 

Τριάντα μήνες για τον Πάνο….με αναστολή φυσικά.

Ετικέτες

Στις 27 Φεβρουαρίου 2019 το τριμελές Εφετείο Πατρών καταδίκασε τελεσίδικα την Αικατερίνη Αρβανίτη – Μαυραγάνη, σύζυγο του τέως υπουργού Οικονομικών Γ. Μαυραγάνη για τον θανάσιμο τραυματισμό του 14χρονου ποδηλάτη Πάνου Τζαβάρα στις 2 Μαίου 2012. ( Ο Πάνος πάλεψε μέχρι της 18 Μαίου, αλλά ο αγώνας ήταν άνισος)

Χρειάστηκαν 6 χρόνια και 10 μήνες για να τελεσιδικήσει  μια υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Το Εφετείο, πού ξεκίνησε το …2015, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές και διακοπές, ολοκληρώθηκε πια επιβάλλοντας στην δράστη την ίδια ποινή με το πρωτόδικο. Τριάντα μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή, με καταλογισμό της αποκλειστικής ευθύνης στην οδηγό…

Ένα σαφές μήνυμα, όχι μόνο προς την οικογένεια του Πάνου, αλλά προς καθένα πού έχει ή που σκέφτεται να κάνει παιδί για το πόσο αποτιμάται η ζωή αυτού του μοναδικού πλάσματος.

Το δικαστήριο απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς της κατηγορουμένης και έκανε δεκτά τα πραγματικά περιστατικά: πως η οδηγός μπήκε στο αντίθετο ρεύμα με υπερβολική ταχύτητα, χτύπησε και εκτίναξε τον μικρό ποδηλάτη Πάνο επάνω σε ένα άλλο αυτοκίνητο τραυματίζοντας τον θανάσιμα. Όλα αυτά μπροστά στο μικρότερο αδερφό του αυτόπτη μάρτυρα του φοβερού συμβάντος.

Μια οικογένεια, η οικογένεια του θύματος, όπως τόσες άλλες χιλιάδες οικογένειες, καταδικασμένη ισόβια και μια οδηγός, όπως τόσες χιλιάδες άλλες οδηγοί καταδικασμένη σε μια ολιγόμηνη ποινή με αναστολή….

Αν και ο εισαγγελέας πρότεινε την αύξηση της ποινής σε σχέση με το πρωτόδικο, στα τρία χρόνια, θεωρώντας πρόκληση το ύφος και το ήθος της δράστιδος, που την στιγμή του συμβάντος φρόντισε να μετακινηθούν θραύσματα του αυτοκινήτου της από το αντίθετο ρεύμα, όπου συνέβη η σύγκρουση, στο δικό της ρεύμα προκειμένου να αλλοιώσει τα πραγματικά στοιχεία της σύγκρουσης, επί της ουσίας έξι μήνες παραπάνω δεν θα σήμαιναν ουσιαστικά τίποτα.

Το κράτος έχει υιοθετήσει την απόφαση πως όλοι οι τροχαίοι φόνοι αποτελούν ανθρωποκτονίες «από αμέλεια». Αρνείται πεισματικά να αλλάξει οποιοδήποτε στοιχείο αυτής της απόφασης. Ακόμα και όταν τα θύματα είναι παιδιά όπου η ανισότητα στο δίκτυο της κυκλοφορίας είναι προφανής καμιά ιδιαίτερη ευθύνη δεν καταλογίζεται στους ενήλικες που τα θανατώνουν. Στις περισσότερες φορές η δικαστική διαδικασία εξαντλείται στο να «ανακαλυφθεί» πιο λάθος έκανε το παιδί και όχι στο πόσο έλλειψη προσοχής έδειξε ο ενήλικας.  Στο απώγειο αυτού του παραλογισμού φτάνουμε στους επαγγελματίες που πουλάνε οδική ασφάλεια που θέλουν να μάθουμε στα παιδιά να προσέχουν τα αυτοκίνητα αντί οι οδηγοί να προσέχουν τα παιδιά…

Είναι εντυπωσιακό πόσα παιδιά φέτος έχουν βρεθεί στη θέση του Πάνου.

Κάποιοι θα ισχυριστούν πως αυστηρότερες δικαστικές αποφάσεις δεν θα αποθαρρύνουν τους δράστες. Αναρωτήθηκαν άραγε για το αντίστροφο. Για το μήπως αυτή η αντιμετώπιση τους ενθαρρύνει;

Η μήπως νομίζουν πως κανείς δεν γνωρίζει σ αυτή τη χώρα ότι μπορεί να σκοτώνει όποιον βρει στο δρόμο του χωρίς καμία συνέπεια. Τουλάχιστον έξη  εκατομμύρια οδηγοί το γνωρίζουν πολύ καλά. Πολύ καλύτερα τουλάχιστον απ όσο γνωρίζουν τον Κώδικα Οδική Κυκλοφορίας.

Σου σκοτώνουν το παιδί και πρέπει να λες και πάλι καλά που δεν τους αθώωσαν. Μπορούμε άραγε χειρότερα; Γιατί για καλύτερα κάτι δεν φαίνεται.

Στον Ανδρέα, τη Φαίδρα, τον Κώστα, στους παππούδες και τους θείους, σε όλους όσους σημαδεύτηκαν απ αυτό τον παράλογο φόνο, όλοι μας την Αγάπη. Δυστυχώς δεν έχουμε άλλο να προσφέραμε, αποδείχτηκε πως είμαστε πολύ αδύναμοι για να μετακινήσουμε το βουνό και να επιβάλουμε το σεβασμό στα θύματα των τροχαίων.

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΥΓ. Όπως συμβαίνει πάντα από την υπεύθυνη, καταδικασμένη οδηγό δεν αφαιρέθηκε ούτε για ένα λεπτό η άδεια οδήγησης της.

Βαρεθήκαμε να σας ακούμε.

Ετικέτες

,

Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές πλησιάζουν και δεν νοείται σοβαρός υποψήφιος που να μην έχει έτοιμη την πρόταση για λύση του προβλήματος της «μάστιγας των ναρκωτικών». Χιλιάδες Μεγαλέξανδροι με το σπαθί στο χέρι πανέτοιμοι να κόψουν τον Γόρδιο δεσμό. Είναι ν απορείς ποιος τους εμποδίζει τόσα χρόνια. Γιατί οι περισσότεροι απ αυτούς όλο και σε κάποιο μικρο ή μεγάλο καραβάκι της εξουσίας επέβαιναν.

Από κοντά βέβαια και οι δημοσιογράφοι, έγκριτοι και μη, βαθιά αγωνιώντες για το θέμα επαυξάνουν σε δραματικότητα και σε «ριζικές λύσεις».

Αν πάρει κανείς τις προτάσεις τους στα σοβαρά στη μεγάλη τους πλειοψηφία συνοψίζονται σε μια φράση: Πως οι χρήστες δεν θα είναι ορατοί. Φοβερή «λύση».

Είναι η ίδια «λύση» που έδωσαν στο πρόβλημα των τροχαίων, ένα πρόβλημα στο οποίο η τοπική αυτοδιοίκηση έχει πολύ περισσότερες αρμοδιότητες και ευθύνες για την κατάσταση που επικρατεί. Τα θύματα των τροχαίων απλά δεν υπάρχουν.

Ερωτήσεις του τύπου: πόσα πεζοδρόμια και πόσες νησίδες διαπλατύνατε, πόσους δρόμους πεζοδρομήσατε, πόσους ποδηλατόδρομους φτιάξατε, πόσες ζώνες ήπιας κυκλοφορίας με όριο τα 30km δημιουργήσατε, πόσα σχολεία εντάξατε μέσα σε τέτοιες ζώνες, σε πόσα φανάρια αυξήσατε το χρόνο για τους πεζούς, πόσες παράνομες διαφημιστικές πινακίδες κατεβάσατε, για να αναφέρουμε μόνο μερικές άμεσα σχετιζόμενες με την Τ.Αυτοδιοίκηση, δεν τέθηκαν και ούτε πρόκειται να τεθούν.

Τα τροχαία εγκλήματα, η κύρια αιτία αποδεκατισμού της νεολαίας μας, δεν αποδίδουν ψήφους. Οι εκλογές έχουν τη λογική τους και ο θάνατος τη δική του.

Απ τη στιγμή που η πλειοψηφία του πληθυσμού μετακινήθηκε και ζείς σε τερατου-πόλεις, μετακινήθηκε και ο τόπος πραγμάτωσης των τροχαίων εγκλημάτων μέσα σ αυτές. Το να διεκδικείς μια Δημοτική ή Περιφερειακή αρχή και να μη μιλάς για τα τροχαία δεν σημαίνει πως δεν ξέρεις κάτι. Σημαίνει απλά ότι θεωρείς φυσιολογική την κατάσταση, ή για να το πούμε κυριολεκτικά, ότι συνεργείς.

 

Στην Αθήνα μες στο κέντρο… παράσυρση, εγκατάλειψη, θάνατος.

Ετικέτες

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Προχθές στην Καλαμάτα, χθες στο Ηράκλειο σήμερα στην Αθήνα. Το τροχαίο με εγκατάλειψη του θύματος έγινε πλέον μέρος της καθημερινότητας μας. Της καθημερινότητας μιας «κοινωνίας» αθροίσματος αποχαυνωμένων, ιδιοτελών, επιθετικών ατόμων που βγάζουν όλα τα κόμπλεξ τους στο δρόμο και δεν διστάζουν να τραυματίσουν ακόμα και θανάσιμα και να εγκαταλείψουν τα θύματα τους.

Και γιατί να διστάσουν; Στηρίζονται (και στηρίζουν) σ ένα πολιτικό σύστημα που έχει προ-δικάσει την «αθωότητα» τους. Μια εξουσία κουφή που δεν ακούει τις κραυγές των θυμάτων και μια δικαιοσύνη τυφλή που, όπως και οι δράστες, «δεν είδε τίποτα».

Ακούσατε, ακούσατε: μέρα μεσημέρι την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019 στο κέντρο της Αθήνας, στην Ακαδημίας κ Ρήγα Φεραίου, μπροστά στην πιάτσα όπου ήταν παρκαρισμένα ταξί, ο 53χρονος πεζός  Giouseppe Vinciguerra ενώ περνούσε με πράσινο τη διάβαση πεζών χτυπήθηκε και εγκαταλείφθηκε από οδηγό ΙΧ. Τέσσερις μέρες μετά απεβίωσε στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν.

Το συμβάν δεν γνώρισε την παραμικρή δημοσιότητα (είναι η εγκατάλειψη θύματος τροχαίου είδηση;). Και έμεινε μόνη η αδερφή του θύματος να ψάχνει μέσα από το facebook για κάποιο μάρτυρα…

Ένας ακόμα άνθρωπος, προστέθηκε στη πολυάριθμη λίστα των θυμάτων της προόδου και του πολιτισμού μας. Πολιτισμού που δείκτης του είναι οι πωλήσεις αυτοκινήτων.

Μια ακόμη οικογένεια βυθίστηκε αιφνίδια και χωρίς προοπτική εξόδου στα άδυτα του πόνου.

Την ίδια ώρα στη Βουλή συζητούν πως θα το ρυθμίσουν να δίνουν άδεια οδήγησης στου 17χρονους. Συζήτηση για το να αφαιρεθεί από κάποιον η άδεια οδήγησης δεν προβλέπεται στο ορατό μέλλον.

Ακόμα κι αν σκοτώνει κι εγκαταλείπει.

H κοινωνική κατασκευή της οδηγικής συμπεριφοράς.

Ετικέτες

Το πώς οδηγούμε αντανακλά το πώς βιώνουμε την έννοια του να είσαι πολίτης αυτής της κοινωνίας.  Έτσι, ο τρόπος με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στους νόμους που διέπουν την οδική μας συμπεριφορά και κατ’ επέκταση πώς αναπαράγουμε στην καθημερινότητά μας τους κώδικες αυτούς, σχετίζεται άμεσα με τις κοινωνικές προσλαμβάνουσες. Υπό αυτή την έννοια, η οδηγική συμπεριφορά αποτελεί μία κοινωνική κατασκευή.

Η παραβίαση του πλαισίου κανονιστικών νόμων, όχι μόνο από τον πολίτη, αλλά από την ίδια την Πολιτεία  στο σύνολό της, αποτελεί ύψιστη πολιτική θέση και πολιτική συμπεριφορά. Η πολιτική αυτή θέση δηλώνει κατηγορηματικά ότι, νόμοι που δεν εφαρμόζονται ή έχουν την πολιτειακή ευχέρεια να καταπατώνται, δεν είναι νόμοι.

Man Ray, Mathematical Object, 1934-35

Στο πλαίσιο μιας τέτοιας σύλληψης, η παραβίαση του οδηγικού νομικού πλαισίου, θα έχει την ελάχιστη επίπτωση για τον παραβάτη, αφού, στην ουσία, παραβιάζει κάτι το οποίο οριακά βρίσκεται σε ισχύ. Έτσι, η πρόκληση τροχαίου συμβάντος και η εγκατάλειψη του θύματος, ζωντανού ή νεκρού, από τον οδηγό, εκλαμβάνεται από την Πολιτεία ως πλημμέλημα για την κατηγορία (εάν πρόκειται για νεκρό) της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας, όπως επίσης πλημμέλημα και για την εγκατάλειψη αυτού.

Η επίκληση της «κακιάς ώρας», του «ήταν της μοίρας γραφτό να γίνει» ή και ακόμη του «ως θέλημα θεού», δεν μπορεί παρά να λειτουργούν ως κοινωνικές κατασκευές επεξηγήσεων, κατανοήσεων, εξορκίσεων της έννοιας του θανάτου, ως προϊόν αποσύνδεσης με την τωρινή υπαρξιακή, υλική μας υπόσταση.

Παρ’ ό,τι είναι γνωστό ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες που οδηγούν στην πρόκληση τροχαίων συγκρούσεων και δυστυχημάτων, με εκατοντάδες νεκρούς και άλλους τόσους ανάπηρους κάθε χρόνο, η απαξίωση αυτών των άδικων θανάτων καθώς και η απαξίωση της ισόβιας καταδίκης των συντετριμμένων συγγενών, δεν φαίνεται να αποτελεί πρωταρχικό, αλλά ούτε καν δευτερεύον μέλημα στην πολιτική ατζέντα.

Άλλωστε, πληθώρα ερευνών καταδεικνύουν ότι τα τροχαία καμία σχέση δεν έχουν με το «ατύχημα», δεδομένου ότι δεν υφίσταται ο παράγοντας της τύχης. Αντίθετα, είναι ευρέως γνωστό, πχ, ποιες ημέρες γίνονται περισσότερα τροχαία, ποιες ώρες, με τι είδους αυτοκίνητα, ποιο είναι το προφίλ των οδηγών που τα προκαλούν, με ποιες ταχύτητες οδήγησης, πόσο επηρεάζει η κατανάλωση ουσιών (όπως το αλκοόλ και όχι μόνο) την ικανότητα οδήγησης, η χρήση κινητού τηλεφώνου, η παραβίαση του κόκκινου σηματοδότη, η ποιότητα του οδοστρώματος, οι παράνομες πινακίδες, κλπ.

Επιπροσθέτως, υπάρχει πληθώρα θετικών παραδειγμάτων συστηματικής άσκησης Πολιτικής και λήψης σημαντικών μέτρων σε άλλες χώρες, όταν και όπου υπήρξε η θέληση από την Πολιτεία για μείωση των τροχαίων. Στη χώρα μας αντιθέτως, έπρεπε να γίνουν δυναμικές παρεμβάσεις, για να μην αυξηθεί τελικά το όριο ταχύτητας στα 150 km/h, όπως είχε αρχικά προταθεί από την Πολιτεία. Ένα σωρό άλλα τραγελαφικά  ισχύουν ή νομοθετούνται σήμερα, όπως η μείωση στο μισό της χρηματικής ποινής  για μια σειρά σοβαρών παραβάσεων όπως η υπερβολική ταχύτητα, η παράνομη αναστροφή και άλλες (τελευταία νομοθετική ρύθμιση του Υπουργείου Μεταφορών -Μάρτης 2018).

Ωστόσο, αυτό που μπορεί να χαρακτηριστεί ως απαράδεκτο από μέρους της Πολιτείας, είναι ο χαρακτηρισμός της εγκατάλειψης του θύματος, ακόμη και εάν πρόκειται για νεκρό, ως πλημμέλημα, διότι ο θύτης σκότωσε, αλλά «δεν το ήθελε»…

«Δεν ήθελε να σκοτώσει» όταν οδηγούσε πιωμένος, παραβίαζε κόκκινο σηματοδότη, οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα, κτλ και, αφού χτύπησε το θύμα του, το εγκατέλειψε κιόλας, γιατί και πάλι «δεν το ήθελε».

«Δεν ήθελε» λοιπόν να εγκαταλείψει το θύμα του, αλλά το εγκατέλειψε αιμόφυρτο, να τελειώσει την ζωή του με τον πιο επώδυνο και άδικο τρόπο. Έτσι, το «δεν το ήθελε», εισχώρησε σε κάθε κοινωνική μας αναπαράσταση περί οδικών συγκρούσεων, που η ταύτιση με τον θύτη έχει σχεδόν αυτοματοποιηθεί. Έτσι, οι τραγικότεροι όλων, οι συγγενείς, οι αγαπημένοι εναπομείναντες, περνούν διπλά και τριπλά το Γολγοθά τους.

Αφ’ ενός η απώλεια αυτή καθ’ εαυτή του αγαπημένου, αφήνοντας την απόλυτη σιωπή του στο σημείο εκείνο του οδοστρώματος που έχασε τη ζωή του, αφ’ ετέρου η απίστευτη ταλαιπωρία κατά τη μακρόχρονη δικαστική διαδικασία. Για να δουν στο τέλος αυτής, τον θύτη να προσέρχεται στο δικαστήριο οδηγώντας (συχνά το ίδιο αυτοκίνητο με το οποίο πραγμάτωσε το φόνο και την εγκατάλειψη) αφού ούτε η άδεια οδήγησης δεν του έχει αφαιρεθεί, και να φεύγει «κύριος», εξαγοράζοντας την ποινή του και μάλιστα  σε δόσεις.

Έτσι, ο νεκρός πολίτης απαξιώνεται ξανά και ξανά, σαν να μην υπήρξε ποτέ του…ένα ακόμη θύμα… ένα ακόμη λεπτό στον τηλεοπτικό χρόνο… μια ακόμη γραπτή αράδα… Επειδή λοιπόν ο λόγος (γραπτός ή προφορικός), δεν αποτελεί ένα απλό μέσο επικοινωνίας και αναπαράστασης νοημάτων της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά συμβάλλει ενεργά στην κατασκευή αυτής, μέσω των νοηματοδοτήσεών της, αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη, ως ύψιστη πολιτική διαδικασία, ο επαναπροσδιορισμός των εννοιών και ο αποκλεισμός των κατεστημένων νοηματοδοτήσεων που τροφοδοτούν την απολιτικοποίηση του τροχαίου συμβάντος.

Άννα Οικονομίδη

Άκης Κάκος, ετών 29.

Ετικέτες

Έφυγε από τη ζωή ξημερώματα Κυριακής στις 14/10/2018, κάνοντας την τελευταία του βόλτα, μια βόλτα που βάση μαρτύρων  ίσως να μην ήθελε ποτέ.

Σε έναν δρόμο χωρίς προστατευτικά και με τον οδηγό μεθυσμένο , το αυτοκίνητο έπεσε σε διώρυγα και ο αδερφός μου πνίγηκε.

Στο ίδιο αυτοκίνητο με το αδερφό μου Άκη Κάκο,  συνεπιβάτιδα ήταν η Στεφανία Μουλαρά, όπου έχασε άδικα κι αυτή την ζωής.

Άφησες πίσω σου ‘όλα σου τα όνειρα, την οικογένεια σου, τους φίλους σου. Ήσουν στην καλύτερη φάση της ζωής σου. ‘Ένα καταπληκτικό παιδί που αγαπούσες πολύ και σ’ αγαπούσαν πολύ!

Πόνος! Πόνος και θλίψη. Για πάντα.

Όλα άλλαξαν!

‘Ισως κάποια στιγμή να μαλακώσει μα πάντα θα με τρώει το γιατί,  το άδικο, ο τρόπος…

Δεν ξέρω πως πρέπει να σκεφτώ πιά. Να ακολουθήσω τις συμβουλές σου; Nα γίνω πιο δυνατή;  Να είμαι χαρούμενη;

Αυτά μου έλεγες πάντα σοφό μου παιδί! Μα πώς να το κάνω αυτό;  Νιώθω ότι σε προδίδω όταν γελάσω , όταν τολμήσω να κάνω σχέδια. Σχέδια;

Κι εσύ;

Εσύ που είσαι;

Το μόνο που με κρατάει είναι τα ανιψάκια σου που ήθελα να σε γνωρίσουν. Θα τους μιλάω πάντα για σένα, να μάθουν τι υπέροχο πλάσμα ήσουν και εύχομαι πραγματικά να σου μοιάσουν!

Θυμάμαι που κάποτε μου είχες πει ότι δεν σου αρέσει αυτός ο κόσμος, πολύ άδικος! Πόσο δίκιο είχες!

Οφείλω, λοιπόν να πολεμήσω για αυτό το άδικο και εκεί θα σταθώ.

Λατρεμένε μου αδερφέ ,μου λείπεις και σ’ αγαπώ τόσο δυνατά!

Εύχομαι να είσαι καλά εκεί ψηλά!

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!

Καλή αντάμωση

Η αδερφή σου Χριστίνα

Ηράκλειο: Η εγκατάλειψη θύματος τροχαίου είναι Κακούργημα!

Ετικέτες

,

Το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην οποία είχε καλέσει ο SOS Τροχαία Εγκλήματα (ΕΔΩ) στο σημείο που μια βδομάδα πριν 43χρονος βιοπαλαιστής, κωφάλαλος, πατέρας δύο παιδιών τραυματίστηκε και εγκαταλείφθηκε απο οδηγό ΙΧ -τζιπ. Δυστυχώς δύο ημέρες πριν την εκδήλωση το θύμα απεβίωσε στο ΠΑΓΝΗ. Ο οδηγός που στο μεταξύ ταυτοποιήθηκε απο την αστυνομία συνελήφθη ενώ κοιμόταν σπίτι του, ισχυριζόμενος οπως συνήθως, ότι «δεν αντιλήφθηκε τίποτα». Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα μέσα σε κατοικημένη περιοχή κάνοντας «οκτάρια».

Η διαμαρτυρία πήρε μεγάλη δημοσιότητα στα τοπικά ΜΜΕ ενώ καλύφθηκε και απο την ΕΡΤ στο κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων της ίδιας ημέρας.

Ο SOS Τροχαία Εγκλήματα θα εντείνει τη δράση του την ερχόμενη περίοδο διεκδικώντας την κατάργηση της νομοθεσίας (άρθρο 43 του ΚΟΚ) που θεσπίζει την ευνοική μεταχείριση των οδηγών δραστών υποβαθμίζοντας αυτή την απεχθή και βαθιά ανήθικη πράξη ως «πλημμέλημα». Καλεί κάθε φορέα και κάθε πολίτη να συστρατευθεί για να μπορέσουμε να έχουμε αποτελέσματα σ αυτή τη μάχη που δίνουμε.

 

Δυστυχώς την ίδια στιγμή στην Κρήτη αλλεπάλληλες τροχαίες συγκρούσεις αυξάνουν συνεχώς του θανάτους και τους σοβαρούς τραυματισμούς βυθίζοντας στον πόνο εκατοντάδες συνανθρώπους μας αλλά υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα την απουσία μιας συστηματικής κρατικής πολιτικής που θα οδηγήσει στο δραστικό περιορισμό των τροχαίων συγκρούσεων. Ενδεικτική αναφορά στο Δελτίο Ειδήσεων της ΚΡΗΤΗ TV της ίδιας ημέρας.

Η εκδήλωση στην Αμμουδάρα ολοκληρώθηκε στο σημείο που 14χρόνια πριν έχασε τη ζωή του (από οδηγό που παραβίασε STOP) ο Χρήστος Κουτζούκος, πατέρας δυο παιδιών τεσσάρων ετών και δεκαεπτά ημερών αντίστοιχα, εκείνη την ημέρα…(ΕΔΩ)