Διαδικτυακό Συνέδριο: Κυκλοφοριακή Αγωγή… Χθές, Σήμερα, Αύριο.

Ετικέτες

Παρήγορα σημάδια…εν μέσω Πανδημίας υπάρχουν και κάποιοι που δεν «ξέχασαν» την οδική ασφάλεια…

Προαγωγή Κουλτούρας Οδικής Ασφάλειας στους Εκπαιδευτικούς Α/θμιας και Β /θμιας Εκπαίδευσης της Περιφέρειας Κρήτης” είναι το θέμα του συνεδρίου, το οποίο διεξάγεται διαδικτυακά στις 20 και 21 Νοεμβρίου 2020, υπο την επιστημονική ευθύνη του Εργαστηρίου Μελέτης Συμπεριφορών Υγείας και Οδικής Ασφάλειας (LaHeRS) του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου με την υποστήριξη της Περιφέρειας Κρήτης και της Περιφερειακής Δ/νσης Εκπαίδευσης Κρήτης.

Όπως σημειώνουν οι οργανωτές:

«Το συνέδριο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και σε επαγγελματίες άλλων ειδικοτήτων που δραστηριοποιούνται στην προαγωγή της ασφαλούς μετακίνησης και επιδιώκει να συζητήσει τις νέες εξελίξεις στο χώρο της κυκλοφοριακής αγωγής, να παρουσιάσει καινοτόμες μεθόδους, σύγχρονα εργαλεία και καλές πρακτικές από το χώρο της τυπικής και άτυπης εκπαίδευσης.

Το συνέδριο θα έρθει επίσης να συζητήσει τις νέες προοπτικές που ανοίγονται για το μάθημα της κυκλοφοριακής αγωγής στη χώρα μας και φιλοδοξεί να συμβάλει στη διατύπωση επίκαιρων προτάσεων για τις ανάγκες ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδιασμού σε θέματα προαγωγής της ασφαλούς μετακίνησης στους μαθητές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης.

Μεταξύ άλλων, οι συμμετέχοντες στο συνέδριο θα έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν σχετικά με προγράμματα κυκλοφοριακής αγωγής, σύντομης διάρκειας, που υλοποιήθηκαν με επιτυχία από εκπαιδευτικούς της Περιφέρειας Κρήτης κατά το προηγούμενο σχολικό έτος και να παρακολουθήσουν τη βράβευση μαθητών και εκπαιδευτικών που διακρίθηκαν στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό με θέμα “Διασταύρωση στη Ζωή” που διοργανώθηκε με επιτυχία στο πλαίσιο της προηγούμενης σχολικής χρονιάς με συμμετοχή μεγάλου αριθμού μαθητών από όλη την Κρήτη.

Το επιστημονικό αυτό γεγονός έχει διασφαλίσει τη συμμετοχή έμπειρων προσώπων από διάφορους τομείς, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στην προαγωγή της ασφαλούς μετακίνησης και θα συζητήσουν τα νέα δεδομένα υπό το πρίσμα της ειδικότητας τους. Μέσα από το συνέδριο θέλουμε να υπογραμμίσουμε τον ξεχωριστό ρόλο που έχουν οι εκπαιδευτικοί μας στην προαγωγή κουλτούρας οδικής ασφάλειας και να μεταδώσουμε το μήνυμα ότι τα σχολεία μας μπορούν να ηγηθούν τοπικών πρωτοβουλιών για να κάνουν τους δρόμους πιο ασφαλείς βοηθώντας τα παιδιά και τις οικογένειές τους να χρησιμοποιούν εναλλακτικούς και ασφαλείς τρόπους μεταφοράς.»

Στο συνέδριο θα υπάρξουν οκτώ στρογγυλά τραπέζια. Όπως σε όλες τις εκδηλώσεις που έχουν  πραγματοποιήσει  μέχρι σήμερα οι διοργανωτές, οι συλλογικότητες που εκπροσωπούν θύματα των τροχαίων θα έχουν την δική τους παρουσία. Σε σχετικό τραπέζι – συζήτηση την Παρασκευή από 17.30 εως 19.00 θα εκπροσωπηθεί και ο SOS Τροχαία Εγκλήματα από τον πρόεδρο του Γιώργο Κουβίδη.
Μπορείτε να δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του συνεδρίου: ΕΔΩ

Αλλά επίσης μπορείτε να το παρακολουθήσετε  μέσω του You Tube την Παρασκευή 1η μέρα του Συνεδρίου από τη διεύθυνση:  https://youtu.be/Mm9hbuSvRhg και το Σάββατο 2η μέρα, από:  https://youtu.be/UpNbHeu3iYs

Η Πανδημία της Ασφάλτου.

Ετικέτες

Κάποιες περιπτώσεις: 1. Βάδιζε πάνω στο πεζοδρόμιο ανέμελος. 2. Ήταν συνοδηγός σε αυτοκίνητο, χαρούμενη για την μεγάλη επιτυχία της. 3. Ήταν πάνω στο ποδήλατο, γύριζε τον κόσμο. 4. Πέρναγε το δρόμο κουρασμένος, γυρίζοντας από τη δουλειά. 5. Ήταν πάνω στη μηχανή στο δρόμο για τη δουλειά. Ξαφνικά η κακιά η ώρα τους έκοψε το νήμα της ζωής. Το όχημα μπορεί, βεβαίως, να είχε πιει, λίγο παραπάνω, να έτρεχε λίγο παραπάνω, να είχε μισό κοιμηθεί, αλλά αυτά είναι πταίσματα. Πέντε τυχαίες(;) περιπτώσεις, πέντε αριθμοί από τους 31.385 που έχασαν τη ζωή τους στην άσφαλτο τα τελευταία 20 χρόνια. Που τα όνειρά τους φτερούγισαν μαζί τους εκείνη την «κακιά» στιγμή, εξαφανίστηκαν, όπως και οι οδηγοί, που τις (τους) χτύπησαν, έγιναν καπνός οι περισσότεροι,  λες και τους έπιασε πανικός μήπως, επιστρέφοντας, στον τόπο (του εγκλήματος;) θα τους κατασπαράξει από εκδικητικότητα το τραυματισμένο θεριό! Κάποιοι πιάστηκαν, αλλά γρήγορα αφέθηκαν, και κάποιοι αναζητούνται ακόμη. Κάποιους τους ψάχνουν ακόμη και οι συνειδήσεις τους.

Πίσω όμως από τους αριθμούς, τις περιπτώσεις (αλλά όχι τις συμπτώσεις ) και τα στατιστικά βρίσκονται  Άνθρωποι, νέοι συνήθως. Όμορφες ιστορίες που έμειναν χωρίς ολοκλήρωση. Ιθάκες που ψάχνουν ακόμη τους ταξιδευτές τους. Κι αν μετά  την κρίση λιγότεροι Άνθρωποι χάνονται κάθε χρόνο κατά μέσο όρο, αυτό συμβαίνει, επειδή  κυκλοφορούν λιγότερα οχήματα με μικρότερες ταχύτητες για εξοικονόμηση στα καύσιμα! Οι αυτοκινητόδρομοι, επίσης, φαίνεται να έχουν βελτιώσει την κατάσταση, αλλά η αστυνόμευση, μάλλον δεν έχει αξιόλογο μερίδιο). Ρέουν  ακόμη ορμητικά τα ποτάμια με το αίμα σε έναν  εμφύλιο πόλεμο, κηρυγμένο στη σιωπή, με πολλούς να είναι ανυπεράσπιστοι, σε μία πανδημία με  θύματα κυρίως νέους (στις ηλικίες 5 έως 29 τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου παγκόσμια), θέμα που ανεβαίνει στον αφρό του επίκαιρου, όταν χάνεται κάποιος επώνυμος ή η ιστορία είναι πολύ τραγική  και έχει αποτυπωθεί, βεβαίως, στην κάμερα. Ο ΟΗΕ έχει καθιερώσει την τρίτη Κυριακή κάθε Νοέμβρη, φέτος στις 15 του μηνός, ως παγκόσμια ημέρα μνήμης θυμάτων από τις τροχαίες συγκρούσεις.

Αυτοί που γλυτώσανε; Πολλοί με ακρωτηριασμένα τα σώματα τους, με ακρωτηριασμένες τις ζωές. Πολλοί από αυτούς τους Ανθρώπους τα καταφέρνουν, μετά από ασταμάτητη πάλη, προσαρμόζονται, βρίσκουν διεξόδους, άλλος με τον αθλητισμό, άλλος αφιερώνεται σε ομιλίες ευαισθητοποίησης, άλλος προσφέρει άπλετη αλληλεγγύη σε συμπάσχοντες και όχι μόνο. Μεγαλουργούν, αληθινά πρότυπα χαμένα συχνά στην ανωνυμία μιας ανάπηρης πολιτείας.

Και ακόμη πιο πίσω βρίσκονται αυτοί που μένουν, οι οικογένειες που χάσανε τους δικούς τους Ανθρώπους. Και αυτή η απώλεια τους τρώει όλη τους τη ζωή και μαζί ένα αίσθημα αδικίας, γιατί οι ποινές που επιφυλάσσονται στους δράστες είναι σχεδόν ενθαρρυντικές, ένα χάδι επιβράβευσης, έτυχε, λέει, η κακιά η στιγμή,  να επαναλάβεις το έγκλημα, ούτε μία μέρα φυλακή, έστω λίγες ώρες κοινωνικής υπηρεσίας, για το θεαθήναι ρε παιδί μου, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Μία υποκρισία του συστήματος που υποστηρίζει τον κανιβαλιστικό καταναλωτισμό, τα αυτοκίνητα, τις αυτοκινητοβιομηχανίες, τον ατομικισμό, την αναξιοπρέπεια, την αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, ένα αίσχος της α-δικαιοσύνης. Στο δικαστήριο παρά τον πόνο τον βαρύ, τον ασήκωτο, παρότι κρατάς μία στάση αξιοπρέπειας χωρίς διάθεση εκδικητικότητας, κάποια στιγμή μπορεί να νιώσεις ότι εσύ είσαι, λέει, ο κατηγορούμενος, γιατί, για παράδειγμα, δεν πρόσεξες το παιδί σου, λέει, ο άντρας σου δεν πρόσεξε, λέει. Και θέλουν να σου φυτέψουν ενοχές, που ζητάς αποζημίωση, που θέλεις να καταστρέψεις τη ζωή του δράστη, λέει.

Η πρώτη αιτία πρόκλησης των τροχαίων συγκρούσεων ( ή εγκλημάτων; ) είναι η ταχύτητα. Nα εκτιναχθεί η αδρεναλίνη! Να (απο)δείξουμε τη μαγκιά! Την ηλιθιότητα! Δρόμοι πίστες ταχύτητας, πίστες χορού για λυσσασμένους τροχούς να σέρνουν το χορό του θανάτου. Το όχημα όπλο που μπορεί να εκπυρσοκροτήσει οποιαδήποτε στιγμή και οπλίζει, όταν, όπως λέει ο Ιαβέρης, μπει το βλήμα μέσα του. Ένα βλήμα που συχνά μεταλλάσσεται σε χταπόδι, στο ένα πλοκάμι το κινητό, στο άλλο το καφεδάκι, στο άλλο το τσιγαράκι, και το αμάξι  μόνο του και όποιον πάρει ο χάρος ή η  κακιά η ώρα! Στο μεταξύ τα καινούργια αυτοκίνητα διαθέτουν ακόμη πιο εξελιγμένες προδιαγραφές παθητικής ασφαλείας, πράγμα που σου δημιουργεί την προδιάθεση να αναπτύξεις μεγαλύτερη ταχύτητα, να το τρέξεις λιγάκι το εργαλείο, έτσι όμως γίνεσαι πιο επικίνδυνος για τους άλλους, ιδίως  τους ευάλωτους χρήστες του δρόμου, αυτόν με το δίκυκλο, τους πεζούς, τη μητέρα, το παιδί, τον ηλικιωμένο, τον ανάπηρο με το καροτσάκι,   αν τολμήσει να κινηθεί στην πόλη. Βλέπετε πολλούς να κυκλοφορούν με αναπηρικά αμαξίδια; Κι όμως: μείωση κατά μέσο όρο 5% της ταχύτητας σημαίνει μείωση κατά 30% των θανάτων στους δρόμους!

Επιπλέον, η αστυνόμευση είναι ελλιπής, επιφανειακή, ενίοτε αλλοπρόσαλλη. Μερικές φορές φαίνεται σαν να κινείται από λόγους εισπρακτικούς, γενικώς όχι πειστικούς. Δίνει το μήνυμα πως τα εγκλήματα στους δρόμους  είναι κάτι το αμελητέο, όχι κάτι σημαντικό σαν τον  κορωνοϊό, για παράδειγμα. Σε όποιες περιπτώσεις ο νόμος εφαρμόστηκε με σχετική συνέπεια κι  η αστυνόμευση ήταν επαρκής, π.χ. για τα κράνη και τις ζώνες ασφαλείας, οι συμπεριφορές άλλαξαν άρδην και ξεκάθαρα προς το καλύτερο.

Επίσης, με τα κοινωνικά μηνύματα για την οδική ασφάλεια στα μέσα μαζικής επικοινωνίας προβάλλεται και επισημαίνεται όχι να προσέχει  ο οδηγός αλλά ο πεζός! Υποβάλλεται το μήνυμα ότι ζούμε σε μία ζούγκλα, δηλαδή σε ένα περιβάλλον που δεν αλλάζει που έχει το πόδι και το μυαλό κολλημένα στο γκάζι και, αν θέλεις να επιβιώσεις, πρέπει να κάνεις στην άκρη εσύ και τα δικαιώματά σου! Ακόμη όμως και το όχημα που δεν κινείται,, το παράνομα παρκαρισμένο σε αναγκάζει συχνά σε επικίνδυνους ελιγμούς, μειώνει την ορατότητα όλων των χρηστών του οδικού δικτύου, αναγκάζει συχνά τους πεζούς να κατεβαίνουν   στο οδόστρωμα,   πράγμα που εγκυμονεί κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα.

Μπορεί να γίνει κάτι; Πρώτα πρώτα αντικατάσταση της λέξης «ατύχημα» που είναι μεροληπτική υπέρ του δράστη με τη λέξη «σύγκρουση» ή «συμβάν»( ή μήπως »έγκλημα» χωρίς εισαγωγικά και περιστροφές; ). Γιατί οι τροχαίες συγκρούσεις δεν οφείλονται στα τερτίπια της μοίρας, δεν είναι αναπόφευκτες, ίσα ίσα είναι προβλέψιμες, οφείλονται σε συγκεκριμένες αιτίες, έχουν συγκεκριμένους υπευθύνους , άρα μπορούν να προληφθούν. Και το πρώτο που χρειάζεται είναι να το αναγνωρίσουμε. Τους όρους αυτούς είναι ανάγκη  να τους υιοθετήσουν με συνέπεια  τόσο η τροχαία, όσο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, γενικά η κοινωνία.

Συνεχής προσπάθεια ευαισθητοποίησης με κοινωνικά μηνύματα για την οδική ασφάλεια με εκπομπές, ντοκιμαντέρ, συζητήσεις, για να ευαισθητοποιηθούν όσοι είναι δεκτικοί. Για τους άλλους αυστηροί νόμοι, επιτήρηση των νόμων, αυστηρές συνέπειες για όσους δηλαδή θεωρούν μαγκιά την ασύδοτη οδήγηση.  Και αγωγή. Χρειάζεται να ενσωματωθούν στο πρόγραμμα σπουδών και της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μαθήματα για την οδική ασφάλεια, σύγχρονα μαθήματα ζωής, τα οποία θα συντονίζονται και  θα υλοποιούνται από ειδικούς, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς των σχολείων. Επίσης, να ενθαρρύνονται (άρα ελάχιστη ανάμειξη της γραφειοκρατίας) οι επισκέψεις στο χώρο του σχολείου και να εφαρμόζονται προγράμματα από συλλογικότητες, από φορείς που ασχολούνται με την οδική ασφάλεια π.χ. SOS Τροχαία Εγκλήματα, Ινστιτούτο για την Οδική Ασφάλεια Πάνος Μυλωνάς. Η πανδημία της ασφάλτου θερίζει τις νεαρές ηλικίες, πράγμα που δεν συμβαίνει με την πανδημία του κορωνοϊού. Κι όμως πόσα μέτρα παίρνονται για αυτήν του ιού  κι όχι για την άλλη της ασφάλτου; Υποκρισία  μίας γερασμένης κοινωνίας απέναντι στα παιδιά της!

Είναι ανάγκη η υποψήφιοι οδηγοί κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης τους να συνειδητοποιήσουν ότι το όχημά τους είναι όπλο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σκοτώσει τόσο αυτούς όσο και τους άλλους χρήστες του οδικού δικτύου. Να σέβονται τους πεζούς και τα δικαιώματά τους, να δείχνουν  ευγένεια και αλληλεγγύη στο δρόμο. Επιπλέον, στις εξετάσεις για την απόκτηση διπλώματος, εκτός από την ικανότητα να μπορούν να παρκάρουν και να ξεκινούν από την ανηφόρα, οι υποψήφιοι να αξιολογούνται σε ευρύτερες δεξιότητες, για παράδειγμα αν μπορούν να προλαμβάνουν και να διαχειρίζονται κινδύνους, αν οδηγούν αμυντικά και γενικώς προσεκτικά. Και να σταματήσει, επιτέλους, ο χρηματισμός!   Η τεχνολογία με τις εφαρμογές της μπορεί να συνεισφέρει, υπηρετώντας την ασφάλεια των Ανθρώπων, για παράδειγμα κόφτης ταχύτητας , συσκευή στα οχήματα που δεν επιτρέπει να ξεπεράσεις κάποια συγκεκριμένη ανωτάτη ταχύτητα, αυτόματη προσαρμογή του οχήματος στα όρια ταχύτητας του δρόμου μέσω επικοινωνίας του οχήματος με το δίκτυο, σύστημα αναγνώρισης πεζών και ακινητοποίησης του οχήματος σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης.

Το όραμα μηδέν (vision zero) έχει υλοποιηθεί σε άλλες χώρες με μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για μία πολιτική, μία στρατηγική με οδηγό τις ανάγκες του Ανθρώπου και τέρμα τον εκμηδενισμό των θυμάτων της ασφάλτου. Περιλαμβάνει μία δέσμη μέτρων, όπως περιορισμό των ορίων ταχύτητας σε 40 km μέσα στις πόλεις και 30 km όριο για το μεγαλύτερο μέρος των πόλεων, ιδίως  σε περιοχές κατοικιών, σχολείων, γενικά όπου υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού. Σε συνδυασμό, εξυπακούεται, με την αυστηρή επιτήρηση. Καμία ανοχή στο αλκοόλ και αυστηρές ποινές για τους παραβάτες. Ενθάρρυνση εναλλακτικών μορφών μετακίνησης, περπάτημα, ποδήλατο, μέσα μαζικής μεταφοράς. Δημιουργία κατάλληλων υποδομών για την εξυπηρέτηση των τρόπων αυτών, πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι, λεωφορειόδρομοι, όμορφοι και ασφαλείς δημόσιοι χώροι, και υποδομές, για να μειωθούν οι ταχύτητες, κυκλικοί κόμβοι, στενεύσεις οδών, υπερυψωμένες διαβάσεις, δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας κλπ.

Άνθρωποι με κατάρτιση και ήθος, ναι, υπάρχουν και στην Ελλάδα, για να κάνουν τον σχεδιασμό. Μένει μόνο να δημοσιευτεί η παρακάτω αγγελία και να περιμένουμε τους κατάλληλους, για να πάρουν τις αποφάσεις ( εμείς, οι υπόλοιποι, μπορούμε ο καθένας από τη θέση του να δίνουμε τη μάχη μας ενάντια στην πανδημία της ασφάλτου) :

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΟΔΗΓΟΙ

ΜΕ ΟΡΑΜΑ

ΚΑΙ ΗΘΟΣ ΑΤΡΑΚΑΡΙΣΤΟ,

ΓΙΑ ΝΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΝ

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΗΔΕΝ.

ΟΣΟΙ ΚΑΛΟΙ, ΤΡΕΧΑΤΕ!

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΗΝ ΤΡΑΚΑΡΕΤΕ!

 

Βαγγέλης Δήμας, εκπαιδευτικός, μέλος της Κίνησης ΠΕΖΗ

15.11.2020 Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων

Υ.Γ. Πολύτιμα στοιχεία για τη σύνθεση του κειμένου αντλήθηκαν από τον Π.Ο.Υ.          (Παγκόσμιος Οργανισμός  Υγείας) και τον Πανελλαδικό Σύλλογο για τα θύματα των τροχαίων SOS Τροχαία Εγκλήματα

 

 

Κυριακή 15 Νοέμβρη: Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων

Ετικέτες

Η εκ νέου επιβολή περιοριστικών μέτρων για την αντιμετώπιση τoυ COVID-19 καθιστά δυστυχώς αδύνατη την πραγματοποίηση εκδηλώσεων Μνήμης για τα θύματα των τροχαίων συγκρούσεων αυτή τη χρονιά, γεγονός πού συνέβαινε αδιάλειπτα σε μια σειρά πόλεις και στη χώρα μας πάνω από δέκα χρόνια τώρα (Αθήνα, Ρόδος, Ηράκλειο, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Κατερίνη, Καλαμάτα κα) με συμμετοχή οικογενειών των θυμάτων αλλά και φορέων των ευάλωτων χρηστών του οδικού δικτύου (πεζοί, ποδηλάτες κα).

Το γεγονός πως οι νεκροί από COVID έφτασαν στη χώρα μας τους 700 αποτέλεσε την αποφασιστική αιτία για την κήρυξη του δεύτερου lockdown μέσα στη χρονιά με αυστηρότερες ποινές για τους παραβάτες αυτή τη φορά. Σ αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάμε όλοι εκφράζουμε τη λύπη μας για το χαμό τόσων συνανθρώπων μας και υποστηρίζουμε την τήρηση όλων των υγειονομικών πρωτοκόλλων που έχουν σαν στόχο τον περιορισμό της διασποράς και την καλύτερη δυνατή περίθαλψη για τους πάσχοντες, αλλά και τις πολιτικές ουσιαστικής πρόληψης βασισμένες σε ισχυρά Δημόσια συστήματα, Συγκοινωνιών, Εκπαίδευσης και Περίθαλψης.

Αλλά αν 700 νεκροί από COVID είναι επαρκής λόγος για την πολιτεία, με τη σύμφωνη γνώμη της επιστημονικής κοινότητας, για την υιοθέτηση για δεύτερη φορά μιας δέσμης περιοριστικών μέτρων που ανατρέπουν όλα τα δεδομένα στην κοινωνική και οικονομική ζωή, αναρωτιέται κανείς ποιες δέσμες μέτρων υιοθετήθηκαν από τις κυβερνήσεις και τι εισηγήθηκε η επιστημονική κοινότητα τα τελευταία πέντε χρόνια για το θέμα πρόληψης των τροχαίων συγκρούσεων που επίσης προκάλεσαν (επίσημα –δηλαδή υποκαταγεγραμμένα) 700 με 800 νεκρούς κάθε χρόνο.

Άκρα του τάφου σιωπή… Δηλαδή εξοικείωση πολιτείας και κοινωνίας με την «κανονικότητα» του θανάτου στο δρόμο, «παράπλευρης απώλειας» της «ανάπτυξης». Αφού για τα τροχαία …δεν υπάρχει εμβόλιο, θα ζούμε και θα πεθαίνουμε μ αυτά.

Μια χρονιά ολόκληρη με ελεύθερο το πεδίο για του δράστες.

Μία Ημέρα Μνήμης κάθε χρόνο για τα Θύματα…

Πρόσωπα, όχι Αριθμοί.

Στη Μνήμη αυτών πού χάθηκαν δημοσιοποιούμε ένα βίντεο με 123 Πρόσωπα, θύματα τροχαίων συγκρούσεων, μια ελάχιστη υπόμνηση για τις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που χάθηκαν στη χώρα μας, τα εκατομμύρια που έχουν χαθεί  στους δρόμους του κόσμου, που αγνοήθηκαν από την κοινωνία και ποδοπατήθηκαν από τη δικαιοσύνη.

Θυμήσου – Υποστήριξε –Δράσε

Αόρατοι ναι, Ανύπαρκτοι Όχι!

11/11/2020

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΥΓ. Όλες οι φωτογραφίες έχουν δημοσιοποιηθεί με την σύμφωνη γνώμη των οικογενειών

«Τροχαία περίπτωση», του Μάριου Χάκκα.

Ετικέτες

 

 

Τροχαία περίπτωση: ένα διήγημα του Μάριου Χάκκα (1931-1972) που δημοσιεύτηκε το 1966 στη συλλογή διηγημάτων του «Τυφεκιοφόρος του εχθρού».

 

 

ΔΕΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΩΡΕΣ που πρέπει, τις ώρες που είναι απαραίτητο να κυκλοφορήσω, ένα καθόλα ελεγμένο δρομολόγιο από το σπίτι στη δουλειά και τανάπαλιν.

Πολλά τα τροχαία ατυχήματα στις μέρες μας, πολλές οι αναποδιές που συμβαίνουν στους δρόμους.

Κινδυνεύεις να φτάσεις στο σπίτι χωρίς χέρι ή πόδι, με βγαλμένα τα έντερα, κι έπειτα τι νόημα θα ΄χεις λειψός, να μην μπορείς Σάββατο απόγευμα μετά το ποδόλουτρο, να κόβεις τα νύχια του αριστερού σου ποδιού, να μην ακούς τα γουργουρητά των εντέρων λίγο πριν στρωθεί το τραπέζι, να έχεις ένα γάντζο αντί για παλάμη που θα τον τρίβεις με σύρμα για τις κατσαρόλες, γιατί δεν μπορείς να μείνεις με βρόμικα χέρια.

Αποφεύγω τα στενά πεζοδρόμια γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος το ρεύμα να με φέρει στο χείλος, να με πετάξει στο κατάστρωμα επάνω.

Στα φαρδιά πεζοδρόμια πάω προς την πλευρά των κτιρίων. Αν ανέβει ένα τρόλεϋ επάνω, θα χτυπήσει τους άλλους, θα χτυπήσει τους πρώτους. Εγώ είμαι πιο ασφαλής, σαν εφεδρεία στο ατύχημα, όταν δεν επαρκέσουν οι άλλοι.

Ένα προληπτικό μέτρο ακόμα είναι να μην παίρνω και πολύ σοβαρά τα φανάρια. Δεν είναι αυτά που με προφυλάσσουν από κάθε δυστύχημα, αλλά τα μάτια μου. Βλέπω πρώτα και εν συνεχεία περνάω. Γιατί αν το τροχαίο πάσχει από αχρωματοψία, έστω και μερική, ποιος μου εγγυάται εμένα;  Ή ποιος με σιγουρεύει ότι πάντα λειτουργάει η σχέση σωστά μεταξύ φωτός φαναριού και μυαλού του τροχαίου; Αν το τροχαίο δε δέχεται τη σύμβαση μεταξύ «κόκκινο-στοπ, πράσινο-ελεύθερο» κι αντιστρέφει τα σήματα, έτσι επειδή του κάπνισε η εξάτμιση ή δεν τα λαμβάνει καθόλου υπόψη του, επειδή είναι αναρχικό, πρωτότυπο, ανεπανάληπτο, ανισόρροπο, ποιος με εξασφαλίζει εμένα; Εγώ πρέπει να φτάσω στη δουλειά μου ανέπαφος, στο σπίτι ολόκληρος. Για να γίνει αυτό πρέπει να μειώσω τον κίνδυνο, να μικρύνω τον επικίνδυνο χρόνο, κυκλοφορώντας όσο είναι απαραίτητο κι από ένα γνωστό δρομολόγιο.

Βέβαια δεν ήμουν στη ζωή πάντα έτσι. Είχα μια πρώτη περίοδο που μου άρεσαν δρομολόγια άγνωστα, επικινδυνοδέστατοι δρόμοι πιθανής ολικής εξαφάνισης, με δάσος φανάρια ανοιγμένα προς κάθε κατεύθυνση κι ένα μόνιμο χρυσοκόκκινο φως στο στερέωμα.

Αλλά μετά χάθηκαν ένα ένα τ΄αστέρια κι είπα να κοιτάζω τη δουλειά μου και το σπίτι μονάχα, εγκαταλείποντας εκείνους τους ελάχιστους μόνους, εκείνους που τους άρεσε να ξελαιμιάζονται ακόμα κοιτώντας επάνω, έκθετοι στους πυροβολισμούς του ουρανού, στων μετεωριτών τις συγκρούσεις, ακόμα και στα σκοτεινά ψάχνοντας, και πίσω από τα σύννεφα, και τη μέρα με ήλιο, να δουν το χρυσοκόκκινο φως, χωρίς να προσέχουν τους τριγύρω κινδύνους, χωρίς να νοιάζονται πως θα κουβαλήσουν τον εαυτό τους σε μια νησίδα ασφαλείας, σ΄ ένα σίγουρο τόπο.

Σαν «της Γριάς το μαλλί», ογδόντα χρονών, μαραγγιασμένη, μουτσούνα, όλο λούκια, με μαύρα μαλλιά που περπατούσε σπρώχνοντας το μαγαζί και κοιτώντας επάνω.

Μπορεί να τον εμπόδιζε το κινητό μαγαζί να κοιτάξει εμπρός κι έτσι κατ΄ ανάγκη κοιτούσε επάνω. Ή να τον εκστασίαζαν τα πηγμένα αστέρια έτσι που σπιθίζανε στο μεσημέρι κι ένας ρυθμός αραμπά να ΄χε περάσει στις φλέβες του και να μην μπορεί να καταλάβει την κίνηση, την έννοια ταχύτητα, ούτε το φορτηγό που μπορούσε κατά τον οδικό κώδικα να περάσει εκείνη τη στιγμή, που ΄χε προτεραιότητα από «της Γριάς το μαλλί», να περάσει ακόμα και επάνω του τηρώντας την τάξη.

Κι εγώ τι ζήταγα ανάμεσα στο φορτηγό και «στης Γριάς το μαλλί», αφήνοντας την τοίχο τοίχο μελετημένη πορεία μου, τι γύρευα να βρεθώ μεταξύ μουγκρητού φορτηγού κι ενός ξοφλημένου ογδοντάχρονου γέρου, εγώ ο νέος που είχα μπροστά μου ζωή, εγώ που πρόσεχα τόσο, που είχα εγκαταλείψει τους επικίνδυνους δρόμους, τι γύρευα; τι; Πάνω στην άσφαλτο να σηκώνω τα χέρια μου, «Μη», να ορθώνομαι, «Μη». Της… οχ, ο κάλος μου… «της Γριάς….», να πετάγομαι επάνω ψηλά προς τ΄ αστέρια, αστέρια πολλά, ένας πύραυλος σε κανονική τροχιά, διάττων αστέρας που διαγράφει καμπύλη, μετεωρίτης να πέφτει επάνω στην άσφαλτο σκάζοντας, με βγαλμένα τα έντερα, θρυμματισμένα τα άκρα, ουρλιάζοντας μια τελευταία κραυγή: «Μη! Της Γριάς… Το… Μαλλί…».

Μάριος Χάκκας (1931-1972)

Δημοσιεύτηκε το 1966 στο βιβλίο του «Τυφεκιοφόρος του εχθρού»

Αναδημοσίευση από: Μάριος Χάκκας ΑΠΑΝΤΑ, Εκδόσεις Κέδρος

 

Μπακογιάννης διαψεύδει Λιβάνιο και ΣτΕ: νόμιμες όλες οι διαφημιστικές πινακίδες…

Ετικέτες

Στις 22 Ιουλίου 2020  δημοσιεύτηκε η ΚΥΑ 46526   που σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών «θα έβαζε τάξη στην υπαίθρια διαφήμιση». Οι ενστάσεις του SOS Τροχαία Εγκλήματα που θεωρεί ότι η ΚΥΑ  μέσα από αμφιλεγόμενες διατάξεις «παρακάμπτει» την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας  που έχει ρυθμίσει το θέμα, νομιμοποιεί την υπαίθρια διαφήμιση ιδιαίτερα στις στάσεις των  λεωφορείων και μάλιστα στην επιφάνεια που είναι κάθετη στο δρόμο και με μέτωπο στην κατεύθυνση της κυκλοφορίας, διαφημίσεις δηλαδή που απευθύνονται στους οδηγούς των οποίων επιδιώκουν ν αποσπάσουν την προσοχή (Ενδεικτικά: ΕΔΩ) έγιναν ευρύτερα γνωστές με αποτέλεσμα, εκ μέρους της κυβέρνησης, ο υφυπουργός Εσωτερικών κος Λιβάνιος να δηλώσει επανειλημμένα πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα και ότι απεναντίας η ΚΥΑ απαγορεύει ρητά  την τοποθέτηση διαφημίσεων σ αυτές τις επιφάνειες.

Την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 ο κος Λιβάνιος ήταν προσκεκλημένος στη συνεδρίαση της Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας της Βουλής για να αναλύσει την ΚΥΑ. Τόσο ο ίδιος όσο και ο Πρόεδρος της Επιτροπής βουλευτής κος Κέλλας επανήλθαν πολλές φορές στο επίμαχο σημείο, ιδιαίτερα μετά από τις κριτικές παρατηρήσεις των μελών της επιτροπής βουλευτών κας Βαγενά και κυρίων Λογιάδη και Γκόκα που βασίστηκαν στα ενημερωτικά δελτία του συλλόγου μας, δηλώνοντας ξανά και ξανά πως η διαφήμιση απαγορεύεται ρητά από την ΚΥΑ στις επίμαχες επιφάνειες. Παραθέτουμε το σχετικό βίντεο από την συνεδρίαση της επιτροπής:

 

Μια βδομάδα μετά, την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου, στην 25η έκτακτη συνεδρίαση (με τηλεδιάσκεψη) του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων που είχε σα μοναδικό θέμα την έγκριση ψηφίσματος σχετικού με την δίκη της Χρυσής Αυγής, προστέθηκε αιφνιδιαστικά και 2ο (κατεπείγον) θέμα με τίτλο: « Έγκριση για τον επανακαθορισμό των πεντακοσίων σαράντα (540) ήδη τοποθετημένων διαφημιστικών ρακετών σε στέγαστρα στάσεων αφετηριών και στάσεων αστικών και υπεραστικών συγκοινωνιών σε κοινόχρηστους χώρους, καθώς και των ήδη τοποθετημένων τριάντα (30) θέσεων διαφημιστικών Πύργων, προκειμένου να διενεργείται απρόσκοπτα για το χρονικό διάστημα από 1/1/2021 μέχρι 31/12/2023, η υπαίθρια διαφήμιση».

Η εισήγηση του Δημάρχου έγινε δεκτή κατά πλειοψηφία.

Προκειμένου να διενεργείται απρόσκοπτα η υπαίθρια διαφήμιση…

Μέσα από την παράθεση μιας δέσμη κειμένων διαφόρων φορέων που συνοδεύουν την απόφαση, νόμων , Κοινών Υπουργικών αποφάσεων διαφόρων εποχών, παλαιών αποφάσεων Διευθύνσεων του Δήμου και Διευθύνσεων της  Περιφέρειας και της  αποκεντρωμένης Διοίκησης όπως και της ΚΥΑ 46526/2020 αυτός που τα διαβάζει προσεκτικά διαπιστώνει πως η απόφαση προβλέπει ρητά επικαλούμενη άλλη ΚΥΑ, την 61818/04 πως: «…   Επιτρέπεται η διαφήμιση και στις δύο όψεις του διαφημιστικού πλαισίου που τοποθετείται στα στέγαστρα αφετηριών και στάσεων αστικών και υπεραστικών συγκοινωνιών.» (η σχετική αναφορά στη σελίδα 19 του εισηγητικού κειμένου)

Μια βδομάδα λοιπόν μετά τις διαβεβαιώσεις του αρμόδιου υφυπουργού προς το κοινοβούλιο,  η πλειοψηφία του Δήμου Αθηναίων τον διαψεύδει με απόφαση της και προετοιμάζει το έδαφος για να συνάψει συμφωνίες εκχώρησης της εκμετάλλευσης για τρία χρόνια 540 στεγάστρων που όλα διαθέτουν μια παράνομη επιφάνεια κάθετη και με μέτωπο στην κατεύθυνση οδήγησης ιδιαίτερα επικίνδυνη για την απόσπαση προσοχής και την πρόκληση εκτροπής ή σύγκρουσης με απροσδιόριστες συνέπειες.

Ο δήμος Αθηναίων αντιμετωπίζει με προκλητική «αδιαφορία» το θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης, με χαρακτηριστική την ιστορία της παραμονής «ορφανών διαφημιστικών πλαισίων στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου μετά την μετακίνηση των στάσεων πάνω στο οδόστρωμα στο πλαίσιο του «Μεγάλου Περιπάτου» (ΕΔΩ)

Ωστόσο αυτή η προσπάθεια εν τάχει υιοθέτησης μιας απόφασης για τα τρία επόμενα χρόνια, απόφασης σύμφωνα με τα λεγόμενα του υπουργού σαφώς παράνομης δημιουργεί μια σειρά ερωτήματα:

Α) Τι έσοδα έχει ο Δήμος Αθηναίων από την υπαίθρια διαφήμιση; Τι τύπου συμβάσεις κάνει για την εκxώρηση των διαφημιστικών πλαισίων και με ποιες διαδικασίες;

B) Αν αύριο όπως υποσχέθηκε πολλές φορές ο κ. Λιβάνιος εκδώσει τις αποφάσεις που θα επιβάλλουν στους Δήμους να ξηλώσουν τις αφίσες αυτές που θεωρούνται παράνομες ο Δήμος Αθηναίων θα τις ξηλώσει; Και αν ναι τι θα κάνει μ αυτόν που θα έχει συνάψει σύμβαση για την χρήση και των παράνομων πλαισίων; Μήπως θα τον αποζημιώσει;

Γ) Οι φωτιζόμενες πινακίδες από πού ηλεκτροδοτούνται; Παρέχει ο Δήμος το ρεύμα;

Δ) Εκεί το Δήμο τα Αθήνας δεν έχουν ακούσει τον κο Λιβάνιο. Για τα παιδιά που έχουν χάσει τη ζωή τους σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες  μήπως άκουσαν κάτι; Η έστω για δημάρχους που καταδικάστηκαν γι αυτό;

……………………………………..

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Δήμαρχος Αθηναίων κος Μπακογιάννης είναι ουσιαστικά ο εισηγητής αυτής της προφανέστατα με  βάση τις αποφάσεις του ΣτΕ παράνομης απόφασης μια και ο ίδιος είναι και Πρόεδρος της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής του Δήμου την εισήγηση της οποίας υιοθέτησε το Δημοτικό Συμβούλιο. (ολόκληρο το εισηγητικό κείμενο: ΕΔΩ –όποιος έχει το κουράγιο να διαβάσει και τις 64 σελίδες θα καταλάβει πολλά).

Δεδομένου ότι στο Δημοτικό Συμβούλιο η παράταξη  του κου Μπακογιάννη δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία καλούμε τις υπόλοιπες παρατάξεις να ακυρώσουν αυτή την απόφαση που αυξάνει την επικινδυνότητα στο οδικό δίκτυο και είναι σε κατάφωρη αντίθεση με τις αποφάσεις του ΣτΕ αλλά και με τις κυβερνητικές εξαγγελίες

27/10/2020                  πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

«Σηκώνουμε ανάστημα» προεκλογικό σύνθημα του κου Μπακογιάννη

 

Μπορεί για εσάς να είναι ένα ακόμη τροχαίο, όμως για μένα είναι το παιδί μου.

Ετικέτες

Μια δοξασμένη αγάπη

Ακόμα και τα όνειρα φύγανε απ’ το πρόσωπο μου                                                        και  τρομάζουν να τη φέρουνε στα νούμερα μας

Εφέτος, λέει, εμίσησε την άνοιξη που άνθισε ορφανή,                                           τους κάμπους που χορτάριασαν πάνω στο σώμα της…

Κι όσο περνάει ο καιρός τόσο υφαίνετ’ η ασχήμια                                                     στον καθρέφτη της αθάνατής  της ομορφιάς…

Μιλάμε κι έχει σωπάσει, ακούμε που δεν ανασαίνει                                       σωπαίνουμε κι εκείνη τίποτα, τίποτα ξανά, τίποτα.

Μπορεί για εσάς να είναι ένα ακόμη τροχαίο                                                         όμως για μένα είναι το παιδί μου.

Πασχίζει του κόσμου η αγωνία για τη ζωή μας                                                        που δεν θα ξαναγυρίσει.                                                                                        Δεν την απειλεί πια κανείς την αγάπη μας, ένδοξη ρήμαξε…

                           *******************************

Ο Γιώργος Σπηλιόπουλος, ένας από μας, πατέρας της 18χρονης Μαρίας Νεφέλης (ΕΔΩ) έγραψε ένα βιβλίο με ποιήματα και πεζά στη μνήμη της μοναχοκόρης του αλλά και στη μνήμη τόσων ανθρώπων που χάθηκαν και χάνονται στην άσφαλτο άδικα και καθημερινά σε τούτον τον τόπο. Οπως σημειώνει είναι: «Μια ακόμη σπαρακτική  φωνή για τη ζωή που δε ζήσαμε, μία φωνή ενωμένη με τις κραυγές και τις  σιωπές ανθρώπων που γνώρισα μέσα σε αυτό το φρικαλέο σκηνικό και που αγωνίζονται να βρουν ο καθένας το δικό του δρόμο εξόδου από το γκρεμό που μάς έριξαν»

Το βιβλίο Ίρις Μαρία Νεφέλη του Γιώργου Σπηλιόπουλου κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.

Στην Αθήνα μπορείτε να το βρείτε στο βιβλιοπωλείο ‘ΠΑΡ’ΗΜΙΝ’  στην οδό Χαριλάου Τρικούπη 11Α (μεταξύ Ακαδημίας & Σόλωνος, τηλέφωνο: 2103802542).

Όσοι επιθυμούν να το προμηθευτούν διαδικτυακά μπορούν να το κάνουν από ΕΔΩ

Σεπτέμβρης 2020: 16 συμβάντα με 4 ανήλικους νεκρούς και 16 τραυματίες

Ετικέτες

Στις αρχές του χρόνου η Νορβηγία ανακοίνωσε με περηφάνια πως το 2019 ήταν η χρονιά χωρίς κανένα νεκρό παιδί από τροχαίο στο οδικό δίκτυο της χώρας. (ΕΔΩ).

Όλες οι χώρες που αποφάσισαν να πάρουν στα σοβαρά το ζήτημα της οδικής ασφάλειας επικεντρώνουν πρωταρχικά στη μείωση της παιδικής θνησιμότητας στο οδικό δίκτυο και έχουν απτά αποτελέσματα. Αναγνωρίζοντας το γεγονός πως τα παιδιά αποτελούν τους πλέον ευάλωτους χρήστες του οδικού δικτύου προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα ασφαλές πλαίσιο κυκλοφορίας που πρωταρχικά θα ενθαρρύνει το περπάτημα και την ποδηλασία, που θα διαχωρίζει τα δίκτυα μηχανοκίνητης και μη μηχανοκίνητης κυκλοφορίας, θα αυξάνει το δημόσιο χώρο προς όφελος των ανθρώπων και όχι για ιδιοποίηση του από τους χρήστες μηχανοκινήτων. Οι εκτεταμένες πεζοδρομήσεις, οι ζώνες ήπιας κυκλοφορίας (όριο <30km/h) αυξάνονται (και επιτηρούνται διαρκώς), σε όλο και περισσότερες χώρες. Παράλληλα μέτρα προστασίας των μεταφερόμενων παιδιών (παιδικό κάθισμα σωστό για την ηλικία/ύψος, απαγόρευση μεταφοράς στο μπροστινό κάθισμα, ειδική διαμόρφωση σχολικών λεωφορείων , απαγόρευση χρήσης μηχανοκίνητων μέσων από ανήλικους και επιβίβασης παιδιών σε μηχανές, κα) συνέβαλαν στο δραστικό περιορισμό των θανάτων και των τραυματισμών παιδιών στην οδική κυκλοφορία.

Παρόλαυτα, και παρά τις επισημάνσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η πρόοδος αφορά μόνον σ ορισμένες χώρες. Σε παγκόσμια επίπεδο φτάσαμε δυστυχώς από το 2010 και μετά τα τροχαία συμβάντα να αποτελούν το 1ο αίτιο θανάτου και για την ηλικιακή ομάδα 5 έως 14 ετών. (Από το 2000 αυτό ίσχυε – και εξακολουθεί να ισχύει- για τις ηλικίες 15 έως 29 ετών).

Η διαρκής εξάπλωση του αριθμού και της ισχύος των αυτοκινήτων και κάθε είδους μηχανοκίνητων μέσων, δυστυχώς  μόνο απαισιοδοξία μπορεί να προκαλεί δεδομένης και της παθητικότητας ή ακόμα και του ενθουσιασμού με τον οποίο κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν αυτή την χωροκατακτητική τάση.

Στη χώρα μας ο αριθμός των ανηλίκων που χάνουν την ζωή τους ή τραυματίζονται στο οδικό δίκτυο παραμένει σε υψηλά επίπεδα και δεν φαίνεται να απασχολεί σοβαρά την πολιτεία αλλά συχνά και την οικογένεια μια και πολύ συχνά μέλη της οικογένειας εμπλέκονται στα σχετικά συμβάντα.

Μια πικρή γεύση μας δίνει μια καταγραφή που κάναμε (πηγή το διαδίκτυο) σε σχέση με τροχαία με θύματα ανήλικους το Σεπτέμβρη του 2020 στη χώρα μας. Τα περιστατικά που καταγράψαμε είναι προφανώς λιγότερα από αυτά που συνέβησαν τον ακριβή αριθμό και την βαρύτητα των οποίων δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ μια και δεν υφίσταται υπηρεσία καταγραφής στο υπουργείο Υγείας, που θα συνέλλεγε  τα σχετικά στοιχεία από τα νοσοκομεία.

Σεπτέμβρης 2020: 16 συμβάντα με 4 ανήλικους νεκρούς και 16 τραυματίες

Τέσσερις ανήλικοι νεκροί: 16μηνών, 10,11 και 17 ετών

8 Σεπτεμβρίου: ένα δεκάχρονο αγόρι έχασε την ζωή του στο Ριζό Πέλλας όταν καταπλακώθηκε από κλάρκ που οδηγούσε ο πατέρας του. ΕΔΩ  

12 Σεπτεμβρίου: ένα βρέφος 16 μηνών  το οποίο καθόταν σε παιδικό κάθισμα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου. έχασε τη ζωή του μετά από πλαγιομετωπική σύγκρουση δυο ΙΧ στο ύψος της περιοχής Λαστέικα  στην Ε.Ο Πατρών – Πύργου: Συνελήφθη ένας 26χρονος οδηγός. ΕΔΩ

19 Σεπτεμβρίου: ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι, οδηγός μηχανής, έχασε τη ζωή του μετά από εκτροπή, στην Κέρκυρα  στον εσωτερικό δρόμο στη θέση Καλλιθέα Καναλιών. ΕΔΩ   

22 Σεπτεμβρίου: ένας εντεκάχρονος που οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι τραυματίστηκε σοβαρά και τρεις μέρες μετά έχασε τη ζωή του. Είχε ενοικιάσει το πατίνι και τον παρέσυρε ΙΧ στη Χερσόνησο Κρήτης. ΕΔΩ   

και, Δεκαέξι τραυματίες… 

4 Σεπτεμβρίου: ένα 12χρονο παιδάκι τραυματίστηκε στην Αρτέμιδα Αττικής και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Παίδων απο το ΕΚΑΒ. ΕΔΩ

4 Σεπτεμβρίου:  Δύο 16χρονα παιδιά τραυματίστηκαν σοβαρά στη Λάρισα όταν ενώ περπατούσαν στη γέφυρα Αλκαζάρ χτυπήθηκαν από αυτοκίνητο που ενεπλάκη σε σύγκρουση με άλλο όχημα. ΕΔΩ

6 Σεπτεμβρίου: ένα 16χρονο αγόρι (συνοδηγός σε ΙΧ) τραυματίστηκε σοβαρά όταν το ΙΧ στο οποί επέβαινε βγήκε στο αντίθετο ρεύμα στους Αρμένους Ρεθύμνου και συγκρούστηκε μετωπικά με διερχόμενο αυτοκίνητό. Μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ με την κατάστασή του να χαρακτηρίζεται κρίσιμη. ΕΔΩ 

9 Σεπτεμβρίου: Δύο 12χρονες ξαδέρφες τραυματίστηκαν στο 16ο χλμ. της Παλαιάς Εθνικής Οδού Λάρισας – Βόλου σε πλαγιομετωπική σύγκρουση δυο ΙΧ  κατά την οποία έχασε τη ζωή του ένας 84χρονος και τραυματίστηκαν πέντε συνολικά άτομα. ΕΔΩ 

13 Σεπτεμβρίου: ένα 3χρονο αγοράκι τραυματίστηκε όταν το παρέσυρε και το εγκατέλειψε οδηγός ηλεκτρικού πατινιού στην παραλία του Βόλου (πεζόδρομος). Ο δράστης εντοπίστηκε από το Λιμενικό αλλά δεν συνελήφθη… λόγω παρελεύσεως του αυτοφώρου. ΕΔΩ   

13 Σεπτεμβρίου: τρία αδέρφια, δύο 2 κορίτσια (13 και 8 ετών) και ένα αγόρι (17 ετών) τραυματίστηκαν όταν ο πατέρας τους  έχασε τον έλεγχο  ΙΧ που οδηγούσε και προσέκρουσε σε  τοίχο στο Γλινάδο της Νάξου.  Νεκρή η μητέρα της 5μελούς οικογένειας. ΕΔΩ

14 Σεπτεμβρίου: ένα 16χρονο αγόρι τραυματίστηκε πέφτοντας με το ποδήλατό του  στην Ιεράπετρα και μεταφέρθηκε με το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο. ΕΔΩ  

15 Σεπτεμβρίου: ένα παιδάκι 2 χρονών και η μητέρα του τραυματίστηκαν σε σύγκρουση δύο ΙΧ , που έπεσαν σε παρακείμενο χαντάκι στην παλιά εθνική Λάρισας – Βόλου. Μητέρα και παιδί μεταφέρθηκαν από το ΕΚΑΒ στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Λάρισας. ΕΔΩ   

23 Σεπτεμβρίου: ένα 8χρονο αγοράκι παρασύρθηκε από αυτοκίνητο επί της λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στο Ηράκλειο Κρήτης και μεταφέρθηκε τραυματισμένο στο ΠΑΓΝΗ. ΕΔΩ

23 Σεπτεμβρίου: ένα 12χρονο αγόρι που έπαιζε στην πλατεία της Φαλάνης Λάρισας παρασύρθηκε από οδηγό ΙΧ στη πλατεία και τραυματισμένο μεταφέρθηκε από το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο.  ΕΔΩ 

27 Σεπτεμβρίου:  ένα 7χρονο παιδί τραυματίστηκε  στην πλατεία Ειρήνης της Κομοτηνής όταν το χτύπησε ένας ανήλικος   οδηγός ηλεκτρικού πατινιού. ΕΔΩ 

30 Σεπτεμβρίου: ένα ανήλικο κορίτσι που οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι στην Πράσινη Γωνιά Τρικάλων παρασύρθηκε από οδηγό ΙΧ και μεταφέρθηκε από το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο. ΕΔΩ  

Μια στοιχειώδης ανάλυση αυτών των συμβάντων μας δείχνει πως από τα τέσσερα νεκρά παιδιά τα δύο ήταν επιβάτες και τα δύο οδηγοί (μηχανής & ηλεκτρικού πατινιού).

Από τα 16 τραυματισμένα παιδιά τα έξι ήταν πεζά και τα δύο οδηγούσαν ηλεκτρικό πατίνι που παρασύρθηκαν από οδηγούς ΙΧ τα 14 και ηλεκτρικού πατινιού τα 2 (το ένα εγκαταλείφθηκε)! Επτά τραυματισμένα παιδιά ήταν επιβάτες αυτοκινήτων, ενώ ένα οδηγούσε ποδήλατο και τραυματίστηκε χωρίς εμπλοκή άλλου οχήματος.

Πέντε απο τα τραυματισμένα παιδιά σε δύο συμβάντα είχαν πέραν των σωματικών τραυμάτων να αντιμετωπίσουν το γεγονός πώς υπήρχαν νεκροί στις συγκρούσεις και μάλιστα για τα τρία απ αυτά νεκρή ήταν η μητέρα τους και οδηγός ο πατέρας τους, ενώ και ο θάνατος ενός από τα παιδιά προκλήθηκε από όχημα με οδηγό τον πατέρα του.

Είναι εντυπωσιακή η καταγραφή της εμπλοκής χρηστών ηλεκτρικών πατινιών σε πέντε από τα δεκαέξι συμβάντα με ένα παιδί νεκρό και δύο τραυματισμένα καθώς επίσης και δύο τραυματισμούς να έχουν προκληθεί από οδηγούς ηλεκτρικών πατινιών.

                                                ………………………

Στις 30 Σεπτέμβρη μετά το σάλο που ακολούθησε το θάνατο του 11χρονου Λεωνίδα που οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι, νοικιασμένο προς 5 ευρώ (ΕΔΩ)  το ΥΜΕ παρουσίασε για πολλοστή φορά (αυτή τη φορά στο Υπουργικό Συμβούλιο) μια εισήγηση που επαναφέρει κατά καιρούς εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Σ αυτήν περιλαμβάνεται η δυνατότητα χρήσης πατινιού σε δρόμους με όριο ταχύτητος μέχρι και 50 km/h η οποία μάλιστα αφορά από την ηλικία των 12 ετών με την προυπόθεση  «παρουσίας συνοδού τουλάχιστον 16 ετών». ΕΔΩ

Είναι ανάγκη να θυμίσουμε πως μέχρι σήμερα στην οδική κυκλοφορία επιτρέπεται να  κυκλοφορούν χρήστες μηχανοκίνητων μέσων μόνο μετά την ηλικία των 16 ετών και μάλιστα με οχήματα περιορισμένων δυνατοτήτων δηλαδή με μοτοποδήλατα 50cc με τελική ταχύτητα μέχρι 45 km/h (η διάταξη αυτή του ΚΟΚ παραβιάζεται συστηματικά και χωρίς συνέπειες ως προς την ισχύ και τη ταχύτητα των οχημάτων, αλλά και ως προς την ηλικία των οδηγών με προφανή επίπτωση στο μεγάλο αριθμό συμβάντων με θύματα νέους οδηγούς μηχανών).  Η νομιμοποίηση της ένταξης στο δίκτυο της κυκλοφορίας 12χρονων παιδιών (πέραν όλων των άλλων φυσιολογικό ύψος για την ηλικία από 1.40m) είναι εγγύηση της αύξησης της επικινδυνότητας στο οδικό δίκτυο και μάλιστα με θύματα τα παιδιά. Ένα παιδί με πατίνι δεν έχει καμιά τύχη ανάμεσα στα SUV, τα Λεωφορεία και τα φορτηγά (οι οδηγοί των οποίων μάλλον ούτε καν θα το βλέπουν. Αν το ΥΜΕ πιστεύει ότι θα το προστατέψει το κράνος αναρωτιόμαστε ποιος θα μας προστατέψει από το ΥΜΕ.

Αν τα οχήματα μικροκινητικότητας έχουν θέση στις πόλεις, και έχουν θέση γιατί μπορούν να κάνουν την ζωή μας καλύτερη και την μετακίνηση μας απλούστερη αυτό μπορεί να γίνει όχι με την έκθεση των χρηστών τους σε κίνδυνο αλλά με την ένταξη τους σε ένα διαχωρισμένο από τη βαριά μηχανοκίνητη κυκλοφορία δίκτυο. Αλλά σ αυτή τη χώρα ευκολότερα μπορείς να φτιάξεις ένα υπόγειο τούνελ από την Κατεχάκη μέχρι τη Βουλιαγμένης ή ένα ιπτάμενο περιφερειακό στη Θεσσαλονίκη απ ότι ένα δίκτυο ζωνών ήπιας κυκλοφορίας (με μέγιστη ταχύτητα τα 30 km/h) και ένα πάμφθηνο, εξυπηρετικό και ασφαλές διαχωρισμένο δίκτυο ποδηλατοδρόμων μέσα στο οποίο θα μπορούσαν να κυκλοφορούν και τα ηλεκτρικά πατίνια.

Δυστυχώς πολιτεία κοινωνία και οικογένεια φαίνεται πώς συμπλέουν αρμονικά στη μη αναγνώριση του δικαιώματος των παιδιών να υπάρχουν και να κινούνται με ασφάλεια στο οδικό δίκτυο.

Το ότι η Ελλάδα καταγράφει σταθερά μεγάλο αριθμό παιδιών – θυμάτων στην κυκλοφορία και ότι κανένας κρατικός φορέας δεν ενδιαφέρεται διαχρονικά γι αυτό, θα πρέπει να μας βάλει σε πολύ απαισιόδοξες σκέψεις.

Αλλά τώρα έχουμε το COVID, χθες είχαμε τα Μνημόνια, προχθές κάτι άλλο και αύριο ποιος ξέρει τι θα μας ξημερώσει. Έχουμε τόσα προβλήματα, με τα παιδιά θ ασχολούμαστε τώρα….

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

 

Δύο χρόνια χωρίς την Στεφανία και τον Άκη…

Ετικέτες

Ήταν 14 Οκτώβρη του 2018 05:00 το ξημέρωμα που φύγατε από την ζωή..

Το αυτοκίνητο που επέβαιναν η Στεφανία, ο Άκης η Μαρία και αυτός που σας στέρησε την ζωή έφυγε, μιας και ο οδηγός ήταν πιωμένος και με χρήση ναρκωτικών ουσιών και έριξε το αυτοκίνητο μέσα σε αρδευτικό κανάλι.

Αυτός και η Μαρία κατάφεραν να βγουν.

Την Στεφανία και τον Άκη τους άφησε μέσα στο αυτοκίνητο και τους κοιτούσε που πνιγόταν, δεν έκανε καμία προσπάθεια να τους βοηθήσει.

Μετά από κάποιες ώρες τους έβγαλαν οι πυροσβέστες πνιγμένους και τους δύο τους…

Ήσασταν μόνο 29 χρόνων, με όνειρα και οι δύο σας για την ζωή.

Η Στεφανία μας άφησε πίσω μια μικρούλα που ήταν τότε 9 χρόνων, ο Άκης δεν είχε προλάβει να κάνει οικογένεια.

Έχουν περάσει δύο χρόνια, δύο χρόνια μέσα στο ψέμα και την αδικία, γιατί είναι άδικο όλο αυτό που συνέβη και η δικαιοσύνη μηδέν, από αναβολή σε αναβολή, δεν ξέρουμε πόσα χρόνια θα περάσουν για να δικαιωθείτε και να ησυχάσει η ψυχούλα σας…

«Εξ αμελείας» μας λένε…

Όχι δεν είναι εξ αμελείας ένας άνθρωπος που έχει πιεί που έχει κάνει ναρκωτικά δεν είναι εξ αμελείας είναι ένας εν δυνάμει δολοφόνος…

Θα ζούμε για να δικαιωθείτε, αυτό μας δίνει δύναμη να αντέξουμε αυτό το μεγάλο φορτίο της ζωής…

Τα παιδιά δε θα γυρίσουν πίσω.

Αλλά ο δολοφόνος σας πρέπει να τιμωρηθεί για να μην θρηνήσει κανένας αδερφός καμία αδερφή, καμία μάνα, κανένας πατέρας τα παιδιά του με άλλους δολοφόνους «εξ αμελείας».

Όσο για το χρόνο ότι είναι ο καλύτερος γιατρός που μας λέτε όλοι εσείς από έξω, να σας πούμε ότι ο χρόνος είναι ένας αργός θάνατος, εμείς τα παιδιά μας, τ΄αδέρφια μας δεν θα τα ξαναδούμε, δε θα τα αγκαλιάσουμε, δεν θα έχουμε στιγμές πλέον μαζί τους και θα ζούμε με τις αναμνήσεις τους, τις φωτογραφίες τους και κάθε βράδυ που πέφτουμε να κοιμηθούμε να παρακαλάμε να έρθουν έστω για λίγο στα όνειρά μας…

Έρχονται γιορτές, φεύγουν οι γιορτές για εμάς πλέον δεν υπάρχει τίποτα πάρα μόνο κάτι μάρμαρα στην τελευταία τους κατοικία εκεί πηγαίνουμε και γιορτάζουμε πλέον μαζί τους για να μην τους αφήνουμε μόνους και να τους νιώθουμε κοντά μας.

Ίσως η δικαιοσύνη να είναι τυφλή, ίσως να περάσουν πολλά χρόνια για να τελειώσει ο Γολγοθάς των δικαστηρίων, ίσως το δίκιο μας να μην το βρούμε, αλλά για ένα πράγμα είμαστε σίγουρη: Υπάρχει Θεία Δίκη.

Σας αγαπάμε και μας λείπετε.

Εις το επανιδείν αδέρφια μας.

Τα αδέρφια: Χριστίνα & Νίκη Κακού, Βικτωρια, Ευάγγελος, Πηνελόπη Μουλαρά

Οι γονείς: Ευδοξία & Γιώργος Κακός. Ειρήνη Μουλαρά.

Διαβάστε ακόμα: για την Στεφανία: ΕΔΩ για τον Άκη: ΕΔΩ

Μαγνήσαλη Ιφιγένεια, ετών 19.

Ετικέτες

Μαγνήσαλη Ιφιγένεια, ετών 19, 6 Οκτωβρίου 2019

Ένα χρόνο πριν, τις πρώτες ώρες της 6ης Οκτωβρίου 2019, η Ιφιγένεια επέστρεφε σπίτι της στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης μετά από μια έξοδο με συγγενείς και φίλους που επέβαιναν σε τέσσερα συνολικά αυτοκίνητα.

Ήταν επιβάτης σε ΙΧ, το τελευταίο της παρέας, που οδηγούσε 21χρονος, καθισμένη στη θέση του συνοδηγού. Τα αυτοκίνητα κινούνταν στον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης στο ρεύμα από ανατολικά προς δυτικά. Λίγο πριν την είσοδο στο τούνελ, ο οδηγός ανέπτυξε ταχύτητα και προσπέρασε τα άλλα αυτοκίνητα μπαίνοντας στο τούνελ.

Η μητέρα της Ιφιγένειας, Πηνελόπη Κουμπιά γράφει: «Μαγνήσαλη Ιφιγένεια: το κορίτσι του τούνελ στον περιφερειακό Θεσσαλονίκης, ένα μήνα περίπου πριν κλείσει τα 19 της χρόνια. Φόραγε ζώνη το παιδάκι μου, συνοδηγός του δολοφόνου ήταν, που ήταν φίλος του αδερφού της. Μπήκε στο τούνελ με ταχύτητα 150 χιλιόμετρα/ώρα για να δείξει ότι …είναι οδηγός και έχει αμάξι … καλό: ένα κομμένο και ραμμένο αμάξι με μετατροπή από Citroen C2 σε VTS, να δείξει στον αδερφό της και γιο μου ότι είναι μάγκας και τρέχει… μπροστά στα μάτια του αδερφού της το σκότωσε το κοριτσάκι μου. Φόραγε ζώνη η κορούλα μου, φοβόταν την ταχύτητα. Αυτός δεν φόραγε. Έπεσε στα τσιμέντα του τούνελ, ένα τούνελ το οποίο κρατάνε εκεί για μια καφετέρια, το τούνελ του χάρου που έχει πάρει άδικα ψυχές. Έπεσε επάνω της ο οδηγός και μπλόκαρε το κεφαλάκι της στην κολώνα της πόρτας ψηλά με την οροφή. Αυτός δεν έπαθε τίποτα, το κοριτσάκι μου το σκότωσε…

Ανθρωποκτονία από αμέλεια μου είπαν…για αυτό κατηγορείται, είναι ελεύθερος και το δίπλωμα του εξακολουθεί να το έχει κανονικά και να οδηγεί από την πρώτη στιγμή.

Περιμένω την πρώτη ημερομηνία για τη δίκη… Είπα όμως στον αξιωματικό της τροχαίας μετά από μέρες: αν εγώ τον σκοτώσω σχεδόν με τον ίδιο τρόπο δηλαδή με αμάξι τι θα μου κάνετε; Aνθρωποκτονία εξ αμελείας μου είπε…

Απλά περιμένω…»

Ένας χρόνος πέρασε από τη θυσία της Ιφιγένειας, όμως ο άνεμος της Οδικής Ασφάλειας και της Δικαιοσύνης δεν λέει να φυσήξει σ αυτή τη χώρα.

Όσο οι εν ψυχρώ εκτελέσεις βαφτίζονται ανθρωποκτονίες «από αμέλεια» τίποτα δεν πρόκειται ν αλλάξει στη οδηγική συμπεριφορά των εν δυνάμει φονιάδων.

Όταν για τροχαία εγκλήματα όπως αυτό που στοίχισε την ζωή  της Ιφιγένειας, πριν καν φτάσει στα 19 της χρόνια, με πειραγμένο αυτοκίνητο, με πολλαπλές προσπεράσεις μέσα σε τούνελ με εξωφρενική ταχύτητα (το όριο ταχύτητας στο σημείο είναι 50 km/h) δεν χρησιμοποιείται ούτε ο νόμος για διατάραξη των συγκοινωνιών (κακούργημα) και ο δράστης επιβραβεύεται με το να διατηρεί την άδεια οδήγησης τι μήνυμα δίνει άραγε η πολιτεία;

Το να χάνονται κάθε χρόνο στο οδικό δίκτυο εκατοντάδες νέοι και πολύ περισσότεροι να μένουν ανάπηροι είναι φαίνεται κι αυτό μέρος της ελληνικής κανονικότητας.

Να θυμίσουμε πως στη χώρα μας η παραβίαση των ορίων ταχύτητας δεν εντάσσεται στις παραβάσεις υψηλής επικινδυνότητας του ΚΟΚ, ούτε στις παραβάσεις για τις οποίες ο νέος Ποινικός Κώδικας προβλέπει σημαντικά αυξημένες ποινές αν οδηγήσουν σε τραυματισμό ή θάνατο.

Αυτά όταν η παραβίαση των ορίων ταχύτητας είναι η συνηθέστερη παράβαση και το πρώτο αίτιο θανατηφόρων τροχαίων!

Όταν το κράτος κλείνει το μάτι σ αυτούς που αναπτύσσουν εξωφρενικές ταχύτητες στο οδικό δίκτυο, αυτοί  δεν χρειάζεται να κάνουν και πολλά πράγματα για να κλείσουν ένα σπίτι.

-Στέλνουμε την Αγάπη μας και την Αλληλεγγύη μας στην οικογένεια της Ιφιγένειας μια ακόμα οικογένεια που έχει υποστεί το χειρότερο.

Μαζί θα σταθούμε απέναντι στους θύτες και στους εξοικειωμένους με το έγκλημα:

Χωρίς Δικαιοσύνη δεν θα υπάρξει ειρήνη στους Δρόμους.

πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

 

Δεν πρόκανε το νέο θεσμικό πλαίσιο ο εντεκάχρονος Λεωνίδας…

Ετικέτες

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2019 στη Χίο είχαμε το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο στην Ελλάδα με θύμα  οδηγό ηλεκτρικού πατινιού. Οδηγός ΙΧ χτύπησε, τραυμάτισε βαριά και εγκατέλειψε 23χρονο φοιτητή που οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι. Ο δράστης συνελήφθη μέρες αργότερα.

Παρά τις προσπάθειες των γιατρών το θύμα πέθανε 34 ημέρες μετά το συμβάν στο νοσοκομείο Χίου. Σύμφωνα με τα πρότυπα του «Ευρωπαικού τρόπου ζωής (και θανάτου)» ο 23χρονος δεν καταγράφηκε σαν θύμα τροχαίου γιατί είχε το θράσος –και την υποστήριξη των γιατρών – και επέζησε 34 ημέρες μετά το συμβάν, τέσσερις μέρες παραπάνω απ ότι ο κώδικας δεοντολογίας (savoir vivre) επιβάλει για να καταγραφεί κάποιος σαν θύμα τροχαίου… (Σχετική επιβεβαίωση: Τρία θανατηφόρα ατυχήματα με ηλεκτρικά πατίνια μέσα στο 2019 στην Ευρώπη: στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες, και στο Χέλσινγκμποργκ, η Χίος ΔΕΝ υπάρχει. ΕΔΩ

Στις 4 Οκτωβρίου 2019, ο αρμόδιος υφυπουργός ΥΜΕ, Γ. Κεφαλογιάννης απαντώντας σε σχετική ερώτηση του βουλευτή Β. Κεγκέρογλου για το θέμα του θεσμικού πλαισίου για την κυκλοφορία των ηλεκτρικών πατινιών διαβεβαίωνε την Βουλή: «Εντός 4 μηνών θα κατατεθεί το νομοθετικό πλαίσιο που θα προβλέπει όλο το κανονιστικό πλαίσιο για την αγορά, την ασφάλεια και τη χρήση στις πόλεις, όλων των μικροοχημάτων όπως τα πατίνια ή τα skate rollers…. Παράλληλα έκανε γνωστό ότι μέχρι την οριστική λύση του προβλήματος θα ανακοινωθεί η εφαρμογή προσωρινών μέτρων για την ελεύθερη διακίνησή τους μέσα στις πόλεις». (ΕΔΩ) «Το υπουργείο μας έχει αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι η χώρα μας σε αυτό το θέμα είναι όχι ένα, αλλά δύο βήματα μπροστά απο τις υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες» ανέφερε στη δευτερολογία του ο υφυπουργός.

Πέρασε ήδη, όχι το τετράμηνο αλλά ένας χρόνος από την διαβεβαίωση του υφυπουργού και κανένα νομοθετικό πλαίσιο δεν υφίσταται ούτε έχει κατατεθεί προς συζήτηση. Παράλληλα κανένα «προσωρινό μέτρο» δεν ίσχυσε.

Στο μεταξύ όλες οι πόλεις έχουν κατακλυστεί από πατίνια που οδηγεί ο οποιοσδήποτε οπουδήποτε, τα μαγαζιά για την πώληση τους είναι αναρίθμητα, ενώ ανθεί και ο επιχειρηματικός κλάδος των ενοικιάσεων ηλεκτρικών πατινιών.

Όλα αυτό το διάστημα τα «ατυχήματα» με ηλεκτρικά πατίνια αυξάνονται διαρκώς με αξιοσημείωτο τα πολλά θύματα μικρής ηλικίας. (Ενδεικτικά: Κομοτηνή: Ανήλικος με ηλεκτρικό πατίνι χτύπησε 7χρονο παιδί, Βόλος: Παρέσυρε 3χρονο αγοράκι με πατίνι και εξαφανίστηκε, Ηράκλειο: Ηλεκτρικό πατίνι συγκρούστηκε με αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί το παιδί)  

Φτάσαμε έτσι στις 22 Σεπτεμβρίου 2020, μέρα μεσημέρι, που αλλού, στη Χερσόνησο Κρήτης, μητρόπολη μέχρι χθες της γουρούνας, όπου ο 11χρονος Λεωνίδας Abazi,  οδηγώντας ηλεκτρικό πατίνι το οποίο είχε ενοικιάσει με αντίτιμο 5 ευρώ, όπως δήλωσε η μητέρα του, επιστρέφοντας από τη βόλτα του για να παραδώσει το πατίνι χτυπήθηκε από ΙΧ. Μεταφέρθηκε με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, θλάσεις στον πνεύμονα και την καρδιά στο νοσοκομείο όπου τρεις μέρες μετά άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο χειρουργείο.

Ο θάνατος ενός 11χρονου στο δρόμο δεν προσφέρεται βέβαια για δηλώσεις από το ΥΜΕ. Ο θάνατος δεν αποτελεί ερώτηση. Αποτελεί απάντηση και απάντηση στην απάντηση δεν υπάρχει στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Ο θάνατος του Λεωνίδα (και όχι μόνο) αποτελεί απάντηση στη δημιουργία ενός «άτυπου»  πλαισίου που επέτρεψε να κατακλυστεί η χώρα από ηλεκτρικά πατίνια και να δημιουργηθεί ένα «επιχειρηματικό λόμπι» εισαγωγέων, πωλητών και αυτών που νοικιάζουν πατίνια που μαζί με τους διαρκώς αυξανόμενους χρήστες θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα στις όποιες ρυθμίσεις θα γίνουν (αν και όποτε από το ΥΜΕ). Είναι γνωστό σε όλους πως τα ηλεκτρικά πατίνια μπήκαν στην κυκλοφορία αρχές του 2019 με προσωρινή άδεια του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος, όπως και οποιοσδήποτε Δήμος δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιτρέπει σε οποιοδήποτε μέσο να μπει στην κυκλοφορία (θα απαντήσουν βέβαια πως δεν έδωσαν άδεια γι αυτό… απλά αυτό συνέβη…). ΕΔΩ

4.10.2019

 Την έχουμε ξαναδεί την ιστορία, με τις περίφημες γουρούνες και το πώς τελικά το κράτος αφήνει να διαμορφωθεί μια τέτοια πραγματικότητα όπου η αντιμετώπιση της ασυδοσίας και της επικινδυνότητας στο οδικό δίκτυο να θεωρείται πλήγμα στην τοπική «επιχειρηματικότητα».  Ο Δήμος Χερσονήσου, με την προηγούμενη δημοτική αρχή, ήταν ο μόνος Δήμος στην Ελλάδα που επεδίωξε συστηματικά των δραστικό περιορισμό και του αριθμού και των δυνατοτήτων πρόσβασης στο δίκτυο της κυκλοφορίας αυτών των οχημάτων. Δυστυχώς οι περίπλοκες ρυθμίσεις από την προηγούμενη ηγεσία του ΥΜΕ βρήκαν την συνέχεια στην πλήρη κατάργηση τους από τη σημερινή ηγεσία με αποτέλεσμα και σήμερα σ ολόκληρο το οδικό δίκτυο, του ΒΟΑΚ μη εξαιρουμένου να συναντάς τουρίστες, χωρίς κράνος, με σαγιονάρα και με μαγιό να οδηγούν αυτά τα ιδιαίτερης επικινδυνότητας οχήματα. (Μια βόλτα στο διαδίκτυο θα επιβεβαιώσει τον αρκετά μεγάλο αριθμό τροχαίων συμβάντων με τέτοια οχήματα και φέτος). ΕΔΩ 

Έχουμε επαναλάβει πολλές φορές πως στο δίκτυο κυκλοφορίας επιτρέπεται τελικά να κάνεις ότι γουστάρεις και να μην υφίστασαι ουσιαστικά καμία συνέπεια.

Στη χώρα μας, αυτοί που θεωρούν «επιχειρηματικότητα» το να νοικιάζεις ηλεκτρικά πατίνια σε εντεκάχρονα παιδιά (το γεγονός οτι δεν υπάρχει πλαίσιο με ποιά λογική το καθιστά νόμιμο;)  είναι φυσιολογικό να βλέπουν με τα ίδια γυαλιά οτι συμβαίνει στο δρόμο και στην κοινωνία.

Αναρωτιέται κανείς, αυτοί που γράφουν για την «ανευθυνότητα» ενός 11χρονου να νοικιάσει ένα πατίνι δεν υπήρξαν οι ίδιοι ποτέ παιδιά; Δεν έπαιξαν ποτέ τους; Μόνον απουσιολόγοι υπήρξαν στη παιδική τους ηλικία;

Και, ποιός είναι τελικά ό ρόλος της πολιτείας (ο Δήμος δεν εξαιρείται); Δεν έχει την υποχρέωση να διαφυλάσσει την ζωή των πολιτών;

Αλλά είναι τα παιδιά πολίτες στη χώρα μας; Πόσα παιδιά σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηρα και φέτος στο οδικό δίκτυο της χώρας; Ο Λεωνίδας δυστυχώς ήταν ακόμα ένα απ αυτά. Ένα παιδί, 11 χρονών, που …βιαζόταν και δεν περίμενε την ολοκλήρωση του θεσμικού πλαισίου.

Ο SOS Τροχαία Εγκλήματα καλεί όλες τις συλλογικότητες, ιδιαίτερα της Κρήτης, που αγωνίζονται για την οδική ασφάλεια, για τα δικαιώματα των παιδιών, για τη ζωή, για μια ζωή χωρίς διακρίσεις να σταθούν  αλληλέγγυοι στην οικογένεια του Λεωνίδα και να παλέψουν για να λάμψει η αλήθεια σ ότι αφορά αυτή την τραγική υπόθεση.

Όταν την ώρα της κηδείας του παιδιού τοπικά ΜΜΕ έκαναν αναρτήσεις του τύπου «πληροφορίες αναφέρουν ότι ο 11χρονος αντιμετώπιζε προβλήματα στο οικογενειακό του περιβάλλον, μη έχοντας την στήριξη και την φροντίδα που θα έπρεπε για την ηλικία του» καθένας μπορεί να καταλάβει  πως η υπόθεση μόνο απλή και εύκολη δεν θα είναι.

Τόχουμε βιώσει εκατοντάδες φορές: την ώρα που τα θύματα θρηνούν οι θύτες να μεθοδεύουν την υπεράσπιση τους αλλοιώνοντας, εξαφανίζοντας η κατασκευάζοντας «στοιχεία».

Ο Λεωνίδας δεν θα μείνει μόνος!

30/9/2020

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα