Κυριακή 23 Ιουλίου. Για την Κατερίνα την Ιωάννα και τον Φίλιππα…

Ετικέτες

Τρία χρόνια μετά, στον τόπο που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ η 18χρονη Ιωάννα και η 20χρονη Κατερίνα Κουτσιαρή και ο 20χρονος Φίλιππας Καπανιάρης ενα μουσικό αφιέρωμα Μνήμης και Αγάπης. 

…………………………………….

Σας προσκαλουμε στο μουσικο αφιερωμα που θα γινει για τα παιδια μας.Την Κατερινα την Ιωαννα και τον Φιλιππα,την Κυριακη 23/7/2017 και ωρα 7.30μ.μ στην παλαια Εθνικη Βολου-Λαρισας,στον τοπο του δυστυχηματος..
Ευχαριστουμε για την αγαπη σας προς τα προσωπα των παιδιων μας,και για την στηριξη σας αυτα τα τρια χρονια.
Ας μαζευτουμε ολοι μαζι να στειλουμε τραγουδια στον ουρανο!!!
Οι γονεις……..

Image may contain: 1 person, closeup

Image may contain: 1 person, smiling, selfie, closeup and indoor

Image may contain: 1 person, text

 

Ανοιχτό γράμμα: Ένωση για τα δικαιώματα των Πεζών προς Δήμο Θεσσαλονίκης.

Ετικέτες

Ανοιχτό γράμμα της Ένωσης για τα δικαιώματα των Πεζών στην διοίκηση και τους σύμβουλους του Δήμου Θεσσαλονίκης

Οι πολίτες της Θεσσαλονίκης ξέραμε εδώ και πολλά χρόνια ότι ζούμε σε μια πόλη που η καθημερινότητα των πεζών είναι «δύσκολη». Τραπεζοκαθίσματα, αυτοκίνητα, κατεστραμμένα πεζοδρόμια και οδοστρώματα, σκουπίδια και σβησμένες διαβάσεις, επιθετικές και ετσιθελικές ιδιοποιήσεις του δημόσιου χώρου από διάφορα συμφέροντα κάνουν την καθημερινή κίνηση των πολιτών μια μικρή περιπέτεια που κατά περίπτωση μπορεί να έχει και ακόμη πιο δυσάρεστες εκπλήξεις με μορφή μικρών ή μεγάλων ατυχημάτων. Άπειρες φωτογραφίες και σχόλια στα κοινωνικά μέσα, σφυγμομετρήσεις, διαμαρτυρίες, και βέβαια συνεχείς καταγγελτικές δηλώσεις του Δημάρχου μας και της διοικούσας παράταξης στον Δήμο που είχαν κάνει σημαία τους την προστασία του δημόσιου χώρου πιστοποιούσαν την παραπάνω πραγματικότητα.Τραπεζάκια Εξω: Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης με το team της Documenta 14. Πολιτισμός επικαθήμενος στον οδηγό Τυφλών. (φωτο απο Ενωση Πεζων)

Όμως όλα τώρα ανατρέπονται! Η εικόνα που είχαμε ήταν μια ψευδαίσθηση! Από την συνέντευξη του δημάρχου Θεσσαλονίκης στην εφημερίδα Μακεδονία (Τραπεζάκια έξω, μύθοι και αλήθειες) και απανωτές επιθετικές και ειρωνικές δηλώσεις παραγόντων της διοίκησης και συμβούλων του Δήμου στα κοινωνικά μέσα και το Δημοτικό Συμβούλιο, μάθαμε ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά “ιδεοληψίες και εμμονές”, αμελητέες ενοχλήσεις ενός νέου ανθρωποκεντρικού σχεδιασμού μιας πόλης με μποέμ διάσταση (sic)! Η νέα μάλιστα αυτή αντίληψη για την πόλη θα έχει και μια θριαμβευτική πρώτη εφαρμογή στην Νέα Παραλία (που κατά πάσα πιθανότητα θα συνοδεύεται με όλη την ηχορύπανση, τον τσαντιρομαχαλά με τα ψυγεία, αποθήκες, μανιτάρια, ομπρέλες, διπλοπαρκαρισμένα πάνω στην Μεγάλου Αλεξάνδρου και ότι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί ο νεοέλληνας τραπεζοεπιχειρηματίας για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του)!

Αγαπητέ κ. δήμαρχε και σύμβουλοι του Δήμου αυτές οι τελευταίες δηλώσεις σας μας προξενούν τεράστια έκπληξη και λύπη. Κάνεις δεν ζήτησε «να κλείσουμε τα μαγαζιά», και βέβαια οι πολίτες δεν είμαστε εχθροί της επιχειρηματικότητας μικρής ή μεγάλης. Η όποια αντίθεση μας στις προξενούμενες καταστάσεις είναι για πολύ συγκεκριμένα πράγματα για τα οποία και εσείς έχετε εκφρασθεί πολλές φορές με αποτροπιασμό: για την μάνα με το καροτσάκι του μωρού που αναγκάζεται να κατέβει στον δρόμο, για τον ηλικιωμένο πολίτη η το ΑΜΕΑ που δυσκολεύεται να διασχίσει το πεζοδρόμιο, και για κάθε πολίτη (πεζό, καθισμένο, οδηγό η με όποια άλλη ιδιότητα θέλετε) που θέλει να ζει σε μια κανονική ευρωπαϊκή πόλη με δημόσιες αρχές, επιχειρηματίες και συνανθρώπους του που σέβονται την νομιμότητα, αγαπάνε την πόλη τους, χαίρονται τον καθαρό τακτοποιημένο και προσβάσιμο δημόσιο χώρο και αναγνωρίζουν το δικαίωμα όλων σε αυτόν.

Αγαπητέ κ. σύμβουλε Κωνσταντινίδη, σίγουρα ο Δήμος δεν σας προσέλαβε για να λέτε λυρικότητες και γενικότητες για την πόλη, τα τραπεζοκαθίσματα και την κυκλοφορία, ούτε για να γίνετε απολογητής πολιτικών προσώπων και στρατηγικών, αλλά για να βρείτε πρακτικές λύσεις (λύσεις όχι ασπιρίνες) στα παραπάνω. Γι αυτό ακριβώς το πρακτικό σας πνεύμα είστε γνωστός και σας παρακαλούμε πολύ μην υποβιβάζετε τόσο τον εαυτό σας.

Μας προκαλεί ιδιαίτερα μεγάλη εντύπωση και αποτροπιασμό το ότι αντιστρέφονται με μεγάλη ευκολία οι ρόλοι του καθενός. Οι παρανομούντες τραπεζοεπιχειρηματίες που δεν επιδιώκουν παρά μόνο το προσωπικό (και με κάθε μέσο) κέρδος, ανάγονται στους ήρωες της ως άνω νέας «ανθρωποκεντρικής» αντίληψης για την πόλη. Αντίθετα σωματεία όπως «Οι Φίλοι της Νέας Παραλίας», η «Ένωση για τα δικαιώματα των Πεζών» και γενικά τα κινήματα προστασίας του δημόσιου χώρου κατατάσσονται στους εχθρούς που «μονοπωλούν το σεβασμό του δημόσιου χώρου, με όρους λυρικού συναισθηματισμού». Όμως τα κινήματα αυτά έχουν για πολλά χρόνια αποδείξει με την εθελοντική και απόλυτα αφιλοκερδή προσφορά και εργασία των μελών τους την αφοσίωσή τους στην προστασία των (στοιχειωδών) δικαιωμάτων των πολιτών, μετέχουν για τους λόγους αυτούς σε πολλές επιτροπές του Δήμου, και συχνά–πυκνά χρησιμοποιήθηκαν για να υποστηρίξουν απόψεις και δράσεις για την βιώσιμη κινητικότητα τις οποίες οι δημοτικές και άλλες υπηρεσίες αδυνατούσαν να φέρουν εις πέρας.

Δεν γίνεται κ. Δήμαρχε να αναφέρεσθε συνεχώς στον «ενεργό και συνειδητοποιημένο πολίτη» χωρίς την προσωπική συμβολή του οποίου δεν μπορεί να λυθεί κανένα πρόβλημα στην πόλη (σκουπίδια, αυτοκίνητα, τραπεζοκαθίσματα και άλλα) και από την άλλη να τον απαξιώνετε προς όφελος μιας αμφίβολης και έντονα παραβατικής επιχειρηματικότητας.

Ελπίζουμε ότι διοίκηση και σύμβουλοι της κυβερνώσας παράταξης του Δήμου δεν αποβλέπετε στην καταγραφή της Θεσσαλονίκης ως μόνης στην Ευρώπη πόλης εχθρικής στους πεζούς και τα κινήματα του δημόσιου χώρου (και φιλικής στα τραπεζοκαθίσματα). Δεν αποβλέπετε σε έναν νέο «τίτλο τιμής» της πόλης που εκτός από «φραπεδούπολη» να λέγεται πλέον και «τραπεζoκαθισματούπολη». Εάν αποβλέπετε σε αυτά τα έχετε σχεδόν πετύχει.

Διοίκηση και σύμβουλοι της κυβερνώσας παράταξης του Δήμου σας καλούμε για μια ακόμη φορά να σκεφθείτε συνολικά και σοβαρά τα ζητήματα και να συνεργασθείτε με τους φυσικούς σας συμμάχους τα κινήματα προστασίας του δημόσιου χώρου και σε τελευταία ανάλυση με τους πολίτες της πόλης.

Ένωση για τα δικαιώματα των Πεζών
Ιούλιος 2017

ΠΗΓΗ: www.enosipezon.gr

Η «θεωρητική θεμελίωση» της ανάπτυξης τραπεζοκαθισματων στη νεα παραλία Θεσσαλονίκης απο τον δήμαρχο της πόλης:ΕΔΩ

Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ο Κώστας Βάρναλης για τα Τροχαία Εγκλήματα.

Ετικέτες

Δυο χρονογραφήματα του 1950.

Από το βιβλίο ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ << ΑΤΤΙΚΑ >> 400 χρονογραφήματα (1939 – 1958) για την Αθήνα και την Αττική , φιλολογική επιμέλεια – κείμενα Νίκος Σαραντάκος ( Εκδόσεις Αρχείο, 2016) διαβάστε δύο χρονογραφήματα για τα τροχαία που έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής το 1950. 67 χρόνια μετά διατηρούν την επικαιρότητα και σήμερα. 

Στον απόηχο της 4ης εβδομάδας οδικής ασφάλειας και της ενδιαφέρουσας εκδήλωσης που οργάνωσε ο Πανελλαδικός Σύλλογος ΄΄SOS ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΄΄ 

Γιώργος Ιατρού.

Ποδάρια και Τροχοί, 27 Μαΐου 1950

Ητανε, λένε οι γεωλόγοι , πρώτα η βασιλεία των δεινοσαύρων. Ακολούθησε η βασιλεία των θηρίων και συνεχίζ’ η βασιλεία του ανθρώπου (δεινόσαυρος και θηρία μαζί), όσο να έρθ’ η βασιλεία της Μύγας, που θα εξαφανίσει απ’ τον πλανήτη μας κάθε ζωή. Δεν πρόβλεψαν όμως οι γεωλόγοι πως πρίν από το βασίλειο της Μύγας θα μεσολαβήσει το βασίλειο των τροχών.

«Πόλεμος πάντων πατήρ» , είπαν οι αρχαίοι. «Πάντες πατέρες του πολέμου», λένε οι νεότεροι – με την έννοια ότι «πάντες» είναι οι «ολίγοι». Ο πόλεμος μεταξύ τροχών και ποδαριών είναι η προτελευταία φάση του Τέλους!

Όσο απλώνονται οι τροχοί, τόσο μαζεύονται τα ποδάρια – όταν δεν κόβονται. Οι μεγάλες πολιτείες δεν είναι πια κατοικίες διπόδων αλλά πίστες τροχοφόρων.

Οι «ιπτάμενοι» τροχοί διώξανε πρώτ ’ από τους δρόμους τα χαμόσυρτα ποδάρια: τα στριμώξανε στα πεζοδρόμια. Και τώρα τους παίρνουν και τα πεζοδρόμια: άρχισαν από τα μισά, όσο να τους τα πάρουν όλα.

Κούρσες, ταξιά, λεωφορεία, τράμια, μοτοσυκλέτες και νεκροφόρες (όλα τους νεκροφόρες: κουβαλούν ή δίνουν το θάνατο!) κυριαρχούνε, βροντάνε, διατάζουνε και κόβουν σ’ όλους τους δρόμους της Αθήνας. Τα πόδια φεύγουνε τροχάδην ( ας μπορούσανε να κάνουνε κι αλλιώς!) στις μέσα άκρες των πεζοδρομίων αλλά κι εκεί, όχι πολύ σπάνια, τα κυνηγάνε και τα κουτσουρεύουν από γούστο και δικαίωμά τους οι τροχοί.

Είναι τόσα πολλά τα κυνηγημένα πόδια, που τις ώρες του μεσημεριανού και του δειλινού, τις ώρες δηλαδή της μεγάλης κίνησης του πληθυσμού, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις στη στενή λουρίδα της ελευθερίας τους, ακριβώς όπως το δάσος σ’ εμποδίζει να ιδείς τα δέντρα.

Αλλοτες, όταν η πρωτεύουσα είχε εκατό χιλιάδες ψυχόμετρι, τα πεζοδρόμια ήσαν διπλά στο φάρδος κι οι δρόμοι φυσική τους προέχταση. Μπορούσαν τα ευτυχισμένα πόδια της περασμένης γενιάς να περπατούν άνετα, να στέκονται , να συζητούν στη μέση των δρόμων: ήταν δικοί τους. Τα λίγα μόνιππα της οδού Σταδίου και της οδού Πατησίων ήτανε τόσο λίγα, που μοιάζανε με ντροπαλούς φιλοξενούμενους.

Τώρα, που ο πληθυσμός δεκαπλασιάστηκε, το δικαίωμα των δρόμων καταργήθηκε κι η ελευθερία των στενών λουρίδων, που μας απομείνανε, στένεψε περισσότερο

Τον «ψυχρό πόλεμο» μεταξύ ποδιών και τροχών, με συχνότατες αιματηρές συγκρούσεις δεν τον εσημείωσε κανένας – και κανένας Τρίγκβε Λι* και κανένας Ο.Η.Ε. δε νοιάστηκε να τον σταματήσει!

Κι ο πόλεμος αυτός δεν είναι μόνον υλικός, είναι και ψυχολογικός. Αυτοί που «τρώνε τα χιλιόμετρα» με τους τροχούς ( και πολύ περισσότερο αυτοί που έχουνε δικούς των ), θεωρούνε τα γαστερόποδα σκουλήκια των δρόμων κάτι λιγότερο από τα σκουλήκια. ‘Εχουνε την ψυχολογία της ανωτερότητας. Κι αγανακτούν με κείνους, που θέλοντας ή μη απλώνουν «περισσότερο του δέοντος» τα ποδάρια τους. Και για να μη δημιουργηθεί «κακόν προηγούμενον», τα τιμωρούνε τα τέτοια αυθάδικα ποδάρια – για να παραδειγματιστούνε τ’ άλλα.

Αυτήν την ψυχολογία της ανωτερότητας την είχαν ακόμα κι οι παλιοί αξιοδάκρυτοι αμαξάδες που σταθμεύανε στην Ομόνοια ή μπροστά στο ξενοδοχείο της “Μεγάλης Βρετανίας”. Ο πρόεδρός τους ο θρυλικός κυρ Στέφανος, ο “πρόεδρος της Δεξαμενής” και ο μοναδικός φίλος του μεγάλου Παπαδιαμάντη, αποστόμωνε συχνά τους αντιρρησίες του:

– Εγώ είδα και γνώρισα τον κόσμο από δύο μέτρα ψηλότερα παρά εσείς!

Εννοούσε το κάθισμά του στ’ αμάξι. Κι ήτανε περήφανος για τη διαφοράν αυτή θεωρήσεως της ζωής σε ύψος-χωρίς ο αγαθότατος εκείνος θυμόσοφος να’χει κόψει ποδάρια!

Aυτήν την ανωτερότητα των τροχοκινήτων ανθρώπων την αναγνωρίζει και το Κράτος. Στρώνει διαρκώς τους δρόμους γι’ αυτούς τους προνομιούχους και δε φκιάνει τα πεζοδρόμια για τα κατώτερα όντα. Κι όταν οι προνομιούχοι κόβουν και κανένα πόδι, τους “χαϊδεύει” με γελοία προστίματα. Κι έχει δίκιο. ‘Οποιος δεν έχει κεφάλι έχει ποδάρια, λέει η παροιμία. ‘Αρα όποιος έχει τροχούς έχει κεφάλι. Είναι “κατα τεκμήριον” εξυπνότερος. Κι ο έξυπνος πολίτης είναι ο χρήσιμος πολίτης!.

Oταν ο άνθρωπος πρωτάρχισε τον αγώνα της βιολογικής του προσαρμογής είχε τέσσερα χέρια. Τα δύο τα έκανε ποδάρια. Νομίζω πως η ίδια η Ανάγκη θα τον υποχρεώσει να τα κάνει και τ’ άλλα δυο του χέρια ποδάρια. Για να τρέχει γρηγορότερα να γλιτώνει απο τους τροχούς. Αυτή θα είναι η τελευταία φάση της εξέλιξης – και τους Τέλους του.

  • Τρίγκβε Λι, Νορβηγός, τότε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ.  Δεκάλογος των πεζών, 21 Οκτωβρίου 1950
  • ‘Αλλοτες η μόνη ελευθερία των φτωχών ήταν η ελευθερία των ποδιών τους. Τότε μπορούσε κάθε πολίτης να κουνάει τα πόδια του όπου κι όπως ήθελε. Μπορούσε δηλ. να είναι πεζος- ακομα κι οι ποιητές.Σήμερα όμως τα πόδια χρειάζονται κολαούζο.Μωρά μαθαίνανε να περπατούν. Τώρα κυρίως οι μεγάλοι πρέπει να μάθουν. Γιατί σήμερα οι δρόμοι της Αθήνας θερίζονται απο τους τροχούς: από τα δρεπανηφόρα άρματα των νέων Ξέρξηδων.Πρέπει λοιπόν να ξέρει ο πεζός να περπατεί στο δρόμο, γιατί αλλιώς θα χάσει ή το κεφάλι του ή τα πόδια του.

    ***

    Κάθε τόσο δημοσιεύονται “Οδηγοί των πεζών”. Αλλ’ είναι ολότελα μηχανικοί. Δεν λαμβάνουν υπόψη των τον ψυχολογικό παράγοντα. Κι όπως, σύμφωνα με τα νέα ήθη, αναθεωρούνται οι “Οδηγοι Συμπεριφοράς”, έτσι καιρός είναι ν’ αναθεωρηθούν κι οι “Οδηγοί των Πεζών”.

    Δεν αρκεί το ένστιχτο της αυτοσυντηρησίας, για να σώζει κανείς τα κάτω και άνω άκρα του. Ούτε αρκούν τα κόκκινα και τα πράσινα φανάρια ή τα άσπρα γάντια της Τροχαίας. Ούτε κι η εξυπνάδα του διαβάτη. Κι όπως δεν αρκεί μια γυναίκα να στολίζεται και να βάφεται, για να γίνει ωραία, αλλά χρειάζεται πρώτ’ απ’ όλα οι αδένες της να λειτουργούν καλά κι η ψυχή της να’ναι φρέσκη, έτσι, για να σωθεί ο πεζός από τους τροχούς, πρέπει και το μυαλό του να’ναι καθαρό κι η ψυχή του ήρεμη.

    ***

    Ιδού ένας νέος Δεκάλογος για τους πεζούς.

    α) Πρίν να φύγετε πρωί από το σπίτι, να μην κάνετε καβγά με τη γυναίκα σας. Γιατί θα’σαστε ταραγμένος κι ο νους σας θ’ ασχολείται με όσο φαρμακερά σας είπε η γλώσσα της και με όσα εσείς δεν είχατε την ετοιμότητα να της απαντήσετε.

    β) Να΄φύγετε από το σπίτι μιαν ώρα νωρίτερα απ’ ότι πρέπει, για να έχετε καιρό να περιμένετε στα πεζοδρόμια, όσο να ελευθερώνεται η διάβαση από το ένα στο άλλο πεζοδρόμιο.

    γ) ‘Οταν περιμένετε στο πεζοδρόμιο, να φροντίζετε να στέκεστε πίσω από το δέντρο ή το στύλο ή το περίπτερο, γιατί, όχι σπάνια, οι τροχοί ανεβαίνουν και στο πεζοδρόμιο χάριν ποικιλίας

    δ) Όταν περνατε το δρόμο κι έχετε πέταλα στα παπούτσια σας (και ποίος φτωχός δεν έχει! Ακόμα κι οι ξυπόλυτοι!), να πατάτε με όλην την πατούσα, κάθετα, στην άσφαλτο και κυρίως, αν βρέχει και να αποφεύγετε να πατάτε στα σίδερα των τράμ. Γιατί θα γλιστρήσετε κι άμα πέσετε, δεν θα σηκωθείτε μόνος σας!.

    ε) Αν σας τραβούν οι ωραίες γυναίκες και τυχαίνει να περνούνε δίπλα σας ή να έρχονται καταπάνω σας οι λαχταριστοί ετούτοι πειρασμοί, το νου σας! Μη γυρίζετε να ιδείτε με τετράνοιχτα τα μάτια και το στόμα. Αυτός ο κίνδυνος είναι χειρότερος από της αφηρημάδας.

    στ) Απ’ όλα τα τροχοφόρα να φοβάστε τα τζιπ και τα στρατιωτικά αυτοκίνητα. Και τις Κυριακές τα υπεραστικά λεωφορεία, τρέχουν με διπλή φόρα, για να κάνουν όσο μπορεί περισσότερες διαδρομές. Και καλού κακού να μην μπαίνετε σε λεωφορεία τις Κυριακές

    ζ) ‘Οταν ακούγετε πίσω σας κορνάρισμα, να μην τρέχετε. Να σταματάτε. Αντί να κοπείτε μοναχός σας στα σίγουρα, ενδέχεται να μη σας κόψει ο σοφέρ.

    η) Να έχετε ως δόγμα ετούτο: καλύτερα μισήν ώρα αργότερα στη δουλεία σας ή στο σπίτι σας παρά μισήν ώρα νωρίτερα στο Νοσοκομείο ή στο Νεκροταφείο.

    θ) Αν οπωσδήποτε είσαστε γεννημένος να κοπούνε τα πόδια σας, καλύτερα να έχετε ξύλινα, γιατί μπορείτε να τ’ αντικαταστήσετε.

    ι) ‘Ολες αυτές τις σκοτούρες τις αποφεύγετε, αν είσαστε αρκετά έξυπνος, ώστε να διορισθέιτε σε καμιάν ανώτερη διοικητική θέση ή στην ΑΜΑΓΚ*. Τότε τις σκοτούρες θα τις έχουν οι άλλοι.

    ________________________________

    *Πρόκειται για την Amag ( American Mission for Aid to Greece – Αμερικανική Αποστολή για τη Βοήθεια στην Ελλάδα).

     

Μια σύντομη παρουσίαση του βιβλίου απο τον Νικο Σαραντάκο: ΕΔΩ

 

 

 

 

 

 

 

Κωσταντής Κουβίδης. Δέκα χρόνια μετά…

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την παρέμβαση της Χαρίκλειας Τσοκανή, Επίκουρης Καθηγήτριας, Μουσικής και Επικοινωνίας στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, στην παρουσίαση του βιβλίου Άνεμος Ήσουν και σαν Άνεμος Έφυγες – Κώστας Κουβίδης 1976 – 2007, που πραγματοποιήθηκε  στο POLIS ART CAFΕ στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου.Image may contain: one or more people, people standing, crowd and outdoor

Καλησπέρα  σας

Κυρίες  και  Κύριοι

Όσοι  γνώρισαν  τον Κωσταντή,  έχω την αίσθηση  ότι δεν  μπορούν  να  ξεχάσουν  τη μορφή  αυτού  του   νέου με   την   ξεχωριστή διαύγεια  στο βλέμμα, με την   ασυνήθιστη  καθαρότητα.  Από την πρώτη  στιγμή που τον  γνώρισα,   ένιωσα    πως μέσα  σε  ό,τι   έλεγε  και σε  ό,τι  έκανε  υπήρχε  μια πρόθεση  που  δεν θα   διστάσω  να  την χαρακτηρίσω  αγνή. Μια  πρόθεση  που  δεν  την συνόδευαν  ούτε  υπονοούμενα,  ούτε    επιφυλάξεις  σαν  κι αυτές   που   κρατούν  εκείνοι   που  δηλώνουν   πως  έχουν μια άποψη  ή  μια ιδέα  αλλά  που   στην πραγματικότητα  δεν  την πολυπιστεύουν .  Στα  μάτια  μου λοιπόν  – και  νομίζω  και στα  μάτια  των  φίλων  του  που  συνδέθηκαν  μαζί του  περισσότερο -αυτός  ο νέος  αντιπροσώπευε  έναν  άνθρωπο  που ήταν έτοιμος να δοθεί  σε  ό,τι  θεωρούσε  πιο σημαντικό.  Η  αγνότητά  του  δεν ήταν παθητική : περιείχε  θέληση, αφοσίωση σ’ ένα  σκοπό, μια  επιμονή στο μουσικό του όραμα  που  του άνοιγε   τον  δρόμο  για  την αυτοβελτίωσή του.  Ήταν  φανερό  πως  ο  Κωνσταντής  δεν  πελαγοδρομούσε  όπως  τόσοι και  τόσοι   στην ηλικία  του, αλλά πως  προχωρούσε  πάνω  σε μια  γραμμή  ζωής   που  ήταν και άξονας  νοήματος.  Μπορώ  να πω  ότι  την πορεία  τού Κωνσταντή  δεν  την όριζαν οι συμπτώσεις,  γι   αυτό και  το  συμβάν  που  του  αφαίρεσε  την  ζωή  μοιάζει  με  σκάνδαλο.

Είναι  αλήθεια  πώς  κάθε  ατύχημα  φέρει μέσα  στον ανθρώπινο κόσμο  το παράλογο. Είναι  εκτός  σχεδίου,  εκτός  της  δυνατότητας  να  καταλάβει κανείς  το  «γιατί». Αλλά  είναι  ακόμη  πιο παράλογο  όταν  το  ατύχημα  έρχεται  να  βάλει  τέλος  στην προσπάθεια  ενός  ανθρώπου  ο οποίος    είναι  ακριβώς  αφιερωμένος  στην  αναζήτηση  του  νοήματος.  Ο  Κωνσταντής  τέτοιος  ήταν :  ήθελε  με  την μουσική του και  με  την  ζωή του  κάτι  να  πει, κάτι  καινούριο  να  ανακοινώσει  που θα  το μοιραζόταν με  άλλους.  Γι αυτόν,  νόημα  ήταν  προπάντων   η συμμετοχή του  σε  μια  κοινή  υπόθεση

Ο  θάνατος  σταμάτησε  αυτή  την προσπάθεια.   Ήλθε  το  αναίτιο, μ’ έναν  τρόπο  βίαιο  και ηλίθιο,  για   να  πει  πως  δεν  χωρούν  πάντα   εξηγήσεις  σε  όσα  ενσκήπτουν, πως  είναι μάταιο να  αναζητά  κανείς  αιτίες και   αποτελέσματα,  όταν   ένας  βάναυσος   δάκτυλος   μπορεί   να  κόψει  το νήμα  ανά  πάσα   στιγμή.

Ωστόσο,  αυτή  η  αχαλίνωτη   βία  δεν  έχει  πάντα  τις  ολοκληρωτικές συνέπειες που θα  φανταζόταν κανείς.  Συμβαίνει  μερικές  φορές,  ο θάνατος  να μην είναι  τελειωτικός.  Μπορεί   η  ατομική ύπαρξη   να  χάνεται  με  όρους  φυσικούς, ένα  μέρος,  όμως,  αυτής  της  αναπνοής  που  κόβεται,   μάς  φαίνεται  πως  περνά  σε άλλους    πνεύμονες.  Έτσι,  η   πνοή  αυτή  συνεχίζει  να  μας  αγγίζει. Αυτό  συμβαίνει  κι  εδώ. Ο  νέος  άνδρας  που  γνωρίσαμε  κάποτε,  επιζεί  μ’ έναν  ορισμένο τρόπο  και  όχι  μόνο  μέσα  από τις  αναμνήσεις  μας.   Συνεχίζει  να  υπάρχει, χάρη  και  στο  γεγονός   ότι  οι  γονείς  του   ανέλαβαν  να  αποκαταστήσουν,  όσο  γίνεται,  το  ευρύτερο  νόημα  που  εμπεριείχε   η  ζωή του. Ο  αγώνας  τους  μάς είναι  ήδη  γνωστός.

Πρόκειται  για  μια πράξη  στην οποία  πρέπει  να  σταθούμε, γιατί  δεν  αφορά  μόνο μια  οικογένεια,   το πένθος  της  και τη  διέξοδο  απ’ αυτό, αλλά  αποτελεί  μια πρωτοβουλία   με  την οποία προβάλλει  καθαρά  μπροστά  μας  μια  κοινωνική  πληγή.  Η  Ελλάδα  ματώνει  καθημερινά από τη θανάσιμη  επιπολαιότητά  της,  από την  αδιαφορία της  για  το  τι  επιτρέπεται  και  το  τι  απαγορεύεται. Η  νεολαία  είναι ήδη  σημαδεμένη απ’ αυτό  το  βαρύ  ελάττωμα.  Με  τον τρόπο τους,  η  Ισμήνη και  ο Γιώργος, μαζί  με  άλλους   ομοιοπαθείς  γονείς  και  φίλους,  έχουν  αναδείξει  αυτό το πρόβλημα  με  τον πιο  αδρό  τρόπο.  Στα  τροχαία,  η  κοινωνία  μας  δείχνει  τον  χειρότερο  εαυτό της, αυτό λένε  τα  στοιχεία  και  αυτό επιβεβαιώνει  η  εμπειρία καθενός, όμως  το  ζήτημα  αυτό έχει προεκτάσεις  παντού.

Αυτή  την  απροθυμία    ορισμένων   να   βάλλουν   κάποιο  φρένο  στις παρορμήσεις  τους, αυτή  την περιφρόνησή τους   στους  κανόνες  της  συμβίωσης, την υφιστάμεθα  και  την πληρώνουμε εδώ  και  χρόνια.  Όποιος  έχει  τα  μάτια  ανοιχτά  διαπιστώνει  το πρόβλημα. Δεν  υπάρχει  η  στοιχειώδης  αυτοσυγκράτηση, όχι  μόνο  το  ελάχιστο  της  ευγένειας,  αλλά ούτε  καν  της  τήρησης  των  πιο  αναγκαίων  συμβάσεων.  Όταν  η  αγένεια  και  η  χυδαιότητα  εκρήγνυνται,  κάθε  τόσο,   ακόμη και μέσα  στους  χώρους  της εκπαίδευσης,  όταν     καθιερώνονται  στις  τηλεοπτικές  εκπομπές,    και    όταν  δίνουν,  όλο και   συχνότερα,   τον  τόνο    και  στις  συνεδριάσεις  του  Κοινοβουλίου, τότε,  πώς  να μην έχουμε  στην  άσφαλτο  τόση  αγριότητα;

Το  τιμόνι  το  κρατά  πλέον η  ασυδοσία.   Σχήμα  οξύμωρο   θα  μου  πείτε.  Όμως  αυτή  είναι η πραγματικότητα.  Η  ασυδοσία  τρέχει  χωρίς  να ξέρει  που  πάει,   γιατί  δεν  θέλει  να  ξέρει, και  δεν  θέλει  να  της  λένε  ότι οφείλει  να ξέρει.  Στο  τέλος , πέφτει  πάνω  σε  όποιον  βρει.  ‘Ετσι  συντρίβεται  το  νόημα, συντρίβονται   οι  ανύποπτοι. Ο  Κωνσταντής  ήταν  ένας από  απ’  αυτούς    τους  ανύποπτους,  τους  αφοσιωμένους  στο  έργο  τής    ανθρώπινης  δημιουργίας.  Δεν  υποψιαζόταν  ότι  υπάρχει  τόση  συμπίεση  μέσα  στην κοινωνία, τόση  κενότητα  συμπιεσμένη  που  κάθε  τόσο   τινάζει  ορμητικά    το ελατήριο  προς  τα  έξω… κι  όποιον πάρει  ο    Χάρος.  Οι  αρχαίοι   έλεγαν  πως  όταν οι  γονείς  κηδεύουν τα παιδιά  τους, αυτό  σημαίνει   πως  δεσπόζει  ο  πόλεμος. Σήμερα,  έχει  πράγματι  ξεσπάσει  ένας τέτοιος  πόλεμος,  που απειλεί  τα  ίδια  τα  θεμέλια  πάνω  στα  οποία  οικοδομήθηκε  η  ανθρώπινη  κοινότητα.  Εκείνοι  που  θέλουν  κάτι  να  δημιουργήσουν  κυκλώνονται  από  τις  δυνάμεις  της  καταστροφής  και  της  αυτοκαταστροφής.

Πιστοί  στο  πνεύμα  του  γιού  τους,  η  Ισμήνη και ο  Γιώργος  έχουν ταχθεί  σ’ έναν  αγώνα  υπεράσπισης   των  δημιουργικών  ανθρώπων. Πολεμώντας  τα  τροχαία, μάχονται εναντίον ενός παραλόγου, που  τελικά   δεν   είναι   και  τόσο παράλογο.  Δείχνουν  ότι  τα  ατυχήματα   έχουν   σε  μεγάλο βαθμό την  ρίζα  τους  στο άρρωστο  συλλογικό μας  σώμα.  Κάνουν έτσι   μια  ένεση  εξυγιαντική, σαν  γιατροί  που είναι, σ’ αυτό το  σώμα. Και  με  την παρέμβασή τους  όλοι  ζωηρεύουμε  ξανά,  ελπίζουμε  για  το καλύτερο, και  ο  Κωνσταντής  ξαναζεί  μαζί μας.

Σας  ευχαριστώ

Χαρίκλεια  Τσοκανή 

 

Χρηματιστήριο της κυκλοφορίας: Κατακόρυφη πτώση της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Ετικέτες

Σύμφωνα με την Ροδιακή στις 28 Ιουνίου 2017 στη Ρόδο 60χρονος οδηγός ΙΧ καταδικάστηκε σε  δύο χρόνια φυλάκιση και 5.000 ευρώ πρόστιμο γιατί το 2015 σκότωσε ένα σκυλάκι.

Η υπόθεση έφτασε στη δικαιοσύνη μετά από καταγγελία που έκανε το σωματείο «Τυχερές Πατούσες» και ο εισαγγελέας όπως μας ενημερώνει η εφημερίδα ήταν καταπέλτης: πρότεινε να μην έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα η έφεση (πράγμα που δεν δέχθηκε το δικαστήριο).

Την είδηση μας γνωστοποίησε η φίλη μας η Όλγα από τα Γιάννενα, που ο ποδηλάτης αδερφός της  Γιώργος Ζήσης πριν από τέσσερα χρόνια τραυματίστηκε θανάσιμα και εγκαταλείφθηκε από οδηγό ΙΧ. Ο δράστης εντοπίστηκε αρκετές μέρες μετά και αφέθηκε αμέσως ελεύθερος και με την άδεια οδήγησης του. Η ‘Όλγα, και όχι μόνον αυτή, υπομονετικά περιμένει τέσσερα χρόνια να ξεκινήσει το πρωτόδικο…

Όσοι/ες είχαν την τύχη να βρεθούν από την από δω μεριά, να έχουν χάσει άνθρωπο τους σε τροχαίο ξέρουν πάρα πολύ καλά ποια είναι η πραγματικότητα και ο νομικός (και όχι μόνο) πολιτισμός που έχει να κάνει με το θέμα.

Είναι γνωστό πως η νομοθεσία για την κακοποίηση των ζώων είναι κατά πολύ αυστηρότερη από αυτήν που αφορά στην κακοποίηση (τουλάχιστον μέσω των μηχανοκινήτων) των ανθρώπων. Σε μια ευνομούμενη αεί προοδεύουσα κοινωνία τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδιαίτερα το βασικότερο απ αυτά, η ίδια η ζωή του ανθρώπου είναι υποδεέστερη από την ζωή του ζώου.

Ιεραρχώντας έτσι τα πράγματα ο νομοθέτης δεν το κάνει από καθ υπερβολή φιλοζωία αλλά εκφράζει τον κοινό τόπο, τον τόπο συνάντησης δύο κυρίαρχων τάσεων: αφ ενός οι άνθρωποι, σήμερα περισσεύουν και άρα η ανθρώπινη ύπαρξη έχει απαξιωθεί και αφετέρου η υπερπαραγωγή αυτοκινήτων/μηχανοκινήτων πρέπει να καταναλωθεί άρα οτιδήποτε σχετικό καταγράφεται σαν παραβατικότητα/εγκληματικότητα σχετιζόμενη με την αυτοκίνηση θα πρέπει να αποποινικοποιηθεί/απενοχοποιηθεί. Εδώ ακριβώς εδράζεται πχ η πρόταση για την μείωση κατά 50% των προστίμων για τις παραβάσεις του ΚΟΚ που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Υπουργό Προ – ΠΟ αλλά και καθηγητή Εγκληματολογίας (έχουν γνώση οι φύλακες)  κο Πανούση. Μια πρόταση που συμβαδίζει με άλλες Ευρωπαίων συστημικών κοινωνιολόγων που προτείνουν να αυξηθούν τα όρια ταχύτητας ή να χαλαρώσει η επιτήρηση στους δρόμους ώστε αυτοί να αποτελούν ένα νομιμοποιημένο πεδίο εκτόνωσης των τόσο πιεσμένων ανθρώπων και πρώτα απ όλα των νέων.

Για όσους θεωρούν τα παραπάνω υπερβολικά ας σημειώσουμε μόνο σε σχέση με την αναφερθείσα περίπτωση πως η συνήθης ποινή για φόνο ανθρώπου από οδηγό ΙΧ είναι 18 μήνες με αναστολή, χωρίς επιπλέον χρηματικό πρόστιμο και πως ουδέποτε εισαγγελέας πρότεινε η έφεση γι αυτή την  ποινή να μην έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.

Δίκη για ανθρωποκτονία από οδηγό μηχανοκινήτου ουδέποτε πραγματοποιήθηκε σε οποιοδήποτε δικαστήριο της χώρας ένα χρόνο μετά το συμβάν. Ο μέσος όρος για το πρωτόδικο είναι τα τρία με τέσσερα χρόνο και για το Εφετείο τα 7 με 8 χρόνια.

Σε αντίθεση με τις φιλοζωικές οργανώσεις που με σχέδιο νόμου που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα αποκτούν (και πολύ σωστά) το δικαίωμα παράστασης πολιτικής αγωγής σε περιπτώσεις κακοποίησης ζώων, στις οργανώσεις θυμάτων τροχαίων δεν αναγνωρίζεται αυτό το δικαίωμα.

Για να μη μιλάμε μόνο για τα νομικά βέβαια στις μέρες μας δεν νοείται εφημερίδα η άλλο ΜΜΕ που να μη διαθέτει τουλάχιστο μια σελίδα εβδομαδιαία που να σχετίζεται άμεσα με την κακοποίηση των ζώων. Καμιά εφημερίδα ή άλλο ΜΜΕ δεν «αισθάνθηκε την ανάγκη» να αφιερώσει ανάλογα ένα σταθερό χώρο στα θύματα των τροχαίων στην χώρα που κατέχει πανευρωπαικά δεσπόζουσα θέση.

Όταν κατά καιρούς ζητάμε την εξομοίωση της νομοθεσίας που αφορά στα θύματα τροχαίων με την νομοθεσία για την κακοποίηση των ζώων μερικοί νομίζουν ότι κάνουμε χιούμορ. Δυστυχώς κι εμείς που ακούσαμε τόσες επαναλαμβανόμενες αποφάσεις να χαρακτηρίζουν σαν «αμέλεια» τον φόνο ενός ή και περισσότερων ανθρώπων από μεθυσμένους οδηγούς, από παραβάτες του ορίου ταχύτητος, από παραβάτες του κόκκινου σηματοδότη, από οδηγούς χρήστες κινητού, από οδηγούς που επιπλέον εγκατέλειψαν το θύμα τους, ακόμα και από οδηγούς που τα είχαν κάνει όλα αυτά ταυτόχρονα δεν εισπράξαμε αυτές τις αποφάσεις σαν εκδηλώσεις χιούμορ.

…………….

Έλεγα να μη γράψω τίποτα απ όλα αυτά. Ο λόγος, ο δικός μας τουλάχιστον δεν έχει για την κάθε εξουσία καμία αξία. Δεν «φτάνει» σ αυτήν. Δεν ανήκει στο φάσμα των συχνοτήτων που αντιλαμβάνεται. Μέχρι να μάθουμε να γαβγίζουμε, να νιαουρίζουμε, να βελάζουμε ή να γκαρίζουμε καλύτερα είναι να σωπαίνουμε.

Ωστόσο πηγαίνοντας χθες το απόγευμα για  λίγη δροσιά και ένα καφέ στο προαύλιο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας μια εικόνα με οδήγησε στο να υποτροπιάσω.

Ένα παπάκι έκανε βόλτα (φυσικά) επάνω στην πλατεία όπου έπαιζε πλήθος παιδιών. Ο οδηγός φορούσε κράνος. Ήταν ο μόνος από τους τέσσερις επιβαίνοντες. Πίσω μια γυναίκα, χωρίς κράνος και ανάμεσα τους σφηνωμένο ένα μωρό 2-3 χρονών. Συνηθισμένη εικόνα θα πείτε. Ναι αλλά αυτή την φορά συνοδεύονταν από κάτι το εξαιρετικό. Από ένα μεγαλόσωμο σκυλί μπροστά από τον οδηγό, όρθιο με τα μπροστινά πόδια πάνω στο τιμόνι.

Μέσα ο κόσμος θαύμαζε τον μηχανισμό των Αντικυθήρων και έξω απολαμβάναμε την αληθινή ζωή.

Ελπίζω η τυπική αυτή ελληνική οικογένεια να έφτασε σώα στο σπίτι.

Ενδεχόμενο να τους σταμάτησε η Τροχαία είναι μάλλον απίθανο.

Αλλά αναρωτιέμαι αυτοί οι ακροβάτες του τρόμου δεν είχαν μάθει τα νέα για το τι επρόκειτο να υποστούν αν πάθαινε κάτι το σκυλί;

Γιώργος Κουβίδης

ΥΓ. α) Ακόμα κι αν σκοτώσεις το παιδί σου σε τροχαίο το δικαστήριο μπορεί να σε απαλλάξει λόγω του ψυχικού σου πόνου.

β Η Ελλάδα πρωτοπορεί  επί μακρόν στην Ευρώπη και στους θανάτους παιδιών επιβατών που κατά τεκμήριο επιβαίνουν σε οχήματα που οδηγούν οι γονείς τους. 

Ινδία, παραλλαγή στο ίδιο θέμα: εξαμελής οικογένεια, γάτα και σκύλος πάνω σε μοτό.

Πάτρα 29 Ιουνίου: μέρα κράνους «για το Νταγιού»

Ετικέτες

Η Πατρινή που «έχασε» το παιδί της σε τροχαίο και γιορτάζει τα γενέθλια του σαν… «Ημέρα κράνους»!


Στις 29 Ιουνίου θα είμαστε στην πλατεία Γεωργίου για να περάσουμε ένα μήνυμα την για οδική ασφάλεια! 

Δεν μπορείς να περιγράψεις τον πόνο μιας γυναίκας που χάνει τον μόλις 17 ετών γιο της. 
Δεν μπορείς να νιώσεις την απώλεια μετά από ένα τέτοιο γεγονός εκτός και αν έχεις βρεθεί σε αυτή την τραγική θέση. 
Μπορείς όμως να θαυμάσεις την γενναιότητα και το θάρρος μιας γυναίκας που μετά από έναν χρόνο από την μέρα που έχασε τον άγγελό της να θέλει να γιορτάσει τα γενέθλια του με όλους τους πολίτες της Πάτρας σαν μια μέρα μνήμης που όλοι θα ενεργοποιηθούν, θα ευαισθητοποιηθούν και θα βάλουν εκείνο το ρημάδι το κράνος στο κεφάλι τους, από την επόμενη κιόλας βόλτα τους, με δίκυκλο. 

Η κα. Γλυκερία Λύτρα μιλώντας στο patrasevents.gr αναφέρθηκε στον λόγο για τον οποίο η 29η Ιουνίου στην Πάτρα πρέπει να εορταστεί ως η «ημέρα κράνους» και το παράδειγμα της πόλης μας να περάσει σε όλη τη χώρα. 

Μια γυναίκα και μητέρα που ο θάνατος του Γιώργου της, του Νταγιού (Νταγιούκλα) όπως το αγάπησαν οι φίλοι του, έγινε αφορμή να σηκώνει στα πόδια της και να σώσει τα κεφάλια πολλών δικυκλιστών που οδηγούν χωρίς να φορούν το κράνος τους.

Ο 17χρονος Γιώργος που αγαπούσε το ποδόσφαιρο εκπροσωπώντας μάλιστα την ομάδα της Θύελλας Πατρών σκοτώθηκε μετά από τροχαίο στην οδό Ακρωτηρίου. Το μηχανάκι του συγκρούστηκε τον Μάιο του 2016 με ένα φορτηγό και μετά από νοσηλεία στην ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών άφησε την τελευταία του πνοή, βυθίζοντας την τοπική κοινωνία σε πένθος. 

Αν ζούσε, την Πέμπτη 29 Ιουνίου θα ενηλικιωνόταν! 

Αυτή την Πέμπτη λοιπόν, θα σβήσουμε «τα κεράκια του» με μια υπόσχεση. Ποτέ χωρίς κράνος στους δρόμους της πόλης!

«Έφυγε το παιδί μου και εγώ ζω σαν είναι εδώ»

«Θέλω να καθιερωθεί η «Ημέρα κράνους» κάθε χρόνο στις 29 Ιουνίου! Κάθε φορά θα προσπαθώ να εντάξω και μια ακόμα πόλη σε αυτή την προσπάθεια. Φέτος δεν ήμουν έτοιμη να το διαχειριστώ, όπως την επόμενη χρονιά θα προετοιμαστώ καλύτερα ούτως ώστε σε λίγα χρόνια να γίνεται παντού», ανέφερε η κα. Γλυκερία ενώ συνέχισε λέγοντάς πως «το εύκολο είναι να τα παρατήσεις. Έχασα το παιδί μου, ο κόσμος με στήριξε πάρα πολύ ακόμα και οι φίλοι του, όμως δεν μπορώ να φέρω πίσω το παιδί μου ότι και να κάνω.

Έχω άλλο ένα παιδί και αυτό το παιδί χρειάζεται στήριξη. Τον αγαπάω τον Γιώργο και επειδή δεν τελειώνει αυτή αγάπη με τον θάνατο ένιωσα πως έπρεπε να μεταφραστεί σε πράξη τόσο για αυτούς που μένουν πίσω αλλά και γι αυτόν που έχει φύγει.
Οι γονείς, δεν πρέπει να αγαπάμε τα παιδιά εγωιστικά δεν είναι δικά μας. Πρέπει να τα αφήνουμε ελεύθερα να αποφασίζουν και να είμαστε δίπλα τους και όχι από πάνω τους δηλαδή να τους «καπελώνουμε». Να μην βάζουμε τα θέλω μας στα παιδιά μας.

Έφυγε το παιδί μου και εγώ ζω σαν είναι εδώ. Το έχω συνειδητοποιήσει αλλά δεν μπορώ να τον φέρω πίσω. Μπορώ όμως να κάνω πράγματα γι αυτόν.»

«Ένα κεφάλι αν σωθεί κάθε φορά είναι μεγάλη υπόθεση…»

Το στοίχημα για να μπει όλη η Ελλάδα στην διαδικασία να γιορτάσει την ημέρα του κράνους είναι εύκολο αρκεί να συμμετάσχουμε όλοι.
Πέραν από τις ομιλίες που θα γίνουν την Πέμπτη 29 Ιουνίου στην πλατεία Γεωργίου με πρωτοβουλία της Ε.Π.Σ.Α., Σ.Ε.Π.Α. και Σ.Π.Π.Α. θα υπάρχει δυνατότητα να δώσουμε αίμα στην κινητή μονάδα αιμοληψίας μετά τις 6 το απόγευμα.
Μεταξύ άλλων η μαμά του Νταγιού, ανέφερε πως από αρχές της σχολικής σεζόν θα επιδιώξει με την συνεργασία της τροχαίας να επισκεφθούν τους μαθητές των σχολείων για να μιλήσουν για τα θέματα οδικής ασφάλειας.
«Θα έπρεπε να υπάρχει στα σχολεία μάθημα οδικής ασφάλειας το οποίο δεν υπάρχει και όλοι οι γονείς θα έπρεπε να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση όπως συμβαίνει και στο εξωτερικό.

Δεν είναι μόνο δουλειά του κράτους αλλά και δική μας. Θα προσπαθήσω να κάνω τέτοια πράγματα και μπορεί για κάποιους να είναι πολύ μικρά όμως για κάποιους άλλους πολύ μεγάλα.
Ένα κεφάλι αν σωθεί κάθε φορά είναι μεγάλη υπόθεση» τόνισε πολύ σωστά η κα. Λύτρα.

Θα είμαστε εκεί.

Θέλω Ferrari: από τον Βασίλη, βασιλιά της ασφάλτου στο Snik και τα MAD awards

Ετικέτες

Η απονομή των Mad Video Music Awards by Coca-Cola and Aussie θα πραγματοποιηθεί και φέτος (για 14η χρονιά) στο γήπεδο Tae Kwon Do στο Φάληρο την Τρίτη 27 Ιουνίου

Σύμφωνα με τους οργανωτές το φετινό event υπόσχεται να αποτελέσει το μεγαλύτερο #LOVEandMusic party της χρονιάς με εντυπωσιακά shows και με το μεγαλύτερο line up Ελλήνων καλλιτεχνών που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ. 

Και ενω απ έξω θα συνεχιστεί η παράδοση για 6η συνεχή χρονιά  με συγκέντρωση δiαιμαρτυρiας των απολυμένων/απλήρωτων εργαζόμενων των καταστημάτων Metropolis, μέσα ο κόσμος του γκλάμουρ (ποτέ δεν πεθαίνει…) θα δώσει τα ρέστα του.

Ας μη λέμε πολλά: Προτεινόμενο BEST HIP HOP VIDEO: 

Ferrari – Snik

Η μουσική μπορεί να είναι με το κιλό αλλά δώστε σημασία στους στίχοι. Ο (Φ)ράπερ δεν θέλει πιπίλα, θέλει Ferrari. Το σχετικό βίντεο στο You Tube πλησιάζει τις 6.000.000 προβολές.

«Θέλω Ferrari, να γίνω πλούσιος σ’ ενα φεγγάρι
θέλω το βράδυ να φύγω απ’ εδώ
να τα αφήσω ολα πίσω – Ferrari
θέλω Ferrari, να γίνω πλούσιος σ’ ένα φεγγάρι
σαν τον Schumacher, Daytona το βράδυ
το πόδι στο γκάζι, Ferrari
θέλω Ferrari

Έπινα βύσσινο πλωμάρι
τωρα πιο κοντά απο ποτέ για την Ferrari
και το ορκίζομαι θα την πάρω, κόκκινη σαν τον θρύλο
σαν ματωμένο φεγγαρι
δεν θέλω να ξέρω τι κάνουν, τι λένε για μένα
γαμιέται η κρίση, δεν θέλω να φύγω φτωχός
ανοίχτε μπουκάλια, ποτά κερασμένα απο μένα
μπορεί να με κρίνει, πουτάνα, μονάχα ο θεός
είμαι ο Tony Montana, φωνάζω «γαμιέται ο Sosa»!
πόσα λεφτά το μουνί σου απόψε;
πόσα η αγάπη σου, πόσα;
πόσο θα θέλατε να ‘στε στη θέση μου όλοι
εσείς που γράφετε τόσα
εδώ τους δικούς σας πουλάτε για φράγκα
φαντάσου τι κάνεις για δόξα
σκοτώνω το Beat σαν Sicario
θέλω το Yen, τα ευρώ, το δολλάριο
σπάμε την Visa μπροστά στο γραμμάριο
λέω προσευχή και φιλάω το ροζάριο
Ferrari στο δρόμο, κόκκινη σαν το φεγγάρι που πέφτει
μαύρα γυαλιά, Louboutin, μάσκα του Ski
Snik της παράστασης κλέφτης
γάμα το αύριο, απόψε, ναι, γάμα το αύριο
πόδι στο γκάζι, δεν βλέπω μπροστά μου
και αν φύγω απόψε μωρό μου κουράγιο

Oι νέοι Rappers παιδια μου
κοπιάρουνε το Flow μπροστά μου
δεν μπορούν να πάνε με το κύμα
δεν έχουν Hit’s, έχω δέκα δικά μου
μα εμένα «να μου», δεν μιλάω, μα η δουλειά μου
που’ν τα λεφτά του μπαμπά μου;
τα ‘κανα μόνος μου ολα, είναι όλα δικά μου
τα ρούχα, τα View’s, τα χρυσά μου
που ‘ναι οι Rappers; τους σκότωσα ολους
μιλάν για λεφτά, μα δεν έχουνε μια
δεν έχουνε Shows, Μιλάνο πετάω, γυρνάω το Clip
και μετά Γερμανία, στην Galeria
Rari στην Santa Maria
Selfie τραβάω στα μνημεία
γράφω ιστορία όσο στο Internet γράφεις
μάγκα, απλά άρπαξα την ευκαιρία
50 χιλιάρικα βγάζω το Summer
ακούνε το DAB, λένε Milly Rock
δεν θέλουν να ανοίξουν τα μάτια
δεν βλέπουν σαν να ‘χουν xannie μες’ την Cîroc
50 πουτάνες μιλάνε για μένα
αναπάντητες βρίσκω στο κινητό
αμα δεν πάρω Ferrari του χρόνου
να μην ακουμπήσω αυτοκίνητο
ολοι μιλάτε καριέρες, μιλατε για μπάρες
μα που ‘ν τα κουπλέ;
βγαίνει απο μέσα ό,τι κάνω, πουτάνα, είμαι Rockstar
ποτέ μου δεν είχα τουπέ
μιλάτε στον έναν, μιλάτε στον άλλον
μιλάτε μπροστά, δεν μιλάτε ποτέ
ολοι μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε…»

Ομολογούμε πως ζούσαμε μέσα στην άγνοια και πως δεν γνωρίζαμε τον Snik ούτε του ευσεβείς πόθους που εκφράζει. Είχαμε μείνει σε άλλη εποχή κάπου τριάντα – σαράντα χρόνια πριν όταν εμφανίστηκε ο θρυλικός Βασίλης, που έκανε το όραμα αυτού του ιδίου,του Snik και τόσων άλλων πράξη, απέκτησε Ferrari και τα σχετικά κι ένιωσε κι αυτός την ανάγκη να κάνει τον πόθο του βίντεο.

Συγκρίνοντας τα δύο κανείς μάλλον θα αναρωτηθεί μήπως για να πας από το 1980 στο 2020 πρέπει να βάλεις όπισθεν. 

 

Εκεί ψηλά στον Υμηττό… Χαμηλά ο πήχης για την οδική ασφάλεια.

Ετικέτες

«Κάποτε, σε κάποιο αφήγημα του Αριστοτέλη μας, διάβασα ότι ο ίδιος βασανιζόταν από κάποιο δίλημμα που είχε θέσει στον εαυτό του, το εξής: κάποιος που ήταν μεθυσμένος και που σκότωσε κάποιον άλλον συνάνθρωπό του ήταν ένοχος επειδή ήταν μεθυσμένος ή επειδή σκότωσε (για κάποια αιτία); Παρά το ότι δεν δυσκολευόταν να δώσει απάντηση το αυτονόητο και το προφανές ήταν ότι είχε αφαιρέσει τη ζωή του συνανθρώπου του.
Για να έλθω στα καθ’ υμάς, διερωτώμαι και εγώ στο εξής :

Κάποιος που ήταν καθόλα νηφάλιος και έτρεχε με το μηχανοκίνητο μέσον του με 60-70-80 κλπ. χιλ/ώρα και σκότωσε κάποιον η ποινή που θα του επιβληθεί θα είναι η ίδια με κάποιον άλλον που έτρεχε με 30 ή 40 χιλ/ώρα αλλά υπό την επήρεια αλκοόλ; και κάτω υπό ποίες μετρήσεις θα ελαμβάνετο στα υπόψιν; προφανώς το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ένα είναι το θύμα και σε όποια περίπτωση και αν την εξετάσουμε.

Επίσης, ένα άλλο εξ ίσου , πάντα κατά την γνώμη μου, σοβαρό εξ αντικειμένου ζήτημα είναι και η εγκατάλειψη θύματος. Αν κάποιος προξένησε το θανατηφόρο ατύχημα ή έστω τραυματισμό που διαπιστώθηκε όμως 30 λεπτά ή 1 ώρα μετά το συμβάν αλλά ο προξενήσας το συμβάν – άσχετα αν ήταν πιωμένος, πόσο πολύ ή λίγο ή ακόμη καθόλου δεν το στοχοποιώ – εγκατέλειψε το θύμα του, ενώ θα μπορούσε να συνδράμει είτε ο ίδιος είτε με άλλους στο να καλέσει το ασθενοφόρο για να τον παραδώσει στο πλησιέστερο νοσοκομείο που απείχε χρονική απόσταση από τον τόπο του συμβάντος 5 ή 10 ή 20 λεπτά και με τον τρόπο αυτό θα έσωζε τη ζωή του θύματος, η ποινή που θα του είχε επιβληθεί αργότερα από το όποιο δικαστήριο φυσικά θα ήταν ελαφρότερη. Συνεπώς,
προτείνεται η ποινή σε περίπτωση εγκατάλειψης του θύματος όντας ακόμη εν ζωή που θα είχε όμως εν τω μεταξύ επέλθει ο θάνατος να είναι δύο φορές μεγαλύτερος ή περισσότερος από την «απλή» περίπτωση του συμβάντος. Και εδώ προφανώς πρόκειται για «τροχαίο έγκλημα», προς πάσα αμφιβολία.

Ένα άλλο ζήτημα και κατά την γνώμη μου καθόλου αμελητέο που μπορεί να επικαλεσθεί ο θύτης για να «γλυτώσει» όσο μπορεί και να «πέσει στα μαλακά», ο λεγόμενος «μπαλαντέρ», είναι να επικαλεσθεί την κατάσταση του δρόμου με το γειτνιάζον με αυτό πεζοδρόμιο. Εδώ μπορεί να εφευρεθούν και να ειπωθούν πολλά. Σε ακροαματική διαδικασία που έτυχε να παραστώ σε 2-3 περιπτώσεις ακούσθηκαν μερικές επικλήσεις αυτού του τύπου όπως , «η κλειστή στροφή», η «έλλειψη ικανού πλάτους ή ανύπαρκτου πεζοδρομίου» , η «έλλειψη διαγράμμισης για πεζούς», «η έλλειψη ορατότητας» και άπειρα άλλα ακόμη αυτού του τύπου, που το δικαστήριο έλαβε στα υπόψιν του στην όλη εξίσωση της δικαστικής διαδικασίας, που είχε σαν αποτέλεσμα ακόμη και αυτή η παράμετρος να ληφθεί στα υπόψιν για την οριστική του απόφαση που έλαβε  και να πέσει ο θύτης «στα μαλακά»……

Διαβάζω σήμερα, τον τραγικό απολογισμό του Μαίου 2017. Πρώτο στη λίστα στην Αττική για τους 13 νεκρούς, τους 486 τραυματίες σε 499 τροχαία και ότι στις 26.368 παραβάσεις περιλαμβάνονται και είναι πρώτες στη λίστα οι 2.064 παραβάσεις για ορίου ταχύτητας – μακράν δεύτερες οι 1.174 για χρήση κινητού, οι 807 για οδήγηση υπό την επίδραση οινοπνεύματος, κλπ. – , επομένως, με βάση την κοινή λογική και κοινή νοημοσύνη, από την στιγμή που προεξέχον ζήτημα είναι η ταχύτητα, έχει
μεγάλη ή μικρή σημασία και πόση άραγε αν ο οδηγός οδηγούσε υπό την επήρεια απαγορευμένων ουσιών ή οινοπνεύματος;

Και κάτι άλλο αλλά εξ ίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν να γίνονται σε γειτονιές μέσα σε αστικές περιοχές, μέσα στου δήμους, όταν οι τεχνικές τους υπηρεσίες «αλωνίζουν» και είτε διαμορφώνουν ανώμαλα κυκλοφορικά προγράμματα, κατά το δοκούν και όταν σε αυτά η κυκλοφορία των πάσης φύσεως μηχανοκίνητων μέσων δεν είναι ισοβαρής μεταξύ των παραπλήσιων οδών.
‘Οταν σε άλλη περίπτωση δεν υφίστανται κυκλοφοριακά προγράμματα, αλλά «αυθαίρετες» αποφάσεις μέσα από τα εκάστοτε ΔΣ των δήμων και που φυσικά απολήγουν να είναι ετεροβαρή μεταξύ των γειτονιών και που καταλήγουν να επηρεάζουν την βιωματική κατάσταση των δημοτών σε καθημερινή βάση από πλευράς υψηλότατου βαθμού ηχορύπανσης και εκπομπής καυσαερίων . Και όταν για παράδειγμα με την τεχνική μέθοδο της αντιδρόμισης, ένας δρόμος «παροπλίζεται», ενώ μετατρέπουν σε οδό στάθμευσης έναν άλλον παραπλήσιο με αυτόν και του οποίου το κυκλοφορικά βάρος μετατίθεται και προστίθεται στον προηγούμενο. Και όταν αυτός ο δρόμος οι πολεοδόμοι του δήμου – όχι συγκοινωνιολόγοι – τον έχουν καταστήσει διαμπερή υπερτοπικό με κυκλική διαδρομή που η κίνηση να συνδέει τις νοτιοδυτικές περιοχές προς τις βορειοανατολικές
ανατολικές και το αντίθετο. Και που έχουν συμβεί μικροατυχήματα μέχρι να συμβεί κάτι το μεγαλύτερο και χειρότερο και όταν τα πεζοδρόμια των παρόδιων με αυτή την οδό είναι ανύπαρκτα έως απρόσιτα για κάθε όδευση από όλες τις πληθυσμιακές ομάδες πόσο δε μάλλον όταν οι υπέργηροι, οι μαμάδες με τα μωρά τους, τα μικρά παιδιά  και οι λοιποί ΑμεΑ διέρχονται και περιπατούν μέσα από την άσφαλτο και για να μεταβούν στα πέριξ με αυτή την δύο δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς. Και ότι παρά την αυτοψία του τμήματος Τροχαίας Καισαριανής και τις οδηγίες της, της αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, του Σ του Π, τις προτάσεις του όμορου δήμου για τις από κοινού ρυθμίσεις σε μικρό τμήμα αυτής της οδού, της Δ9 της Περιφέρειας, του τμήματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης του Υπ. Εσωτερικών, κλπ. οι κατά τον κο Λ. Ρακιντζή φεουδάρχες του
ενοποιημένου δήμου μας εξακολουθούν εδώ και 15 χρόνια να αρνούνται να εφαρμόσουν αυτά που πολλές φορές μας έχουν γραπτά και προφορικά υποσχεθεί. Και όχι μόνο αυτό αλλά με απόφασή τους τον Ιανουάριο του 2011 ανέστηλαν την εφαρμογή της από το 2009 εγκεκριμένης κυκλοφοριακής μελέτης του πρώην δήμου Υμηττού.

Καλούμε κάθε ενδιαφερόμενο να επισκεφθεί την οδό Κυμοθόης, που απέχει μόλις 3 χιλ. από την Περιφέρεια Αττικής να επισκεφθεί και να θαυμάσει την επιβλαβή για εμάς επιβαρυμένη κυκλοφορική κίνηση και να απονείμει τα δέοντα, στους φεουδάρχες μας, στον από το 2002 δήμαρχό μας και, την από την προ του 2002 αιρετούς και μόνιμους υπαλλήλους, τεχνικής υπηρεσίας του δήμου Δάφνης-Υμηττού. Και ο νοών νοείτω!!! » 

Μέγγος Βασίλειος

Η ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ!!!
ΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΞΑΝΑΣΤΡΩΘΗΚΑΝ 
ΑΛΛΑ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΑΔΙΑΒΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΥΣ Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!!!  

ΣΗΜΕΙΩΣΗ SOS ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ: ο σύλλογος μας απέστειλε στις 11 Ιανουαρίου 2016 σχετική με το θέμα επιστολή προς το Δήμο Δάφνης Υμηττού (ΕΔΩ). Ανάλογες επιστολές έστειλαν και άλλοι φορείς.  Αλλά κανείς δεν έλαβε καμία απάντηση. Είναι κι αυτός ένας τρόπος, καθόλου ασυνήθιστος  στην Ελλάδα να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα (που συνήθως ο ίδιος δημιουργείς)

Τροχαία Εγκλήματα: Κάποτε (1907) ανησυχούσαμε γι αυτά…

Βαθεῖα ενε δύνη συνέχουσα λην τήν κοινωνίαν διά τό φρικδες δυστύχημα τς λεωφόρου Συγγρο, λλά βαθυτέρα καί γριωτέρα ενε ἠ ἀγανάκτησις ατς κατά τοῡ δράστου το διαπραχθέντος γκλήματος. Διότι βεβαίως περί γκλήματος πρόκειται, υχί περί τυχαίου δυστυχήματος. γκλήματος, το ποίου οκτρόν θμα πεσε μία τυχής γυνακα το λαο καί το ποίου παίσιος ρως νεδείχθει βουλευτής κ. Νικόλαος Σιμόπουλος, υός του κ. πουργο των Οκονομικν. παγγελλόμενος πό τινος μλλον τόν Σωφέρ τον βουλευτήν νεανίσκος ατός φο φερεν πό τά Παρίσια τ περίφημον και αμοσταγές πλέον ατοκίνητόν του νόμισεν τι κατλθεν ξ ορανο κατακτητής διασχίζων μέ λλιγιώδη ταχύτητα τάς θηναϊκάς δούς πιδεικνυόμενος ες τούς πάντας καί τά πάντα περιφρονν καί σαρκάζων πό τς ν ατοκινήτω ψηλής του θέσεως, καί τούς πάντας πειλν νά πσαν στιγμήν νά συντρίψη πό τούς τροχούς τς μηχανς του.

Απόσπασμα από την αθηναϊκή εφημερίδα ΣΚΡΙΠ της 6ης Μαρτίου 1907 (η υπογράμμιση δική μας). Ολόκληρο το άρθρο: ΕΔΩ

Το συγκεκριμένο τροχαίο που συνέβη το 1907, προκάλεσε το θάνατο μιας 25χρονης γυναίκας της Ευφροσύνης Βαμβακά και ήταν συνέπεια «κόντρας»  δυο αυτοκινήτων στη Συγγρού στο ύψος του Φιξ με οδηγούς από τη μια τον βουλευτή Νικόλαο Σιμόπουλο και από την άλλη τον πρίγκηπα Ανδρέα και συνοδηγό την πριγκίπισσα Αλίκη.

Εκείνη την εποχή στην πόλη κυκλοφορούσαν 7 μόλις αυτοκίνητα τα οποία συχνά ο τύπος κατέκρινε για τις ηλιγγιώδεις ταχύτητες (75-90 χλμ/ώρα) που ανέπτυσαν βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των πεζών.

Η κοινωνική κατακραυγή για την αλόγιστη κίνηση των αυτοκινήτων δεν ήταν φαινόμενο μόνο της ψωροκώσταινας.

Στο βιβλίο του Peter Norton «Fighting the Traffic: The Dawn of the Motor Age in the American City», περιγράφεται αναλυτικά παρόμοια κοινωνική αντίδραση και κατακραυγή στην αμερικανική κοινωνία για την είσοδο του αυτοκινήτου στους δρόμους.

Ένας σκιτσογράφος αμερικανικής εφημερίδας το 1923 προσομοίωσε το αυτοκίνητο με το θεό Μολόχ στον οποίο θυσιάζονται κυρίως παιδιά.

James, St Louis Star, 6 Νοεμβρίου 1923

Οδηγός βαμπίρ (vampire driver), δολοφονικός οδηγός (death driver) είναι η συνήθης περιγραφή και αναφορά στους οδηγούς της εποχής. Το παρακάτω απόσπασμα από τους New York Times της 23ης Νοεμβρίου του 1924 είναι χαρακτηριστικό. Το αυτοκίνητο συγκρίνεται με όπλο, ο οδηγός με πυροβολητή.

The horrors of peace appear to be appalling than the horrors of war. The automobile looms up as a far more destructive piece of mechanism than the machine gun. The reckless motorist deals more death the artilleryman. The man in streets seems less safe than the man in the trench. The greatest single lethal factor is the automobile. It left shambles in its wake as it coursed through 1923.

New York Times, Nov 23, 1924

Αντίστοιχοι τίτλοι και στις ελληνικές εφημερίδες της εποχής (Μάρτιος 1907, εφημερίδες Αλήθεια και Καιροί):

 

Φαίνεται λοιπόν πως αρχικά ο τύπος ελληνικός και διεθνής, αλλά και η κοινωνία γενικότερα ασκούσε σκληρή κριτική πρωτίστως στο αυτοκίνητο, δευτερευόντως στον οδηγό και ποτέ στον πεζό. Κύριος λόγος γι’ αυτό ήταν πως αυτό  μπήκε στη ζωή των πόλεων, διεκδικώντας χώρο, παραγκωνίζοντας τους άλλους χρήστες, ανατρέποντας την έως τότε ισχύουσα αντίληψη του δρόμου ως δημόσιου χώρου. Τα αυτοκίνητα αντιμετωπίστηκαν ως εισβολείς, ως εχθροί της κοινωνίας σκορπώντας το θάνατο στο διάβα τους.

Σήμερα τα αντανακλαστικά μας έχουν αμβλυνθεί ή μάλλον έχουν αλλάξει κατεύθυνση. Η ευθύνη για ένα τροχαίο στρέφεται περισσότερο στον ευάλωτο χρήστη του οδικού δικτύου, στο θύμα και λιγότερο στον ισχυρό χρήστη του.

Οι πολίτες, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και με αποκορύφωση οι δικαστές χρησιμοποιούν κατά κόρον τις λέξεις ατύχημα και αμέλεια στις περιπτώσεις σύγκρουσης οχήματος και πεζού.

Τόσο η κοινωνία όσο και οι δικαστές ταυτίζονται ηθικά περισσότερο με το θύτη αντί του θύματος, ιδίως όσο απομακρυνόμαστε από την ημερομηνία του τροχαίου θανάτου, πόσο μάλλον χρόνια μετά (5, 6 ή ακόμα κι 7) για να φτάσει η ώρα μια δίκης. Δε γνωρίζουμε αν είναι θέμα ψυχολογικής μεταβίβασης, πάντως  φαίνεται πιο εύκολο να ταυτιστεί κανείς μ’ ένα ζωντανό παρά μ’ έναν νεκρό.

Η προστασία της ζωής σε σχέση με τα τροχαία δε φαίνεται πια να είναι κοινωνικό δικαίωμα. Η αξία της ζωής βαίνει μειούμενη της αξίας της οικονομίας χρόνου. Η γρήγορη και απρόσκοπτη μετακίνηση είναι δικαίωμα και ο πεζός, ο ηλικιωμένος, ο ποδηλάτης, το παιδί είναι εμπόδια στην άσκηση του παραπάνω δικαιώματος. Ο αδύναμος οφείλει να δίνει προτεραιότητα στον ισχυρό. Ο ισχυρός μπορεί να επιδεικνύει την ισχύ του, να αντλεί επιπλέον δύναμη από την επίδειξη αυτή καθεαυτή και εν τέλει να τιμωρεί όποιον  τολμά να  την αμφισβητεί.

Απ’ όλα τα παραπάνω προκύπτει το εξής ερώτημα: ποιός ή τί έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή νοοτροπίας, στην αποποινικοποίηση δηλαδή του τροχαίου θανάτου;

Θέτουμε το ερώτημα και το αφήνουμε ως προβληματισμό στους αναγνώστες μας (τα σχόλιά σας ευπρόσδεκτα), ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουμε την έρευνα, τη μελέτη και τη συλλογή στοιχείων για παρουσίαση σε επόμενη ανάρτηση.

Βλαχάκη Χριστιάνα

 

Τροχαία Εγκλήματα και Δικαιοσύνη: Τι είχες Γιάννη;

Ετικέτες

Με αφορμή την τροποποίηση δύο άρθρων του ΚΟΚ που προτείνει το Υπουργείο Δικαιοσύνης (ΕΔΩ) αναδημοσιεύουμε απο την ιστορική «Ελευθεροτυπία» της 29/12/1995 ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για την ατυχή έμπνευση τότε αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου να ζητήσει την μετατροπή της κατηγορίας ανθρωποκτονίας απο αμέλεια σε ανθρωποκτονία απο πρόθεση για δράστη που προκάλεσε οδηγώντας δύο θανάτους σε διαφορετικά τροχαία μέσα σε έξι μήνες και πως αυτη αντιμετωπίστηκε απο  το νομικό και δικαστικό κόσμο.

Να σημειώσουμε πως μόνο το 1995 είχαμε 2.149 νεκρούς σε τροχαίες συγκρούσεις στην Ελλάδα. Και ότι απο τότε μέχρι σήμερα πάνω απο τριανταπέντε χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους ενω πάνω απο εκατό χιλιάδες  έχουν μείνει ανάπηροι. Τροχαία ατυχήματα και οδική ασφάλεια στην Ελλάδα - Πόρισμα διακομματικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 29/12/1995

Τη μετατροπη της κατηγοριας απο ανθρωποκτονια εξ αμελειας σε ανθρωποκτονια εκ προθεσεως προτεινει ο αντεισαγγελεας του Αρειου Παγου για οσους οδηγουν επικινδυνα η σε κατασταση μεθης

Έγγραφο του αντεισαγγελεα Αρειου Παγου με αφορμη τη δικη νεαρου που προκαλεσε 2 θανατους σε 6 μηνες

Βαρυτερες ποινες για τους οδηγους-δρεπανια

Οι οδηγοι που εχουν βεβαρυμενο παρελθον στο δρομο, εχουν δηλαδη προκαλεσει αρκετα τροχαια ατυχηματα και εν γνωσει τους συνεχιζουν να οδηγουν επικινδυνα, ισως να αντιμετωπιζουν στο εξης βαρυτατες ποινες.

Αφορμη αποτελει εγγραφο του αντεισαγγελεα του Αρειου Παγου Ηλ. Σπυροπουλου προς την Εισαγγελια Πρωτοδικων Αθηνων με το οποιο ζητει να μετατραπει η διωξη σε βαρος οδηγου απο ανθρωποκτονια εξ αμελειας σε ανθρωποκτονια απο προθεση. Ο συγκεκριμενος κατηγορουμενος ειχε προκαλεσει δυο θανατηφορα τροχαια ατυχηματα μεσα σε 6 μηνες. Το δευτερο εγινε στις 19.10.1995, ο νεαρος οδηγουσε με μεγαλη ταχυτητα, ειχε κανει χρηση οινοπνευματωδων ποτων και δεν ειχε τον απολυτο ελεγχο του αυτοκινητου του.

Δυσχερης διακριση, αλλα…

Ο εισαγγελεας αν και επισημαινει οτι ειναι πραγματι δυσχερης η διακριση μεταξυ του ενδεχομενου δολου και της ενσυνειδητης αμελειας, τονιζει οτι στις περιπτωσεις που η πραξη η η παραλειψη του υπαιτιου παρουσιαζει εντονα αντικανονικο χαρακτηρα και το ενδεχομενο θανατωσης η προκλησης κακωσης σε αλλον ειναι προδηλο, λογικο ειναι να συναχθει οτι αποδεχθηκε το ενδεχομενο επελευσεως του θανατου η της κακωσης αφου εξακολουθησε να εμμενει στην αντικανονικη δραστηριοτητα του. Σημειωνεται, παντως, οτι δεν προκειται περι εγκυκλιου αλλα για εγγραφο του κ. Σπυροπουλου που αφορα την συγκεκριμενη περιπτωση.

Αντιδρασεις του νομικου κοσμου

Ο προεδρος της Ενωσης Δικαστων και Εισαγγελεων Παν. Κωστακος με δηλωση του στο ραδιοφωνικο σταθμο «9.84» τονισε οτι απο την μεχρι σημερα νομολογια των δικαστηριων και τις κειμενες διαταξεις, το αιτημα της Εισαγγελιας του Αρειου Παγου δεν μπορει να υποστηριχθει γενικα για οποιαδηποτε περιπτωση ανθρωποκτονιας, διοτι κατι τετοιο χρειαζεται νομοθετικη ρυθμιση.

Ατυχη χαρακτηρισε την εισαγγελικη ενεργεια ο προεδρος του Δικηγορικου Συλλογου Αθηνων Τ. Παππας, ενω στο ιδιο μηκος κυματος κινηθηκε και ο υποψηφιος προεδρος του ΔΣΑ Κ. Νταιλιανας. Εκφραζει τον φοβο οτι εαν υπαρξει νομοθετικη ρυθμιση για αυτες τις περιπτωσεις, αυτο θα οδηγησει σε γενικευσεις και προσθετει οτι ειναι αναγκαιο να αποφευχθει οποιαδηποτε τετοια αντιμετωπιση αδικηματων που κινουνται στα δυσδιακριτα ορια αναμεσα στον ενδεχομενο δολο και την ενσυνειδητη αμελεια.