Άμεση κατάργηση του άρθρου 43 του Κ.Ο.Κ. ζητούν 265 μέλη οικογενειών θυμάτων τροχαίων

Featured

Ετικέτες

Διακόσια εξηνταπέντε μέλη οικογενειών θυμάτων τροχαίων συγκρούσεων ζητάνε την άμεση κατάργηση του άρθρου 43 του ΚΟΚ που θεσπίζει την ατιμωρησία για τους οδηγούς που εγκαταλείπουν τα θύματα τους. Είναι το ξεκίνημα μια πρωτοβουλίας, που συντονίζει ο πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα, που απευθύνεται στους πολίτες και στους κοινωνικούς φορείς και που θα εξαντλήσει κάθε μέσο για να πραγματοποιήσει το στόχο της.

Καλούμε όλες τις οικογένειες θυμάτων τροχαίων να ενεργοποιηθούν, να προσθέσουν την υπογραφή τους στο κείμενο και να συμμετάσχουν σε όλες τις δράσεις που θα ακολουθήσουν.

Καλούμε τους κοινωνικούς φορείς και κάθε πολίτη να στηρίξουν με κάθε τρόπο αυτή τη δράση για να μπει τέλος στην επιβράβευση αυτής της εγκληματικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Επικοινωνία: soste.gr@gmail.com

Άμεση κατάργηση του άρθρου 43 του Κ.Ο.Κ.

Όχι στη διπλή νομοθεσία για την εγκατάλειψη.

Όχι ευνοική μεταχείριση στους οδηγούς που εγκαταλείπουν τα θύματα τους.

Το αδίκημα της εγκατάλειψης θύματος, που οδηγεί σε έκθεση της ζωής σε κίνδυνο τιμωρείται με βάση το άρθρο 306 του Ποινικού Κώδικας με ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών.

Η έννοια της ισονομίας παραβιάζεται κατάφωρα όταν για το ίδιο αδίκημα (εγκατάλειψη θύματος) αν αυτό τελεστεί από οδηγούς μηχανοκινήτων μέσων (άρθρο 43 του ΚΟΚ) επιβάλλεται ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών .

Και δυστυχώς η εγκατάλειψη των θυμάτων τους από οδηγούς μηχανοκινήτων αποτελεί καθημερινό φαινόμενο στους ελληνικούς δρόμους. Στην απόγνωση που νιώθουν οι οικογένειες που θα πληροφορηθούν τον θάνατο ή τον σοβαρό τραυματισμό του αγαπημένου τους ανθρώπου θα προστεθεί το «καθήκον» της αναζήτησης μαρτύρων προκειμένου να εντοπιστεί ο δράστης, αν φυσικά αυτό συμβεί. Όταν ο δράστης ταυτοποιηθεί ή κάποιες φορές παραδοθεί (πάντα μετά την παρέλευση του αυτοφώρου και σε χρόνο που δεν είναι πλέον δυνατή η ανίχνευση αλκοόλ στο αίμα του) όλοι πλέον γνωρίζουν ότι αυτό που θα ακολουθήσει είναι η άμεση απελευθέρωση του και η απόδοση σ αυτόν της άδειας οδήγησης (αν έχει).

Αυτό συμβαίνει, είτε το θύμα πεθάνει επί τόπου, είτε επιζήσει και πεθάνει ημέρες μετά το συμβάν, είτε επιζήσει και μείνει ανάπηρο.

Αυτό συμβαίνει, είτε ο δράστης παραδοθεί μόνος του, είτε ταυτοποιηθεί και συλληφθεί λίγες ή πολλές ημέρες μετά, είτε έχει άδεια οδήγησης είτε όχι. Αυτό συμβαίνει ακόμα κι αν ο δράστης είναι υπότροπος και έχει σκοτώσει ξανά οδηγώντας.

Η πρωτοφανής αυτή διακριτική ποινική αντιμετώπιση των αυτουργών της εγκατάλειψης αν ο δράστης είναι οδηγός μηχανοκίνητου έχει προφανή επίπτωση στη γιγάντωση αυτού του φαινομένου και την πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση της πιο αποκρουστικής και ιδιοτελούς συμπεριφοράς.

Σαν πολίτες, μέλη οικογενειών θυμάτων τροχαίων εγκλημάτων ζητάμε να σταματήσει άμεσα αυτή η ευνοική συμπεριφορά που έχει θεσπιστεί με το άρθρο 43 του Κ.Ο.Κ. υπέρ των οδηγών που εγκαταλείπουν τα θύματα τους.

Η ιδιότητα του οδηγού δεν προσδίδει κανένα προνόμιο ειδικής μεταχείρισης ούτε αποτελεί ελαφρυντικό για όσους υποπίπτουν στο έγκλημα της εγκατάλειψης θύματος.

Ζητάμε την άμεση κατάργηση του άρθρου 43 του Κ.Ο.Κ. και την εκδίκαση όλων των υποθέσεων εγκατάλειψης θυμάτων με βάση το άρθρο 306 του Ποινικού Κώδικα.

Οι υπογράφοντες

U.K.: Hibell Jamie, Hibell Maurice, Hibell Jean,

Αθήνα: Αρώνη Εύη, Βαγγές Γιώργος, Βαγγές Εμμανουήλ, Πανταλού Γεωργία, Βατράνη Βαρβάρα, Βατράνη Νικολέττα, Βατράνης Νικόλαος, Βλαχάκη Χριστιάνα, Διαμάντη Μαρία, Διαμάντη Παναγιώτα – Χριστινα, Διαμάντης Γεώργιος, Διαμάντης Κωνσταντίνος, Διαμάντης Οδυσσέας, Διαμάντης Φοίβος- Απόλλων, Κεφαλή Όλγα, Κεφαλής Χρήστος, Δρίβα Ιλεάνα, Δρίβας Ανδρέας, Δρίβας Νικόλαος, Παπασταυροπούλου Μάγια, Ιατρού Ήλια, Καρέκλη Κυριακή, Καρέκλη Μαίρη, Καρέκλης Άγγελος, Μιχαλίτσα Ελενη – Ειρήνη, Τσομπανίδης Αναστάσιος, Καρυδάκης Αρμάνδος, Καρυδακης Φαίδων, Κυριάκη – Καρυδάκη Σίσσυ, Καρυδάκης Ίων, Μπισκίνη Ελένη, Κυριάκης Σπύρος, Κουβίδη Ευαγγελία, Τσούτσια – Κουβίδη Ισμήνη, Κουβίδης Γιώργος, Κούκουζας Πέτρος, Μέγγενη Κωνσταντίνα, Κουκουζέλης Βασίλειος, Κοκκινογένη Μιχαέλλα, Κύρος Σώτος, Κύρου Άννα, Κύρου Στέλλα, Κύρος Βασίλης, Μαγγούρα Ευθυμία, Μολυβιάτη Ελένη, Μολυβιάτη Μαρία, Μολυβιάτη Νόρα, Μπρή – Παπαμακαρίου Μαρία, Παπαμακαρίου Κυριακή, Ξυδάκη Αικατερίνη, Ξυδάκη Στυλιανή, Φαράντος Χαράλαμπος, Παπαχριστοπούλου Μερσίνη, Οικονομίδη Άννα, Σταυρουλάκης Στέλιος, Ηλιοπούλου Μαριάννα, Μούρτζη Στέλλα, Μπρατσολιά Ιωάννα, Maciorowski Agnieska, Maciorowski Cristo, Μαυράκη Ανδρονίκη, Παπαθανασίου Ναυσικά, Παπαθανασίου Ευαγγελία, Τσατσαρώνη Κωνσταντίνα, Τσατσαρώνης Κωνσταντίνος, Τσιανίκα Άρτεμις, Τσιανίκα Θεοδώρα, Βασιλάκου Μαρίνα, Βασιλάκου Ελένη, Τριπολίτης Γιαννης, Τριπολίτη Ελένη, Τριπολίτη Μαρκέλλα, Μαγκριώτης Θέμις, Κτεναβού – Γκαραγκάνη Χριστίνα, Γκαραγκάνης Νικόλαος, Γεροντόπουλος Τηλέμαχος, Μάνου Ελένη, Γεροντοπούλου Φωτεινή, Γραμματόπουλος Γεώργιος, Μεταξά Ρεβέκκα, Γραμματόπουλος Άγγελος, Γραμματόπουλος Χρήστος, Γεωργιάδης Μιχαήλ, Δασκαλόπουλος Κωνσταντίνος, Μαριού Σοφία, Μαστρογιαννοπούλου Μαρίνα, Μηχιώτη Μαρία, Ξένου Ευθυμία, Πατίδης Γεώργιος, Σαραντίδης Αντώνιος, Σταματελάτου Φωτεινή, Τσιμιδάκης Ιωάννης, Μακρυγιάννη Ελισάβετ, Πατρώνη Αικατερίνη, Κεφάλα Ιωάννα, Στρογγυλού Ειρήνη, Στρογγυλός Παναγιώτης, Στρογγυλός Σταύρος, Νικολακοπούλου Μαρία, Νικολακοπούλου Μαρίνα, Νικολακόπουλος Δημήτριος, Προβιδάκης Αθανάσιος, Προβιδάκης Νικόλαος, Τσίκουρας Αθανάσιος, Καβρουλάκη Ερασμία, Καβρουλάκης Μάρκος, Διγενή Λουίζα, Λαγού- Κοσμά Χριστίνα, Κωνσταντινίδου Ιωάννα, Παρασκευάς Θοδωρής.

Κερατέα: Ιατρού Γιώργος, Ιατρού Έλλη, Μητρογιάννη Χριστίνα

Ηγουμενίτσα: Νταή Ελένη, Προβιδάκη Αγγελική, Προβιδάκη Χαρίκλεια

Θεσσαλονίκη: Εμφιετζή Σοφία, Ντέμη Μυρσίνη, Τουρτούρη Χρυσάνθη, Τουρτούρης Νικόλαος, Σταύρου Αικατερίνη, Λέτση Χριστίνα, Οσλοβίτης Ιωάννης, Αμπατζόγλου Δημήτριος, Λέφας Δημήτριος, Λέφας Γεώργιος, Παπάζογλου Κερασιά, Λούλου Χρυσάνθη, Κατσούφης Αναστάσιος, Κατσούφης Κωνσταντίνος, Κατσούφης Γεώργιος, Κατσούφης Άγγελος, Λούλου Δήμητρα, Λούλος Νικόλαος, Λούλος Παναγιώτης, Νόικος Τριαντάφυλος, Καραπασχάλη Δήμητρα, Μυρόβαλη Μαρία, Κότση Ασημίνα

Αλεξανδρούπολη: Βαρελάς Αθανάσιος, Γκανιάτσα Πηνελόπη, Καραπετιάν Ναζίκ, Μακρή Αικατερίνη, Φούσκας Πασχάλης, Μακρή Μαρία, Μακρής Σπύρος, Μακρής Ευστράτιος, Καρυπίδου Μαρία, Μπαρή Γαρυφαλλιά, Λασκαρίδου Νόρα, Λογαρά Μαρία  Σουφλί: Κόκκορη Μαργαρίτα, Χίλδης Παναγιώτης

Ξάνθη: Καντουχάρ Νετζλιέ, Καντουχάρ Φιλίζ

Ικαρία: Κουτσογιάννη Ευθαλία, Μωραίτη Πόπη, Μωραίτης Γιώργος, Μωραίτης Νικόλαος

Χανιά: Σταθάκη Μαρία, Σταθάκης Μιχάλης, Χουρδάκη Ιζαμπέλα, Χουρδάκης Μανόλης, Χουρδάκης Ανδρέας, Πολύζου Κατερίνα.

Ρέθυμνο: Ζωγραφάκης Λεωνίδας

Ηράκλειο: Καβουσάκης Βασίλης, Κελλαράκη Ελένη, Κελλαράκης Χρήστος, Hansen Benden Helen, Ξυδιανάκη Σοφία, Ξυδιανάκης Κωνσταντίνος, Φουκαράκη Μαρία, Φουκαράκης Δημήτρης, Χριστοδουλάκη Δήμητρα, Χριστοδουλάκης Κωνσταντίνος, Χριστοδουλάκης Μαρίνος, Σταυρουλάκη Θεονύμφη, Σταυρουλάκη Φιλιώ, Σταυρουλάκης Μανώλης, Τσαγκαρίδη Τζωρτζίνα

Πάτρα: Βλαχάκη Βιβή, Καραγιάννη Χαρούλα, Χαλιδάς Παλαιολόγος, Τζαβάρας Κώστας, Γαρουφαλή Σοφία, Σπηλιόπουλος Γιώργος

Βόλος: Δελή Αθηνά, Κουτσιαρής Κωνσταντίνος

Καλαμάτα: Κυριακόπουλος Δημήτρης, Κυριακοπούλου Νάνσυ, Κυριακοπούλου Ελένη, Λαζάρου Ευαγγελία-Γεωργία, Λάζαρος Μιχαήλ, Κατσίποδα-Λαζάρου Μαρία, Βασιλάκης Γεώργιος, Σακκά Ειρήνη, Χρ., Μπεγέτης Βασίλειος, Κατσίποδας Παναγιώτης, Παπαγεωργίου Αναστασία, Κατσίποδας Δημήτριος, Κατσίποδας Νικόλαος, Αλοιμένου Σοφία, Κατσίποδα Γεωργία, Αλεξανδροπούλου Κέλλυ, Τζιούβελης Βασίλειος, Λαζάρου Παναγιώτα, Τζιούβελης Αθανάσιος, Τζιούβελη Ευαγγελία, Τζιούβελη Βασιλική, Κολυβάρης Αθανάσιος

Ιωάννινα: Ζήση Ελένη, Ζήση Όλγα, Κολβάτσος Αλέξανδρος, Φανούλη Τασούλα

Ρόδος: Ανθίτσα Δέσποινα, Ανθίτσα Μαρία, Ατσικνούδα Ανθίτσα, Ατσικνούδας Ελευθέριος, Ατσικνούδας Εμμανουήλ, Ατσικνούδας Ευάγγελος, Βαλσαμής Σάββας, Βαλσάμη Φωφώ, Δελαπόρτα Αθηνά, Δελαπόρτας Γιώργος, Διαμαντάτου Λουκία, Ζιώγου Αθηνά, Ζιώγου Μάνθα, Ζιώγου Σταματία, Ζιώγος Φώτιος, Θεοδόση – Νικάκα Φανή, Καρύδη Ελένη, Καρύδη Ιωάννα, Καρύδη Μαρία, Καρύδης Χρήστος, Κολοβού Κατερίνα, Κολοβός Δημήτρης, Κοντομανώλη Άννα, Μαρίνος Γιώργος, Νικόλα Μαρία, Νικόλας Παναγιώτης, Παντελάκη Διονυσία, Παπαθεοδωράκη Κατερίνα, Παπασταμάτης Κλεάνθης, Παπασταμάτης Κωνσταντίνος, Ρεπανά Ειρήνη, Σαπνάρα Θεοδώρα, Σαπνάρας Κυριάκος, Σαράντου Φωτεινή, Σαράντος Σαράντης, Τζαφέρη Βαγγελιώ, Τσάτου Κατερίνα, Τσάτου Σοφία, Τσιμέττα Σταματία, Φωτεινοπούλου Ευσταθία, Φωτεινοπούλου Φαίδρα, Φωτεινόπουλος Γεώργιος, Φωτεινόπουλος Παναγιώτης, Χατζηαντωνίου Γιούλη.

Ian Hibell – 2008 ποδηλάτης- θανατηφόρο τροχαίο και εγκατάλειψη απο οδηγο ΙΧ στη Βαρυπόμπη

Σόλων Καρυδάκης -2009 πεζός- θανατηφόρο τροχαίο και εγκατάλειψη απο οδηγό ΙΧ στη Λ. Κηφισίας.

Οικογενεια Maciorowski – 2012 πεζοί – σοβαρος τραυματισμός και των τριων και εγκαταλειψη απο οδηγο μοτοσικλετας στην οδο Πατησίων.

Γιώργος Ζήσης -2013 ποδηλάτης – θανατηφόρο τροχαίο και εγκατάλειψη απο οδηγό ΙΧ στα Γιάννενα.

Στέλιος Σταυρουλάκης -2016 πεζός – θανατηφόρο τροχαίο και εγκατάλειψη απο οδηγο ΙΧ στο Τυμπακι

Advertisements

SOS Τροχαία Εγκλήματα: On Air (4)

Ετικέτες

Αυτό το Σαββατοκύριακο δύο ακόμα δεκάλεπτες ραδιοφωνικές παρεμβάσεις για το ζήτημα της οδικής ασφάλειας και των τροχαίων εγκλημάτων. Οι 12 συνολικά εκπομπές που επιμελήθηκε η δημοσιογράφος  Ντίνα Γιαννούτσου  σε συνεργασία με τον SOS Τροχαία Εγκλήματα  μεταδίδονται απο το ραδιοφωνικό σταθμό 102 FM και 9.58 FM, το Δημόσιο Ραδιόφωνο που εκπέμπει απο τη Θεσσαλονίκη και ακούγεται σε όλη τη βόρεια Ελλάδα. Θα μεταδοθούν το Σάββατο στην εκπομπή “Διαδρομές στον Αέρα” (11.00 -13.00) και την Κυριακή στην εκπομπή “Εδώ είναι το Ταξίδι” (18.00-22.00). 

Στην εκπομπή του Σαββάτου 18 Αυγούστου μια συζήτηση με τον Θοδωρή Παρασκευά, μεταφραστή και επιμελητή της ελληνικής έκδοσης του SAVE LIVES -Οδηγού του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για ένα αποτελεσματικό σχεδιασμό των πολιτικών οδικής ασφάλειας. (Το δεκάλεπτο θα μεταδοθεί στις 12.00)

Στην εκπομπή της Κυριακής 19 Αυγούστου μιλάει  η  Καίτη Μακρή μέλος του ΔΣ του του SOS Τροχαία Εγκλήματα, από την Αλεξανδρούπολη, για την απώλεια του γιου της Στράτου Φούσκα σε τροχαίο ενώ γύριζε στην μονάδα που υπηρετούσε για να πάρει το απολυτήριο και για τις δημιουργικές δράσεις για την πρόληψη των τροχαίων και την υποστήριξη των θυμάτων τους. (Το δεκάλεπτο θα μεταδοθεί στις 19.00)

Συντονιστείτε στον 102 FM και 958 FM. Αν δεν φτάνει στην περιοχή που μένετε, μπορείτε να τον ακούσετε διαδικτυακά απο εδώ:http://webradio.ert.gr/102fm/ και http://webradio.ert.gr/958fm/

Για τη Στέλλα και το Γιάννη, αναπάντητα ερωτήματα ένα χρόνο μετά…

Ετικέτες

Συμπληρώθηκε κιόλας ένας χρόνος απο τη μέρα που χωρίς κανένα λόγο με ένα φοβερά βίαιο τρόπο έξω από το Πολυτεχνείο Κρήτης, δυο νέα παιδιά, μαζί με το σκυλί τους διώχτηκαν απ αυτό τον κόσμο. Ένας χρόνος χωρίς τη Στέλλα Μούσχου και το Γιάννη Στρογγυλό. Ένας χρόνος μαζι με τη Στέλλα Μούσχου και το Γιάννη Στρογγυλό. Ενας χρόνος αβάσταχτου πόνου για τις οικογένειες τους.

Ο SOS Τροχαία Εγκλήματα στέλνει την αγάπη του και την αλληλεγγύη του στις οικογένειες.

Στέλνει επίσης ένα σαφές μήνυμα προς την πολιτεία και κάθε αρμόδιο ή “αρμόδιο”.

Μάθαμε, μέσα απο το δικό μας πόνο, να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Θα τα λέμε και θα τα δείχνουμε παρότι εσείς παριστάνετε τους κουφούς και τους τυφλούς και τους «αντικειμενικούς τρίτους».

Ένα χρόνο μετά, θέλουμε ακόμα μια φορά να ρωτήσουμε:

  • Είναι αμέλεια σε ένα δρόμο με όριο ταχύτητας 40 km/h να τρέχεις με 127 km/h;
  • Είναι αμέλεια να κτυπάς και να τραυματίζεις θανάσιμα δυο ανθρώπους και ένα ζώο που προχωρούσαν κανονικά στο χώρο για πεζούς;
  • Είναι αμέλεια το να επιταχύνεις μετά απ αυτά και να ξεπερνάς τα 160km/h με αποτέλεσμα να προκαλέσεις και άλλη σύγκρουση 52 μέτρα μετά με σταθμευμένη βέσπα;
  • Πουθενά σ όλα αυτά δεν υπάρχει η ακριβοθώρητη “διατάραξη συγκοινωνιών”; Επιταχύνω μετά απο τρεις φονικές συγκρούσεις και ακινητοποιούμε αναγκαστικά απο βλάβη μετα από τέταρτη σύγκρουση, επιβεβαιώνουν την αμέλεια;
  • Σκοτώνω εκτοξεύοντας σε απόσταση 71 μέτρων έναν άνδρα, παρασέρνοντας επί 109 μέτρα μια γυναίκα, εκτοξεύοντας 7.5 μέτρα ένα σκυλί και στη συνέχεια προσκρούω σε μια βέσπα και την εκτοξεύω 76 μέτρα. Όλο αυτό το σκηνικό πολεμικής επιχείρησης θα εξακολουθεί να βαφτίζεται αμέλεια;

NAI, όσο δεν αντιδρούμε στην απόφαση της πολιτικοδικαστικής συμμαχίας όλα τα τροχαία εγκλήματα να αποτελούν πλημμελήματα.

Απο τις χιλιάδες περιπτώσεις ας θυμηθούμε δύο που ακολουθησαν πάλι στα Χανιά, του λαχειοπώλη Μαρίνου (παραμονη Πρωτοχρονιάς 2018) και του ποδηλάτη Γ. Τζωρτζάκη (23 Μαίου 2018), φρικτά τροχαία με εγκατάλειψη και πάλι απο “αμελείς” δράστες που όπως και στην περίπτωση της Στέλλας και του Γιάννη αφέθησαν αμέσως ελεύθεροι και με την άδεια οδήγησης τους.

Αναρρίθμητα ερωτήματα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε σε σχέση με την συγκεκριμένη υπόθεση.

Ας αρκεστούμε μόνο σε ένα: διάβασε άραγε ο αρμόδιος εισαγγελέας Χανίων, η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ή ο αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης την πραγματογνωμωσύνη που συνέταξαν οι δύο πραγματογνώμωνες που όρισε η Τροχαία ( και όχι οι οικογένειες των θυμάτων) και που μικρό της μέρος αποτελούν τα στοιχεία που παραθέσαμε πιο πάνω;

Ξέρουμε πως καμιά δικαστική απόφαση δεν θα φέρει πίσω την Στέλλα, τον Γιάννη ούτε κανένα άλλο θύμα τροχαίων εγκλημάτων. Από αυτή την παραδοχή όμως μέχρι την προκλητική αμνήστευση κάθε είδους παραβατικής συμπεριφοράς που σπέρνει το θάνατο στο δρόμο υπάρχει τεράστια απόσταση. Η παραίτηση από οποιαδήποτε προσπάθεια πρόληψης μέσα από την «παραδοχή» πως δήθεν η ποινή ειδικά για τα τροχαία (αντίθετα με οποιοδήποτε άλλο έγκλημα) ειδικά στην Ελλάδα (σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου)  δεν  παίζει κανένα αποτρεπτικό ρόλο έχει συμβάλει τα μέγιστα στην αναπαραγωγή του τροχαίου εγκλήματος στη χώρα μας.  Η απενοχοποίηση των δραστών, πως δεν έκαναν δα και κάτι σημαντικό, είναι το επιστέγασμα αυτής της αντίληψης. Με την άδεια τους στο χέρι έχουν κάθε δικαίωμα σε μια δεύτερη προσπάθεια. Αν χρειαστεί και σε τρίτη…

Χωρίς Δικαιοσύνη δεν θα υπάρξει ειρήνη στους Δρόμους.

Τα συνεχή μηνύματα προς τους υποψήφιους θύτες πως όσο κι αν προσπαθείσετε δεν θα τιμωρηθείτε, λαμβάνονται και αξιοποιούνται ανάλογα. Η αλυσίδα των θανάτων στους ελληνικούς δρόμους συνεχίζει να μεγαλώνει. Κάθε κρίκος της και ενας άνθρωπος και γυρω απ αυτόν δεκάδες άλλοι συντριμμένοι.

Θα το πούμε ακόμα μια φορά ενάντια στην υποκρισία. Η οδική ασφάλεια δεν είναι μόνο  θέμα παιδείας. Είναι θέμα εφαρμογής των νόμων, επιτήρησης του οδικού δικτύου, κατασκευής ασφαλών υποδομών.  Και τα τρία έλειπαν στο συγκεκριμμένο τριπλό φονικό. Και η έλλειψη αυτή είναι ο κανόνας στο οδικό δίκτυο.

Ενα χρόνο μετά το φοβερό συμβαν στην είσοδο του Πολυτεχνείου Κρήτης παρά τις εξαγγελίες το μόνο που έχει πραγματοποιηθεί ειναι η τοποθέτηση ενός (προβληματικού) φωτεινού σηματοδότη στο σημείο. Και παρα την εξαγγελία της δημιουργίας ανισόπεδου κόμβου ούτε το πεζοδρόμιο δεν έχει ακόμα φτιαχτεί.

Πως είναι δυνατόν να παραδίδεται να παραλαμβάνεται και να λειτουργεί επί χρόνια ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα χωρίς διαμόρφωση της εισόδου του;

Όλοι αυτοί που θρηνούν σήμερα, υπουργοί, περιφερειάρχες, δήμαρχοι, πρυτανικές αρχές δεν είχαν καταλάβει πως ένα σχολείο δεν είναι απλά ενα κτίριο αλλα πρωταρχικά ένα σύνολο χιλιάδων ανθρώπων που εκτός απο το να τους παρέχεις τη γνώση πρέπει και να τους διασφαλίζεις τη ζωή;

Έπρεπε να χαθούν η Στέλλα και ο Γιάννης για να ξεκινήσουν τά όποια έργα για ασφαλή διαμόρφωση της πρόσβασης στο Πολυτεχνείο Κρήτης;

Μα μήπως ήταν οι τελευταίοι; Λίγους μήνες μετά, τον Δεκέμβρη του 2017 την ίδια τύχη είχε η 23χρονη σπουδάστρια Βασιλική Λυμπεροπούλου που σκοτώθηκε και εγκαταλείφθηκε απο “αμελή” οδηγό έξω απο τη σχολή της στην Καλαματα (ΟΑΕΔ- Ασπρόχωμα). Και κεί «σύντομα» θα ξεκινήσουν τα έργα. Και κεί φυσικά ο δράστης είναι ελεύθερος και με την άδεια οδήγησης του από την πρώτη στιγμή.

Στη Μνήμη της Στέλλας και του Γιάννη ας συντονιστούμε,  να κάνουμε ότι μπορούμε για να σταματήσει η υποκρισία.

Ξέρουμε: Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η άδεια οδήγησης έχει μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή.

Αλλά όσες φορές και με όσους τρόπους και αν το επαναλάβετε δεν πρόκειται να το δεχθούμε.

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

Απόσπασμα της πραγματογνωμοσύνης που πραγματοποίησαν με εντολή της Τροχαίας Χανίων ο Νεκτάριος Χαιρέτης, Δρ. Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και ο Ανδρέας Δρακάκης, Μηχανολόγος Μηχανικός τον Αυγουστο του 2017, πραγματογνωμοσύνη που διαβιβάστηκε στον εισαγγελέα Χανίων στις 28/11/2017. Διαβάστε: ΕΔΩ

Αυτοκινητόδρομος

Ετικέτες

του Κώστα Δημητρίου

Ο Κώστας Δημητρίου γεννήθηκε το 1970 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Εργάζεται ως οδηγός αστικού λεωφορείου και εκπαιδευτής υποψήφιων οδηγών.

Απο το βιβλίο του, Ο ΙΧ άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του.  Σημειώσεις για την αυτοκίνηση,  εκδόσεις των ξένων, Θεσσαλονίκη 2012 (εξαντλημένο) αναδημοσιεύουμε το κεφάλαιο Αυτοκινητόδρομος.  

Η πρόσφατη τραγωδία στη Γένοβα αλλά και ο εγκλωβισμός και ο θάνατος δεκάδων ανθρώπων μέσα στα αυτοκίνητα στις πυρκαγιές και στις πλημμύρες σε διάφορες περιοχές του κόσμου, ανάμεσα τους και στη χώρα μας, δυστυχώς δεν είναι ικανές να προκαλέσουν τις απαραίτητες ρωγμές στην πίστη πως η λύση στην καταδυνάστευση μας από τα μεγάλα έργα και την τεχνολογική πρόοδο θα δοθεί από ακόμα μεγαλύτερα έργα και ακόμα πιο προχωρημένη τεχνολογία.

Το δοκίμιο  του Κώστα Δημητρίου «εξετάζει την αδηφάγο φαντασμαγορία της αυτοκίνησης, τον πανικό της ταχύτητας, τα συσσωρευμένα φετίχ της κυκλοφορίας. Το αυτοκίνητο, εμπόρευμα-πρότυπο του εικοστού αιώνα και αντικείμενο ποικίλων επενδύσεων της ψυχικής οικονομίας, εξακολουθεί να δομεί την καπιταλιστική καθημερινότητα και να εκπαιδεύει σε μια πολεμική –και χαρακτηριστικά αρρενωπή σχέση με τον χώρο και τον χρόνο.Αυτές οι πυκνές, βιωματικές σημειώσεις υιοθετούν το βηματισμό της περιπλάνησης. Επανέρχονται από διαφορετικές οδούς σε ορισμένους κόμβους, και συχνά ανακαλούν άλλους πλάνητες που πέρασαν από εκεί. Έχουν στη γλώσσα τους τη μεταλλική γεύση άσκοπων καταστροφών».

Οσοι επιθυμούν μπορούν να διαβάσουν ολόκληρο το βιβλίο: ΕΔΩ

Αυτοκινητόδρομος

Όπως το τρένο είναι οι ράγες του, το αυτοκίνητο είναι το δίκτυο των δρόμων του. Από τις αρχές του 1900 που ιδρύθηκε στο Παρίσι ο «σύνδεσμος για την καταπολέμηση της σκόνης» και το «good roads movement» στις ΗΠΑ, μέχρι τους συνασπισμούς των κατόχων αυτοκινήτων («automobile club of southern California») που διεκδίκησαν δικαιώματα στη χρήση των δρόμων, φανερώνεται ότι η συνεχής επένδυση σε νέους δρόμους αποκλειστικά για τους χρήστες αυτοκινήτων ήταν μια δυναμική επιλογή των μαζών του εικοστού αιώνα. «Ο δρόμος της πόλης αποκτά έτσι μια ιδιάζουσα λειτουργία: να επιτρέπει την κίνηση».1 Ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε μια από τις λειτουργίες της κίνησης.

Οι δρόμοι καθορίζουν την αστική ανάπτυξη. Η πόλη προαστιοποιείται όχι μόνο μέσω του αυτοκινήτου αλλά και για το αυτοκίνητο. Μείζον θέμα για τους συγκοινωνιολόγους είναι η διαχείριση της στάθμευσης· ο δρόμος δεν αρκεί για να καλύψει τις ανάγκες της κυκλοφορίας

Το περιβάλλον όπου αναπτύσσεται η φαντασμαγορία του αυτοκινήτου, η επέκταση του πιστωτικού ορίου της ταχύτητάς του, είναι ο αυτοκινητόδρομος. Την δεκαετία του 1970 σε Γερμανία και Γαλλία καταργήθηκε το όριο ταχύτητας στους αυτοκινητόδρoμους, με το σκεπτικό ότι «αφού τα οχήματα έχουν σχεδιαστεί για να τρέχουν», δεν μπορούμε να περιορίσουμε την αυτοκινητοβιομηχανία. Ο προβληματισμός για τη σχέση υψηλής ταχύτητας και συγκρούσεων ξεπεράστηκε με την κατασκευή μεγαλύτερων και “ασφαλέστερων” αυτοκινητόδρομων. Προσπέρασαν το ζήτημα της υψηλής ταχύτητας με τη «σύσταση τα αυτοκίνητα να μην ξεπερνούν τα 130 χλμ/ώ». «Προβάλλοντας παραμελημένους παράγοντες… φάνηκαν να συμφωνούν ξαφνικά ότι η υπερβολική ταχύτητα δεν ήταν άμεσα υπεύθυνη για τα ατυχήματα».2 Στο εξής κάθε συζήτηση για μηχανισμούς περιορισμού της ταχύτητας θα σκοντάφτει στην μη ύπαρξη ορίου ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους. Η απάντηση στα προβλήματα που διαπιστώνονται από την ταχύτητα των οχημάτων θα είναι η δημιουργία ασφαλέστερων κλειστών αυτοκινητόδρομων. Ενδίδοντας στη φαντασμαγορία της προόδου, η λογική της “απελευθέρωσης” του αυτοκινητόδρομου οδηγεί στην «παραδοχή ότι τα θύματα του αυτοκινητόδρομου είναι επίσης θύματα της προόδου».3

Μία οικονομική επίδραση του αυτοκινήτου είναι ο ολοένα αυξανόμενος χώρος που απαιτείται για κίνηση και στάθμευση. Το κόστος της κατασκευής αυτοκινητόδρομων είναι υπερβολικό, καθώς οι δρόμοι που προορίζονται για μεγαλύτερες ταχύτητες καταναλώνουν περισσότερο χώρο. Υπάρχει μια διαρκής κατάσταση έκτακτης ανάγκης προκειμένου να αναπτυχθούν οι υποσχεθείσες ταχύτητες και να αποκλειστούν πεζοί, ζώα και βραδυπορούντα οχήματα. Η επέκταση του αυτοκινητόδρομου με παρόδιες εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση των αυτοκινήτων θεωρείται δεδομένη. «Η άσφαλτος του αυτοκινητόδρομου γέμισε όλη τη γη».4 Θα μπορούσαν να εννοηθούν ως αποικισμοί της αυτοκίνησης στον δημόσιο χώρο. Ίσως δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ιστορία περίφραξης.

Τόσο με τους αυτοκινητόδρομους όσο και με τις εκτάσεις που προορίζονται πια για την καλλιέργεια βιοκαυσίμων φαίνεται ότι η αυτοκίνηση είναι αναπόφευκτα προσανατολισμένη στη δέσμευση και την περίφραξη γης. Δεσμεύονται εκτάσεις για την αποκλειστική χρήση των αυτοκινήτων. Το εισιτήριο για την είσοδο σε αυτήν την παρωδία δρόμου είναι το όχημα που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι συνδρομητής της αυτοκίνησης. Με την κατασκευή της Εγνατίας Οδού, οι αρκούδες της Πίνδου οφείλουν πλέον να καταλάβουν ότι τα περάσματά τους είναι ναρκοθετημένα από την αυτοκίνηση.

Η συναίνεση που ρυθμίζει την κίνηση στους αυτοκινητόδρομους, σε αντίθεση με την κίνηση σε άλλους δρόμους, εντυπωσιάζει. συναντούμε τον εκστατικό χαρακτήρα της θρησκείας του ιδιωτικού αυτοκινήτου. Εξοβελίζονται οι ανίερες καταστάσεις των άλλων δρόμων. Ο δρόμος τείνει να γίνει μια ευθεία, κάτι σαν εναέριος χώρος. Απαγορεύεται να σταματήσεις, η αυτοκινητική ύπαρξη επεκτείνεται απεριόριστα. Το περιβάλλον του αυτοκινητόδρομου ξεπερνά τους κανόνες που διέπουν την οδήγηση. προϋποθέτει μόνο την λατρευτική προσήλωση στην ταχύτητα.

Την εποχή του «ψυχρού πολέμου» ο αμερικανός πρόεδρος Αϊζενχάουερ είχε προτείνει την κατασκευή αυτοκινητόδρομων για τη γρήγορη εκκένωση των πόλεων. Πάνω από 26 δισ. δολάρια εκταμιεύτηκαν για να τεθεί σε εφαρμογή ο νόμος του «εθνικού αμυντικού συστήματος αυτοκινητοδρόμων».5

Ο στρατός ενδιαφέρθηκε για τα interstates (τους διαπολιτειακούς αυτοκινητόδρομους στις ΗΠΑ) αντιμετωπίζοντάς τα σαν επιστρατευμένο δημόσιο χώρο. Ο δρόμος γίνεται μια ιδιαίτερη περιοχή επιτήρησης. Τα interstates αποτέλεσαν «ένα ευρύ πρόγραμμα αμερικάνικης ανασυγκρότησης», «ένα κεϋνσιανό εργαλείο διαχείρισης της οικονομίας». «Εδραίωσαν τον κοινωνικό καταμερισμό του χώρου και την κοινωνική διαφοροποίηση στις μετακινήσεις».6 Η κατασκευή τους είχε ως αποτέλεσμα να μην δαπανηθεί τίποτα για τις δημόσιες μεταφορές. Τα freeways του LA χρηματοδοτήθηκαν από την αύξηση του φόρου της βενζίνης μετά από δημοψηφίσματα. Το δίκτυο εστιατορίων McDonald’s επεκτάθηκε παράλληλα και χάρη στα interstates.

Η γενικευμένη χρήση του αυτοκινήτου κατέστησε αναγκαίους τους αυτοκινητόδρομους. «Οι αυτοκινητόδρομοι γεννήθηκαν από μία διαστροφή της επιθυμίας και της ανάγκης για κινητικότητα που μετατράπηκε σε αίτημα για ιδιωτικά αυτοκίνητα».7 «Απαντούν με τρόπο ιδεώδη στη μόνη βαθιά ευχαρίστηση, που είναι εκείνη της κυκλοφορίας».8 Δεν είναι μόνο ένα πεδίο δοκιμών της ταχύτητας, αλλά ορίζουν με νέο τρόπο τους χώρους της πόλης. Δυσχεραίνεται η πρόσβαση, αλλάζει ο χρόνος πρόσβασης σε χώρους κοινωνικής συνεύρεσης, χάνεται ο προσανατολισμός. «Ένα επινοημένο περιβάλλον… όπου ο χώρος και ο χρόνος είναι πλαστοί. [Κατασκευάζονται] για τη βίωση της καταναλωτικής εμπειρίας. Μια τεράστια… ασφάλτινη υποδομή διατρέχει και τέμνοντας ενοποιεί την ύπαιθρο, εγγυάται ασφαλές, αδιάκοπο, απρόσκοπτο ταξίδι, χωρίς φανάρια και υποχρεωτικές στάσεις, και την ομογενοποιεί».9

«Μόνο στοιχείο πολιτισμού… το αυτοκίνητο…Κοινωνία πρωτόγονη: ίδια κινητική ταυτοποίηση, ίδια συλλογική φαντασίωση εκτύλιξης… Η ζωή ολόκληρη σε drive-in… Όλα ανάγονται σ’ αυτή την παρέλαση φωτεινών και σιωπηλών σκαφάνδρων».10

«Το αυτοκίνητο, σημάδι και έμβλημα ευημερίας, προϊόν μαζικής παραγωγής και διακύβευμα μαζικής κατανάλωσης, συνιστά… μια (δι)έξοδο… Στους αυτοκινητοδρόμους… απουσιάζει κάθε είδους κοινωνική σύγκρουση και όλα είναι ρυθμισμένα. Η κίνηση… μας δίνει μια εικόνα του κόσμου όπως θα θέλαμε να είναι».11

«Μια ολική συλλογική πράξη, σκηνοθετημένη από τον πληθυσμό ολόκληρο, είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο… Οι ίδιες οι μηχανές, με τη ρευστότητά τους και την αυτόματη οδήγησή τους, έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον που τους μοιάζει, στο οποίο εντασσόμαστε με ηπιότητα, με το οποίο συνδεόμαστε όπως με ένα τηλεοπτικό δίκτυο. Τα freeways δεν εκφυλίζουν λοιπόν την πόλη ή το τοπίο, τη διασχίζουν και την περατώνουν χωρίς να αλλοιώνουν τον ερημικό χαρακτήρα αυτής της μητρόπολης».12

Το σύστημα των αυτοκινητόδρομων παράγει τη ζήτηση αυτοκινήτων. Η «έντονη, σφοδρή, σιωπηλή κυκλοφορία τους» οδηγεί στην αποκάλυψη της «άγραφης σύμβασης της συλλογικής οδήγησης». Δείχνει «την ανθρωπολογία των αυτοκινητιστικών ηθών», «το προβάδισμα της κινητικότητας, της οθόνης επί της πραγματικότητας».13 Αναπόφευκτα θα επεκταθεί στο περιβάλλον των πόλεων ως αστικός αυτοκινητόδρομος, αφού η χρήση του είναι απαραίτητη για τη φαντασμαγορία της αυτοκίνησης. Οι αστικοί αυτοκινητόδρομοι θα αποτελέσουν έναν στρατηγικό εξωραϊσμό ωσμανικού τύπου, αποδεικνύοντας την καπιταλιστική παραγωγή του αστικού χώρου.

Η προτεινόμενη κατασκευή της υποθαλάσσιας αρτηρίας στη Θεσσαλονίκη είναι μια ακόμα προσπάθεια αποίκησης και περίφραξης του αστικού χώρου από την αυτοκίνηση. Τα τεχνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα που εντοπίστηκαν είναι προβλήματα όλων των αστικών αυτοκινητόδρομων. Οι αντιστάσεις στην κατασκευή της σχετίζονταν και με το γεγονός ότι δεν επρόκειτο για έναν ακόμη «δρόμο των λευκών που διέρχεται μέσα από τις κρεβατοκάμαρες των μαύρων»14 αλλά θα υποβάθμιζε την πρόσοψη όλης της πόλης.

Αφότου ονομαστεί ένας δρόμος αυτοκινητόδρομος, είναι δύσκολο να αποχαρακτηριστεί και να αποδοθεί σε πιο ήπιας μορφής κυκλοφορία. Είναι πια απαλλοτριωμένος από την αυτοκίνηση δημόσιος χώρος. Κάθε αστικός αυτοκινητόδρομος χειρουργεί την πόλη. Η κατασκευή του συνδέεται με την υπόσχεση της καθαρότητας στη ροή της κυκλοφορίας που τόσο νοσταλγεί η αυτοκίνηση. Η αφύσικη ταχύτητα που εισβάλλει μέσω του αυτοκινητόδρομου χαρτογραφεί εκ νέου την πόλη και τις χρήσεις της. Η ταχύτητα “εξαγνίζει” απλοποιώντας τις σχέσεις.

Τα προϊόντα της αυτοκίνησης επαναδιαπραγματεύονται το χώρο. Τα smart κυκλοφορούν «πιο γρήγορα κι από ανόητες σκέψεις», σαν καροτσάκια super market. τα suv υπόσχονται στο θωρακισμένο τους κουβούκλιο ένα σαφάρι στη μητροπολιτική ζούγκλα. Εκτός από το να προσθέτουν ένα φωτοστέφανο στην εικόνα της πυρηνικής οικογένειας, τα οικογενειακά οχήματα λειτουργούν σαν καλούπι για τον επαναπροσδιορισμό των οικογενειακών σχέσεων. Οι φαντασμαγορίες τους αυτοεπιβεβαιώνονται χάρη στην αυξημένη ταχύτητα που αναπτύσσεται. Μας δείχνουν την πόλη όπως θα την ήθελαν: ξένη. «Χωρίς καρδιά θα ήμασταν μόνο μηχανές».15

Το 1959 στις Καταστασιακές θέσεις για την κυκλοφορία ο Ντεμπόρ θα χαρακτηρίσει τον αυτοκινητόδρομο «διάσπαση της διαλεκτικής του ανθρώπινου περιβάλλοντος προς χάριν του αυτοκινήτου».16 Στην Κοινωνία του θεάματος θα γράψει ότι «η δικτατορία του αυτοκινήτου –προϊόντος οδηγού της πρώτης φάσης της εμπορευματικής αφθονίας– εγγράφεται στο έδαφος με την κυριαρχία του αυτοκινητόδρομου που εξαρθρώνει τα παλιά κέντρα των πόλεων και επιβάλλει μια όλο και μεγαλύτερη διασπορά». Ενώ «η πόλη είναι το περιβάλλον της ιστορίας», «η πολεοδομία που καταστρέφει τις πόλεις δημιουργεί μια ψευτο-ύπαιθρο». Επιδιώκει τη «διατήρηση της εξατομίκευσης των εργαζομένων που οι αστικές συνθήκες παραγωγής είχαν επικίνδυνα συγκεντρώσει». «Η προσπάθεια όλων των κατεστημένων εξουσιών για να πληθύνουν τα μέσα τήρησης της τάξης στο δρόμο αποκορυφώνεται με την κατάργηση του δρόμου». «Οι δυνάμεις της ιστορικής απουσίας χτίζουν το περιβάλλον όπου τίποτα δεν θα συμβεί και δεν συνέβη ποτέ».17 «Η κυκλοφορία είναι η οργάνωση της απομόνωσης όλων».18

«Το 1984 ο τελευταίος φωτεινός σηματοδότης των interstates αφαιρέθηκε και τοποθετήθηκε σε φέρετρο».19 ο αυτοκινητόδρομος σαν αντεστραμμένο οργουελικό τοπίο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Ρίτσαρντ Σένετ, Η τυραννία της οικειότητας, μτφρ. Γ. Μερτίκας, Αθήνα : Νεφέλη 1999

2,3. Βιριλιό Πώλ, Το προπατορικό ατύχημα.μτφρ. Β. Τομανάς, Θεσσαλονίκη: Νησίδες 2005

4. Ν.Ράπτης, Η κοινωνία του αυτοκινήτου, εφ. Ελευθεροτυπία (22/4/2003)

  1. Shah, Sonia, Crude, Η ιστορία του αργού πετρελαίου,μτφρ, Π. Ισμυρίδου, Αθήνα: Άγρα 2008

6,14,19. Βλαντής Νίκος – Μπαλτάς Παύλος, Επόμενη στάση: Χαμένες λεωφόροι, Αθήνα: Futura 2004

  1. Ίλιτς, Ιβάν, Κοινωνία χωρίς σχολεία, μτφρ. Δ. Ποταμιάνος – Β. Αντωνόπουλος, Αθήνα: Νεφέλη1976

8,10,12,13. Baudrillard, Jean, Αμερική, μτφρ. Ν. Χρηστάκης, Αθήνα: Futura 2000

9,11. Καφάογλου, Ηλίας, Αυτοκίνητος κόσμος, Αθήνα: Ύψιλον 2009

  1. Διαφήμιση της ALFA ROMEO, 2010.
  2. Internationale Situationniste, Χωροταξία, μτφρ. Κ. Λωράν – Π. Τουρνικιώτης, Αθήνα: Άκμων 1979
  3. Ντεμπόρ, Γκυ, Η κοινωνία του θεάματος, μτφρ. Π. Τσαχαγέας – Ν. Αλεξίου, Αθήνα: Ελεύθερος Τύπος 1986
  4. Internationale Situationniste από το «Στοιχειώδες πρόγραμμα του Γραφείου Ενωτικής Πολεοδομίας» που υπογράφουν οι Αττίλα Κοτάνυϊ και Ραούλ Βανεγκέμ 1979

 

Αλλεπάλληλα τροχαία με «γουρούνες» μετά την ελευθέρωση τους απο την κυβέρνηση.

Ετικέτες

Στις 12 Ιουλίου 2018 με μια αιφνιδιαστική τροπολογία σε άσχετο με την οδική ασφάλεια νομοσχέδιο, ο υπουργός Μεταφορών Χρ. Σπίρτζης κατάργησε την νομοθετική ρύθμιση που με πρόταση του ιδίου η Βουλή 100 μόλις ημέρες πριν είχε ψηφίσει (νόμος  4530/30-3-2018) με την οποία απαγορεύονταν να κυκλοφορούν οι περίφημες γουρούνες στο ασφαλτοστρωμένο οδικό δίκτυο και έδωσε την δυνατότητα να κυκλοφορήσουν ελεύθερα και φέτος το καλοκαίρι ενώ ταυτόχρονα μεταβίβασε την ευθύνη στους Δήμους να πάρουν ή να μη πάρουν τις όποιες περιοριστικές της κυκλοφορίας τους αποφάσεις. (Σχετικά: ΕΔΩ).

100 ημέρες κράτησε η «αντίσταση στα συμφέροντα» και η «προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή».  Από δω και μπρος αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει ο υπουργός θα κληθούν να το κάνουν (κάποτε) οι Δήμοι… Φοβερό εφεύρημα αν αναλογιστεί κανείς πως στους Δήμους που υπάρχει πρόβλημα (Χερσόνησος, Σαντορίνη κλπ) είναι τέτοια η υπερσυσσώρευση γουρουνών και επαγγελματιών που τα λόμπι τους είναι πανίσχυρα. Αφού δεν τολμά ο κος Σπίρτζης να δούμε ποιος Δήμαρχος θα τολμήσει…Είναι ενδεικτικό πως στη σχετική συζήτηση στη Βουλή (απ όλους τους εμπλεκόμενους αιρετούς) μόνον ο Δήμαρχος Χερσονήσου Κρήτης είχε το θάρρος να εμφανιστεί και να υποστηρίξει τον περιορισμό στη χρήση τους… (ΕΔΩ)

Είναι γνωστό πόσοι πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα νέοι τουρίστες σκοτώνονται ή τραυματίζονται κάθε χρόνο στους ελληνικούς δρόμους θύματα αυτών των οχημάτων. (Για μια ανάλυση των τεχνικών χαρακτηριστικών- ιδιομορφιών αυτών των οχημάτων: ΕΔΩ).

Και είναι φαίνεται αναπόφευκτη για το δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει αυτή η χώρα, βαφτίζοντας βαριά βιομηχανία τον αλκοολοτουρισμό (μέσω της προβολής συγκεκριμένων τοποθεσιών που τηρούν αυστηρά τις προδιαγραφές του, αλλά και του all inclusive) η ύπαρξη της γουρούνας σαν απαραίτητο βοήθημα για την προσέλκυση αυτού του είδους του τουρισμού. Σημειολογικά το να συνδέεται με τον τουρισμό ένα όχημα που ονομάζεται «γουρούνα» δεν αφήνει και πολλά  περιθώρια παρερμηνειών. Το λόμπι των συμπαθών κτηνοτρόφων που τις κατέχει και τις προσφέρει για ενοικίαση αυξάνεται και πληθύνεται και αι βουλαί του γίνονται αυτονοήτως και αποφάσεις της Βουλής των Ελλήνων. Όταν η “επιχειρηματικότητα” ανθεί, τότε επιχειρήματα δεν χρειάζονται: Οι ίδιοι βουλευτές που ψήφισαν να μη κυκλοφορούν οι γουρούνες ως επικίνδυνες, τρεις μήνες μετά, οι ίδιοι και ακόμα περισσότεροι, ψήφισαν να κυκλοφορούν…

Τι ακολούθησε λοιπόν την αναστροφή του κου Σπίρτζη;

Τίποτα περισσότερο από ένα αναμενόμενο μπαράζ τροχαίων σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, πολλά από τα οποία θανατηφόρα. Στο σύνολο τους αφορούν σε τουρίστες (δηλαδή σε νοικιασμένα οχήματα), νέους ανθρώπους, σε τουριστικές περιοχές που όλες έχουν ξαναγίνει στο παρελθόν τόποι θανάτου με τα ίδια οχήματα και αλλοδαπούς επιβάτες. Παράπλευρες απώλειες μιας αδηφάγου «τουριστικής ανάπτυξης» που δεν διστάζει να πουλήσει τα πάντα.

Αναφέρουμε μόνο τα θανατηφόρα συμβάντα (οι τραυματισμοί είναι αναρίθμητοι) που βρήκαμε στο διαδίκτυο στην μετά την νέα νομοθετική ρύθμιση σύντομη περίοδο:

12 Ιουλίου 2018: ψηφίζεται η απελευθέρωση τη γουρούνας με πρόταση του Χρ. Σπίρτζη.

23 Ιουλίου: νεκρός 20χρονος Βρετανός οδηγός γουρούνας στα Μάλλια της Κρήτης, τραυματίας ο συνομήλικος, ομοεθνής συνεπιβάτης μετά από εκτροπή από την πορεία της. ( ΕΔΩ)

24 Ιουλίου: νεκρός 18χρονος Ισπανός οδηγός γουρούνας στην Ίο, τραυματίας συνομηλικος, ομοεθνής επιβάτης μετά από σύγκρουση με Ι.Χ. λεωφορείο . (ΕΔΩ)

29 Ιουλίου: νεκρό ζευγάρι Ιταλών που επέβαιναν σε γουρούνα στη Ρόδο42 ετών ο άνδρας, 40 ετών η σύζυγός του μετά από μετωπική σύγκρουση με αγροτικό αυτοκίνητο. (ΕΔΩ)

30 Ιουλίου: νεκροί δυο φίλοι, ο Frederic Boone, 31 ετών, και ο Kevin Vanterwyngen, 29 ετών, Βέλγοι που επέβαιναν σε γουρούνα στην Κώ.Ο οδηγός της έχασε τον έλεγχο της και συγκρούστηκε μετωπικά με Ι.Χ. (ΕΔΩ)

31 Ιουλίου: Νεκρή μία 26 χρονη οδηγός γουρούνας και τραυματίας η συνομήλικη συνεπιβάτης της στη Σαντορίνη μετά από σύγκρουση με μοτό, εκτροπή στο αντίθετο ρεύμα και σύγκρουση με  λεωφορείο. (ΕΔΩ)

Ελλάδα “Ζήσε” το Μύθο σου…

Δυστυχώς τα περιστατικά που αναφέραμε παραπάνω, μερικά απο τα οποία έχουν δημοσιοποιηθεί μόνο σε τοπικά μέσα (!) είναι απλά προάγγελος του τι θα ακολουθήσει και φέτος το καλοκαίρι. Είναι οι τραγικές συνέπειες μια τροπολογίας που επιβεβαιώνει πως όσο το ζήτημα της οδικής ασφάλειας αποτελεί «ενός ανδρός αρχή» κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν πρόκειται να ληφθεί. Γιατί το ζήτημα της οδικής ασφάλειας αντίθετα προς τους βολικούς ισχυρισμούς που απαλλάσσουν την γενιά των ενόχων, μεταθέτοντας το στις επόμενες, δεν είναι ζήτημα παιδείας. Είναι ζήτημα Δημοκρατίας. Είναι ζήτημα Πολιτικό. Μόνο ένας δημοκρατικός σχεδιασμός απ όλους τους φορείς, συμπεριλαμβανομένων και των θυμάτων μπορεί να έχει αποτελέσματα. Να μην υπόκειται στις πιέσεις και να μην υποκύπτει στα συμφέροντα των κάθε είδους «λόμπι».  Οι παλινωδίες για το ζήτημα της κυκλοφορίας της γουρούνας (μεσα σε 100 μέρες) μαρτυρούν ακριβώς αυτό.

Δυστυχώς οι συνέπειες των παραπάνω είναι μη αναστρέψιμες.

Νέοι άνθρωποι που έρχονται στη χώρα μας για να απολαύσουν τις διακοπές τους αντι για τις ομορφιές της θα συναντήσουν το θάνατο ιππεύοντας ένα επικίνδυνο, φτιαγμένο για διαφορετική χρήση όχημα. Που ο “αρμόδιος για την οδική ασφάλεια” υπουργός, μετά απο σύντομο περιορισμό φρόντισε και πάλι να απελευθερώσει.

Ποτέ δεν θα μάθουμε:

Πόσοι απ αυτούς είχαν και τι είδους άδεια οδήγησης.

Αν είχαν οδηγήσει ποτέ ξανά τέτοιο όχημα.

Αν τηρούσαν τα στοιχειώδη έστω μέτρα ασφαλείας.

Αν είχαν καταναλώσει αλκοόλ και πόσο.

Αν μιλούσαν ταυτόχρονα στο κινητό έστελναν ή έπαιρναν μηνύματα.

Την δικαστική εξέλιξη αυτών των ιστοριών και αν ποτέ οπουδήποτε καταδικάστηκε ο οποιοσδήποτε για την ατέλειωτη αυτή σειρά φόνων με το συγκεκριμμένο όπλο.

Οι αρχες δεν θεωρούν σκόπιμο να δημοσιοποιούν τέτοιου είδους στοιχεία.

Αρκεί η πληροφορία “νεκρός  …χρονος αλλοδαπός”.

Και οι θριαμβολογίες για την κατ έτος αύξηση του αριθμού των τουριστών.

Στα τόσα εκατομμύρια που μας επισκέπτονται το να μη γυρίσουν πίσω μερικοί είναι αναμενόμενο.

Δεν θα καταστρέψουμε και την κτηνοτροφία μας γι αυτούς.

Να βοηθήσουμε τη Νατάσα να επιστρέψει στο σπίτι της.

Ετικέτες

Παρακαλώ βοηθήστε και στηρίξτε μας στην συγκέντρωση χρημάτων για την όμορφη, γενναία αδερφή μου Natasha.

Έκκληση της Amy Stevens, αδερφής της  Natasha

Η Natasha Stevens, από το Blackpool της Μ. Βρετανίας,  είναι 17 ετών και πριν λίγο καιρό πήγε για διακοπές με τους φίλους της στη Ζάκυνθο, γιορτάζοντας το τέλος του σχολείου της. Δυστυχώς, στις 6 Ιουλίου, η Natasha τραυματίστηκε σοβαρά όταν έπεσε από ένα αυτοκινούμενο τετράτροχο (γουρούνα) στο οποίο ήταν επιβάτης.

Πολυτραυματίας, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ενδοκοιλιακή αιμοραγία υπεβλήθει σε χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλό της για να προσπαθήσει να σταματήσει την αιμορραγία και να αντιμετωπιστούν τα κατάγματα του κρανίου καθως επίσης και σε σπληνεκτομή.

Μετά τις χειρουργικές επεμβάσεις  διακομίσθηκε στο νοσοκομείο Ιωαννίνων όπου παραμένει στην Μονάδα Εντατικής θεραπείας υπο καταστολή  και μηχανική υποστήριξη.

Οι γιατροί ενημερώνονοντας την οικογένεια για την σοβαρότητα της κατάστασης τις πρώτες μέρες μετά το συμβάν, μας είπαν πως αν ήταν μεγαλύτερης ηλικίας δεν θα είχε επιβιώσει.

Η εμπρόσθια και η αριστερή πλευρά του εγκεφάλου της έχουν υποστεί βλάβη και παρόλο που έχει σημειωθεί πρόοδος, η έκταση / σοβαρότητα αυτής της βλάβης και η μακροπρόθεσμη επίδραση που μπορεί να έχει αυτή τη στιγμή είναι άγνωστη.

Η οικογένεια και οι φίλοι της Νατάσα τη θέλουν απεγνωσμένα στο σπίτι της καθώς νοσηλεύεται στο νοσοκομείο στην Ελλάδα εδώ και 3 εβδομάδες. Για να πετάξει σπίτι της, το κόστος του ασθενοφόρου είναι £ 30.000 το οποίο πρέπει να πληρωθεί εκ των προτέρων.

Οι όποιες δωρεές θα χρησιμοποιηθούν για την πληρωμή αυτού του κόστους και για τυχόν μελλοντικό εξοπλισμό, φυσιοθεραπεία, αποκατάσταση,  έξοδα ταξιδίου κλπ που πιθανότατα θα χρειαστούν για να της δώσουν την καλύτερη δυνατή ευκαιρία για πλήρη αποκατάσταση.

Υποστηρίξτε τη Νατάσα και βοηθήστε να  την φέρουμε  πίσω σε μας.

Θέλουμε να δούμε το όμορφο χαμόγελό της πίσω στο πρόσωπό της. #getNatashaback.

Η έκκληση δημοσιοποιήθηκε στις 27 Ιουλίου και έχει μεγάλη ανταπόκριση. Ήδη μέσα σε 7 ημέρες μαζεύτηκαν πάνω από 23.000 £ κάνοντας ρεαλιστικό το στόχο της μεταφοράς της στην πατρίδα της μόλις οι γιατροί το επιτρέψουν.

Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε: ΕΔΩ

Κενάν Μεσαρέ: Ακύρωση περιβαλλοντικών όρων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης.

Ετικέτες

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές (ενδεικτικά ΕΔΩ και ΕΔΩ) στον Αγώνα των Κατοίκων της Κενάν Μεσαρέ στα Γιάννενα, εδώ και έξι τουλάχιστον χρόνια για τη μετατροπή της σε ασφαλή για τους ευάλωτους χρήστες δρόμο. Μια σημαντική νίκη αποτελεί η ακύρωση των περιβαλλοντικών όρων που είχε εγκρίνει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου- Δυτικής Μακεδονίας για την ολοκλήρωση οδικών έργων που αποφάσισε ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας μετά από παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη.

O SOS Τροχαία Εγκλήματα πιστεύει πως οι εξελίξεις αυτές θα ενθαρρύνουν και άλλους πολίτες σε άλλες περιοχές να ασχοληθούν πιο συστηματικά με την διεκδίκηση μιας βιώσιμης και ασφαλούς πόλης. Κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος. Όσα εμπόδια και καθυστερήσεις και αν παρεμβληθούν στο τέλος μπορούμε να επιβάλουμε το δίκιο. Συγχαρητήρια στην Επιτροπή Αγώνα των Κατοίκων της Κενάν Μεσαρέ για την επιμονή τους και την υποδειγματική διεκδίκηση των αιτημάτων τους. Είναι μια από τις λίγες περιπτώσεις που έχουμε μια κινητοποίηση για να προλάβουμε το κακό και όχι μετά απ αυτό…

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ –ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΧΗ

                   Αθήνα, 30 Ιουλίου 2018

Αποκατάσταση της νομιμότητας σε έργα οδοποιίας των Ιωαννίνων κατόπιν παρέμβασης του Συνηγόρου του Πολίτη

Την ακύρωση των περιβαλλοντικών όρων που είχε εγκρίνει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου- Δυτικής Μακεδονίας για την ολοκλήρωση οδικών έργων στα Ιωάννινα αποφάσισε ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας υιοθετώντας τις απόψεις του Συνηγόρου του Πολίτη.

Ο Συνήγορος είχε διερευνήσει εκτενώς τη νομιμότητα των ενεργειών της Διοίκησης όσον αφορά την αδειοδότηση και κατασκευή των οδών Κενάν Μεσαρέ και Βογιάννου την περίοδο 2011 έως 2016.

Στο πλαίσιο αυτό, επεσήμανε την έλλειψη νομιμότητας στα συγκεκριμένα έργα, καθώς αυτά κατακερματίστηκαν σε μικρότερα και υλοποιούνταν δίχως αδειοδότηση και μέτρα προστασίας για το περιβάλλον και την ασφάλεια των πολιτών.

Η Υπουργική Απόφαση (30353/22.6.2018) βασίζεται σε σχετικό έγγραφο του Συνηγόρου του Πολίτη και ακυρώνει την πρόσφατη απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας (30073/26.2.2018) με την οποία αδειοδοτήθηκαν περιβαλλοντικά νέα έργα επέκτασης οδοποιίας στα Ιωάννινα, δίχως να αξιολογηθούν και τα παλαιά υφιστάμενα. Το αιτιολογικό της Υπουργικής Απόφασης ταυτίζεται με τις απόψεις της Αρχής που επισήμανε, ότι δεν αξιολογήθηκαν τα αθροιστικά αποτελέσματα της κατασκευής όλων των έργων οδοποιίας, καθώς τμήματα εξ αυτών απαλλάχτηκαν από τη διαδικασία Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ).

Ο Συνήγορος έχει προτείνει την εκπόνηση μίας ενιαίας Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) για το σύνολο των έργων του οδικού δικτύου, ώστε να αξιολογηθούν τα αθροιστικά αποτελέσματα από την κατασκευή τους.

Συγκεκριμένα τόνισε ότι:

  • Η κατασκευή της Κενάν Μεσαρέ πραγματοποιήθηκε δίχως ΑΕΠΟ διότι η Διοίκηση απάλλαξε το έργο από τη σχετική διαδικασία. Απαλλαγή από ΑΕΠΟ εφαρμόστηκε αρχικώς και για τα έργα επέκτασης της οδού Βογιάννου. Το 2012 η διοίκηση προκειμένου να υπάρξει εναρμόνιση με τις απαιτήσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, που είχε τροποποιηθεί, προέβη σε έκδοση πράξης που ονόμασε «Ανανέωση ΑΕΠΟ», δίχως ωστόσο να υπάρχει τέτοια αρχική απόφαση.

Αντιθέτως, όφειλε σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις να προβεί σε περιβαλλοντική αδειοδότηση για το σύνολο του έργου το οποίο ήταν υφιστάμενο δίχως περιβαλλοντικούς όρους.

  • Υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις στην κατασκευή της Κενάν Μεσαρέ από τον αρχικό εγκεκριμένο σχεδιασμό της, ενώ οι τροποποιήσεις που έγιναν στο έργο δεν συμπεριλήφθησαν καν στο έγγραφο περί απαλλαγής από τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης.
  • Το 2016 η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου-Δ.Μακεδονίας είχε εκφράσει την άποψη ότι οι κατασκευαστικές δυσλειτουργίες του συγκεκριμένου οδικού άξονα μπορούν να θεραπευτούν με την κατάρτιση νέας ΜΠΕ, συμφωνώντας ουσιαστικά με τις απόψεις του Συνηγόρου. Ωστόσο η ίδια, το Φεβρουάριο του 2018 προέβη σε έγκριση ΑΕΠΟ των νέων έργων οδοποιίας κρίνοντας ότι δεν χρειάζεται νέα ΜΠΕ για το σύνολο του οδικού δικτύου, καθώς η περιβαλλοντική αδειοδότηση των ήδη κατασκευασμένων έργων έχει κριθεί από παλιά.

Ο Συνήγορος του Πολίτη, κρίνοντας την Υπουργική Απόφαση ως βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση για την αποκατάσταση της νομιμότητας, εμμένει στην πρόταση εκπόνησης ενιαίας ΜΠΕ για το σύνολο του έργου με τα νέα και παλαιά τμήματά του και συνεχίζει να παρακολουθεί την εξέλιξη της υπόθεσης.

Πληροφορίες: 2131306670, 2131306712, email: press@synigoros.gr

Αναλυτικά:  οι ενέργειες του Συνηγόρου: ΕΔΩ

οι απαντήσεις της Διοίκησης  και η  Υπουργική απόφαση: ΕΔΩ

Να μάθουμε να ζούμε με…

Ετικέτες

Δρόμος στο Μάτι, 23 Ιουλίου 2018

Θα μπορούσε να είναι ερώτηση στο σταυρόλεξο. Θα μπορούσε να είναι θέμα στις πανελλήνιες.

Τα τελευταία χρόνια όλο συχνότερα καλούμαστε «να μάθουμε να ζούμε με…».

Αν και η επίκληση – προτροπή αυτή ξεκίνησε σαν απάντηση στο γεγονός πως ζούμε σε μια σεισμογενή χώρα, μετά τον σεισμό με τα δεκάδες θύματα το 1978 στη Θεσσαλονίκη, στη συνέχεια η χρήση της επεκτάθηκε σε διάφορες κατευθύνσεις.

Φυσικά σε σχέση με τους σεισμούς η επιλογή είναι μονόδρομος (εκτός κι αν επιλέξεις να εγκαταλείψεις τη χώρα). Και είναι σημαντικό πως η σχετική καμπάνια συνοδεύτηκε από την υιοθέτηση (τότε) ενός αυστηρού νέου Οικοδομικού Κανονισμού αλλά και από μια διαρκή οργανωμένη ενημερωτική πρωτοβουλία που ανέλαβαν και διεκπεραιώνουν κρατικοί φορείς εδώ και δεκαετίες.

Ωστόσο ενώ στο θέμα αυτό, με δεδομένη την αδυναμία αυστηρά συγκεκριμένης –εντοπισμένης χωρικά και χρονικά πρόγνωσης, η πολιτική που ακολουθήθηκε παρότι μιλάμε για φυσικό φαινόμενο είναι ουσιαστικά πολιτική πρόληψης (των καταστροφών φυσικά και όχι της εκδήλωσης του φαινομένου) με απορία παρατηρεί κανείς πως απέναντι σε άλλα φαινόμενα που οδηγούν σε μαζικές καταστροφές και τα οποία δεν οφείλονται στη δραστηριότητα της φύσης αλλά στην ανθρώπινη δραστηριότητα που αντιβαίνει στους ρυθμούς ή βιάζει τη διαμόρφωση της  τόσο οι κυβερνήσεις, όσο και οι κυβερνώμενοι στρέφουν το ενδιαφέρον τους όχι στην πρόληψη αλλά στην αντιμετώπιση των συνεπειών των φαινομένων που οι ίδιοι (με διαφορετικό φυσικά βαθμό ευθύνης) προκάλεσαν.

Να μάθουμε να ζούμε με τις πλημμύρες.

Να μάθουμε να ζούμε με τις φωτιές.

Να μάθουμε να ζούμε με τους πνιγμούς.

Να μάθουμε να ζούμε με τις τροχαίες συγκρούσεις.

Και από κοντά τα «αιτήματα» που σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο θα συσπειρώσουν τις πιο ετερόκλητες δυνάμεις.

Περισσότερα πυροσβεστικά, οχήματα και πτητικά μέσα.

Περισσότερα ασθενοφόρα.

Περισσότερα κρεβάτια στις εντατικές κλπ.

Στη φάση της έξαρσης αυτών των φαινομένων θα ακουστούν βέβαια και άλλες φωνές. Κάποιοι πανεπιστημιακοί (ποιος τους ακούει όταν οι ίδιοι οι υπουργοί Παιδείας φρόντιζαν επί χρόνια να τους απαξιώνουν), άνθρωποι από τον χώρο που μάχεται το τέρας (από την Πυροσβεστική, το Δασαρχείο, το ΕΚΑΒ κα) κάποιες εθελοντικές και μη επιχορηγούμενες συλλογικότητες θα σκιαγραφήσουν ένα διαφορετικό δρόμο. Αλλά ως πότε;

Θα περάσουν οι μέρες οι νεκροί θα ταυτοποιηθούν και οι δικοί τους θα τους θάψουν.

Και θα επανέλθει πάλι ο «ρεαλισμός».

Πόσες Μάντρες θα πρέπει να πνιγούν, πόσα Μάτια να καούν, πόσες χιλιάδες θύματα πρέπει να θρηνήσουμε για να αποφασίσουμε πως ο δρόμος της αντιμετώπισης δεν είναι αυτός.

Πάρκινγκ στο Μαρούσι, 25 Ιουλίου 2018

Ακόμα κι αν το σύνολο των εργαζομένων της χώρας γίνει μια  μέρα πυροσβέστες, λιμενικοί, τροχονόμοι, ναυαγοσώστες, διασώστες του ΕΚΑΒ και εργαζόμενοι στις Μονάδες Εντατικής, ακόμα κι αν ο πυροσβεστικός στόλος διπλασιαστεί και τα ασθενοφόρα δεκαπλασιαστούν δεν πρόκειται να σταματήσει αυτή η ιστορία. Δεν υποτιμούμαι καθόλου την ανάγκη ύπαρξης στην πιο επαρκή αριθμητικά και επιχειρησιακά δυνατή μορφή όλων των υπηρεσιών που αφορούν το μετά το συμβάν. Απλώς αυτές δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την Πρόληψη.

Απ αυτή την χώρα, με τόσους ανθρώπους κατεστραμμένους, από φωτιές, πλημμύρες, πνιγμούς, τροχαίες συγκρούσεις τις τελευταίες δεκαετίες, ο Ιπποκράτης προειδοποίησε την ανθρωπότητα: «Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαµβάνειν».

Αλλά στην ίδια χώρα,2.500 χρόνια μετά εμείς  προτιμάμε να περιμένουμε τον «από μηχανής Θεό».

Ραφήνα, επόμενη μέρα: προαπαιτούμενα για ασφαλή διαβίωση την πόλη…

Στηρίζοντας το παιδί που θρηνεί το θάνατο αγαπημένου προσώπου από τροχαίο δυστύχημα

Ετικέτες

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα σημαντικό κείμενο που εκδόθηκε από την «Μέριμνα» με βασικές πληροφορίες για το πως να στηρίξουμε ένα παιδί που θρηνεί το θάνατο αγαπημένου του προσώπου από τροχαίο δυστύχημα. Η Μέριμνα- «Εταιρία για την φροντίδα παιδιών και οικογενειών στην αρρώστια και το θάνατο» είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρία που εδω και είκοσι χρόνια φροντίζει παιδιά – εφήβους και τις οικογένειες τους, που θρηνούν την απώλεια αγαπημένου τους προσώπου, ή που νοσούν απο μία καταληκτική για τη ζωή τους ασθένεια (πληροφορίες: www.merimna.org.gr)

Συμβουλευτικά Κέντρα της Μέριμνας λειτουργούν στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη (στοιχεία επικοινωνίας στο τέλος του κειμένου.) Αν θέλετε να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf μπορείτε απο: ΕΔΩ  

Η ανάρτηση έγινε με την άδεια της Μέριμνας.

Tα παιδιά έχουν μεγαλύτερη εξοικείωση με την έννοια του θανάτου, απ’ όσο νομίζουμε. Ο θάνατος υπάρχει μέσα στα παραμύθια, στα παιχνίδια τους και μέσα στην καθημερινή τους ζωή. Όλοι όμως οι θάνατοι δεν είναι ίδιοι. Κάποιοι είναι αναμενόμενοι, άλλοι πάλι ξαφνικοί και ορισμένοι συμβαίνουν κάτω από συνθήκες εξαιρετικά τραυματικές. Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι και ο θάνατος μετά από τροχαίο δυστύχημα.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τροχαίας, το 2011 έγιναν περίπου 13.000 τροχαία ατυχήματα από τα οποία 1.000 ήταν θανατηφόρα με 1.100 νεκρούς. Εάν υποθέσουμε ότι τουλάχιστον ένα παιδί χάνει κάποιον από το οικογενειακό του περιβάλλον σε κάθε θανατηφόρο τροχαίο, τότε ο αριθμός των παιδιών που θρηνούν κάθε χρόνο την ξαφνική απώλεια δικού τους ανθρώπου σε τροχαίο είναι ιδιαίτερα αυξημένος.

Ιδιαιτερότητες του θρήνου των παιδιών μετά το θάνατο οικείου προσώπου σε τροχαίο δυστύχημα

Τα παιδιά θρηνούν με το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Συνήθως «μπαίνουν» και «βγαίνουν» στο θρήνο τους, καθώς δεν είναι σε θέση να αντέξουν για μεγάλο χρονικό διάστημα την οδύνη που προκαλεί η απώλεια. Έτσι, τη μια στιγμή μπορεί να είναι θλιμμένα και την αμέσως επόμενη να παίζουν ή να γελούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι αδιαφορούν ή ότι έχουν προσαρμοστεί στην απουσία.

Μέσω του θρήνου, ένα παιδί μαθαίνει να αποδέχεται την πραγματικότητα της απώλειας, να την εντάσσει προοδευτικά στην ιστορία της ζωής του και να προσαρμόζεται σε αυτήν.

Ο ξαφνικός θάνατος μετά από τροχαίο δυστύχημα δεν δίνει στο παιδί τη δυνατότητα ψυχικής προετοιμασίας και αποχαιρετισμού από το αγαπημένο του πρόσωπο, γεγονός που συχνά δυσκολεύει την αποδοχή της πραγματικότητας, καθώς αλλάζουν αιφνίδια και ριζικά οι συνθήκες της ζωής του. Συνήθεις αντιδράσεις θρήνου μετά από θανατηφόρο δυστύχημα είναι οι ακόλουθες:

– Άρνηση της πραγματικότητας

– Σοκ – σύγχυση

– Θυμός για την απώλεια που ανατρέπει τα πάντα στη ζωή του

– Θλίψη ή απελπισία

– Αναζήτηση αυτού που πέθανε

– Αναζήτηση νοήματος για όσα συνέβησαν (γιατί;)

– Αγχος μήπως πεθάνουν ξαφνικά και άλλα αγαπημένα πρόσωπα και φόβος σε κάθε αποχωρισμό

– Ενοχές για πράξεις που μπορεί να συνέβαλαν ή που δεν απέτρεψαν το δυστύχημα ή ενοχές που επέζησε

– Αισθήματα μίσους και εκδικητικότητας για τον υπαίτιο του δυστυχήματος

– Αισθήματα αδυναμίας και μη ελέγχου απέναντι στη ζωή που μοιάζει απρόβλεπτη και άδικη

– Συναισθηματικές μεταπτώσεις με ξεσπάσματα θυμού ή δακρύων

– Παλινδρόμηση μέσω της εκδήλωσης συμπεριφορών προηγούμενων σταδίων ανάπτυξης (π.χ. πιπίλα, ενούρηση, εξάρτηση από ενήλικες)

– Αλλαγές στις διαπροσωπικές σχέσεις (π.χ. επιθετικότητα, εσωστρέφεια)

– Αλλαγές στις συνήθειες διατροφής και ύπνου

– Πτώση στις σχολικές επιδόσεις και αδυναμία συγκέντρωσης                           -Οργανικές ενοχλήσεις (π.χ. στομαχικές ενοχλήσεις, πονοκέφαλοι, έξαρση αλλεργιών, επιρρέπεια σε κρυολογήματα)

Πώς να στηρίζετε και να ανταποκρίνεστε αποτελεσματικά στις ανάγκες του παιδιού που θρηνεί;

Ανάγκη παιδιού: Η άμεση και ειλικρινής ενημέρωση προκειμένου να κατανοεί τι συνέβη στο αγαπημένο του πρόσωπο και γιατί.

Στήριξη ενήλικα: Δώστε απλές πληροφορίες προσαρμοσμένες στην ηλικία του και στις ερωτήσεις του παιδιού. Επαναλάβετε, όταν σας ξαναρωτά στην προσπάθεια να αφομοιώσει την πραγματικότητα. Μην φοβάστε να χρησιμοποιήσετε με τα μικρά παιδιά λέξεις όπως «πέθανε», αντί «έφυγε ταξίδι» ή «τον πήρε ο Θεός».

Ανάγκη παιδιού: Η έκφραση των συναισθημάτων, σκέψεων και αποριών του καθώς και η αποδοχή τους από ένα περιβάλλον που αναγνωρίζει και κατανοεί το θρήνο του παιδιού.

Στήριξη ενήλικα: Ενθαρρύνετε την ελεύθερη έκφραση μέσα από το λόγο, το παιχνίδι, τις ζωγραφιές του. Ακούτε τους φόβους, τις αγωνίες και τις εμπειρίες που αφηγείται και μην κρίνετε όσα εκφράζει. Μην του λέτε τι «πρέπει» ή «δεν πρέπει» να νιώθει. Δεν υπάρχει «σωστός» και «λάθος» τρόπος έκφρασης του θρήνου.

Ανάγκη παιδιού: Η απόδοση νοήματος στις εμπειρίες που έχει βιώσει προκειμένου να εντάξει προοδευτικά το γεγονός της απώλειας στην ιστορία της ζωής του.

Στήριξη ενήλικα: Μην επιβάλλετε τις δικές σας ερμηνείες. Περιορίστε την έκθεση του παιδιού τόσο στα ΜΜΕ όταν αναφέρονται στο δυστύχημα, όσο και στις φορτισμένες οικογενειακές συζητήσεις καθώς συχνά νοηματοδοτούν τα γεγονότα με δραματικό τρόπο, γεγονός που δυσκολεύει την προσαρμογή του.

Ανάγκη παιδιού: Η διατήρηση της ανάμνησης και συμμετοχή στο οικογενειακό πένθος.

Στήριξη ενήλικα: Αφού ενημερώσετε, προσκαλέστε το παιδί να επιλέξει σε ποιες τελετουργίες επιθυμεί να συμμετέχει και με ποιον τρόπο. Εμπλέξτε το σε αποφάσεις που αφορούν στα αντικείμενα, στις φωτογραφίες του αγαπημένου του καθώς και σε ενδεχόμενες αλλαγές στο σπίτι.

Ανάγκη παιδιού: Η διατήρηση της ρουτίνας και η εξασφάλιση ενός «φυσιολογικού» ρυθμού ζωής.

Στήριξη ενήλικα: Αποφύγετε πρόσθετες αλλαγές στη ζωή του (π.χ. αλλαγή γειτονιάς, σχολείου), οι οποίες επιβαρύνουν την προσαρμογή του. Τηρείτε τα όρια και τους κανόνες πειθαρχίας στο σπίτι και στο σχολείο καθώς δημιουργούν ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον.

Ανάγκη παιδιού: Η σταθερή και διαχρονική στήριξη από τους δικούς του ανθρώπους.

Στήριξη ενήλικα: Αποφύγετε εκφράσεις του τύπου «Θα το ξεπεράσεις με τον καιρό», «Είσαι γενναίο παιδί και θα τα βγάλεις πέρα!», «Ακόμα το σκέφτεσαι μετά από τόσο καιρό;».

Ο θρήνος χρειάζεται χρόνο και υπομονή. Δείξτε έμπρακτα ότι παραμένετε στο πλευρό του, πρόθυμοι να το ακούσετε όταν εκείνο επιθυμεί να μοιραστεί τις σκέψεις, αναμνήσεις και τα συναισθήματά του.

Όταν το παιδί είναι αυτόπτης μάρτυρας του δυστυχήματος

Παιδιά που είναι μάρτυρες του τροχαίου και εκτέθηκαν στο θάνατο του δικού τους ανθρώπου ή απειλήθηκε και η δική τους ζωή, συχνά εκδηλώνουν τραυματικές αντιδράσεις. Αυτές συνήθως διαρκούν μερικές μέρες ή εβδομάδες και περιλαμβάνονται στις παρακάτω τρεις κατηγορίες:

Αντιδράσεις αναβίωσης του τραυματικού γεγονότος

– Αναφέρει «ακούσιες» (χωρίς τη θέλησή του) αναμνήσεις, εικόνες, σκέψεις, αισθήσεις σχετικές με το γεγονός της απώλειας

– Φοβάται ότι θα ξανασυμβεί ή συμβαίνει νέο δυστύχημα

– Αναφέρει επαναλαμβανόμενα όνειρα και εφιάλτες

– Όταν θυμάται το γεγονός, αναστατώνεται και στενοχωριέται πάρα πολύ

– Σε ερεθίσματα που του θυμίζουν οτιδήποτε σχετίζεται με το δυστύχημα (π.χ. αυτοκίνητο, ασθενοφόρο) βιώνει έντονη δυσφορία και οργανικές αντιδράσεις (π.χ. ταχυκαρδία, ιδρώτα, τρέμουλο)

Αντιδράσεις αποφυγής και απώθησης

Αποφεύγει συστηματικά ερεθίσματα, σκέψεις, συναισθήματα ή καταστάσεις που συνδέονται με το γεγονός

Αδυνατεί να ανακαλέσει πτυχές του γεγονότος Περιορίζει ή αποφεύγει δραστηριότητες που παλιά το ευχαριστούσαν (π.χ. έξοδοι με φίλους, χόμπι, απουσία παιχνιδιού στα μικρά παιδιά)

Απομονώνεται και ενδιαφέρεται λιγότερο να βρίσκεται με φίλους

Δυσκολεύεται να εκφράσει οποιαδήποτε συναισθήματα

Παύει να κάνει όνειρα για το μέλλον

Αντιδράσεις διεγερσιμότητας

Έχει δυσκολίες στον ύπνο (π.χ. αδυναμία να κοιμηθεί, άστατος ύπνος)

Εμφανίζει έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις με ξεσπάσματα θυμού ή δακρύων

Έχει έντονους φόβους και άγχος αποχωρισμού από οικεία πρόσωπα

Αναζητά «οιωνούς» από φόβο επανάληψης του γεγονότος

Δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και εμφανίζει προβλήματα μνήμης

Ανησυχεί διαρκώς ότι κάτι κακό θα συμβεί

«Πετάγεται», ξαφνιάζεται, τρομάζει υπερβολικά με το παραμικρό

Ποια παιδιά είναι πιο ευάλωτα σε μακροχρόνιες ψυχολογικές δυσκολίες;

Το παιδί που εμφανίζει χρόνιες τραυματικές αντιδράσεις μετά την έκθεσή του στο θανατηφόρο τροχαίο

Τα παιδί που έχει βιώσει κι άλλες σημαντικές ανεπεξέργαστες απώλειες στο παρελθόν (π.χ. σοβαρή αρρώστια, διαζύγιο, κακοποίηση, άλλο θάνατο)

Το παιδί που ήδη είχε συναισθηματικά προβλήματα ή προβλήματα συμπεριφοράς πριν το θάνατο του δικού του ανθρώπου

Το παιδί που είχε ένα πολύ στενό ή συγκρουσιακό δεσμό με το άτομο που πέθανε

Το παιδί που μεγαλώνει σε οικογένεια που υποβαθμίζει ή αποσιωπά την απώλεια και το θρήνο

Το παιδί που πιέζεται από το άμεσο περιβάλλον να αναλάβει το ρόλο αυτού που σκοτώθηκε και επωμίζεται ευθύνες που δεν του αναλογούν

Το παιδί με ειδικές ανάγκες (π.χ. νοητική στέρηση) του οποίου ο θρήνος συχνά παραγνωρίζεται

Για περισσότερες πληροφορίες και υποστήριξη μπορείτε να απευθυνθείτε στη «Μέριμνα»

Εταιρία για τη Φροντίδα Παιδιών και Οικογενειών στην Αρρώστια και το Θάνατο.

E-mail: administration@merimna.org.gr

http://www.merimna.org.gr

Συμβουλευτικό Κέντρο της Μέριμνας στην Αθήνα

Διεύθυνση: Παπανικολή 2α, Σίδερα Χαλανδρίου, Αθήνα 152 32

Τηλέφωνο: 210 64 63 622, 210 64 63 367

E-mail: athens.support@merimna.org.gr

Συμβουλευτικό Κέντρο της Μέριμνας στη Θεσσαλονίκη

Διεύθυνση: Φράγκων 13, Θεσσαλονίκη 546 26

Τηλέφωνο: 2310 510 010

E-mail: thessaloniki.support@merimna.org.gr

 

SOS Τροχαία Εγκλήματα: On Air (3)

Ετικέτες

Για τρίτο συνεχόμενο Σαββατοκύριακο δύο δεκάλεπτες ραδιοφωνικές παρεμβάσεις για το ζήτημα της οδικής ασφάλειας και των τροχαίων εγκλημάτων. Οι 12 συνολικά εκπομπές που επιμελήθηκε η δημοσιογράφος  Ντίνα Γιαννούτσου  σε συνεργασία με τον SOS Τροχαία Εγκλήματα  μεταδίδονται απο το ραδιοφωνικό σταθμό 102 FM και 9.58 FM , το Δημόσιο Ραδιόφωνο που εκπέμπει απο τη Θεσσαλονίκη και ακούγεται σε όλη τη βόρεια Ελλάδα. Θα μεταδοθούν το Σάββατο στην εκπομπή “Διαδρομές στον Αέρα” (11.00 -13.00) και την Κυριακή στην εκπομπή “Εδώ είναι το Ταξίδι” (18.00-22.00). 

Στην εκπομπή του Σαββάτου 14 Ιουλίου μια συζήτηση με τον Κώστα Δημητρίου, οδηγό του ΟΑΣΘ και συγγραφέα του βιβλίου «Ο ΙΧ άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του», για το αυτοκίνητο και την κυριαρχία του στη σύγχρονη ζωή των ανθρώπων . (Το δεκάλεπτο θα μεταδοθεί στις 12.00)

Στην εκπομπή της Κυριακής 15 Ιουλίου μιλάει  η  Καίτη Σγουρή για το φόνο του πεζού 18χρονου γιου της Γιώργου Καλλιάντζα από οδηγό ΙΧ χωρίς άδεια οδήγησης στη Ν. Τρίγλια Χαλκιδικής και για την «Τράπεζα Αίματος Γιώργος Καλλιάντζας». (Το δεκάλεπτο θα μεταδοθεί στις 19.00)

Συντονιστείτε στον 102 FM και 958 FM. Αν δεν φτάνει στην περιοχή που μένετε, μπορείτε να τον ακούσετε διαδικτυακά απο εδώ:http://webradio.ert.gr/102fm/ και http://webradio.ert.gr/958fm/

Δήμος Αθηναίων: Ούτε είδε, ούτε άκουσε για την παράνομη υπαίθρια διαφήμιση.

Ετικέτες

Αθήνα, Λ. Αθηνών & Αχιλλέως, 10 Ιουλίου 2018

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην ελεεινή (αισθητικά) και επικίνδυνη (για τους χρήστες του δρόμου) κατάσταση που υπάρχει στην είσοδο της πόλης των Αθηνών με την ευγενική χορηγία του κου Φ. Βρυώνη τ. ιδιοκτήτη της εταιρείας παράνομης υπαίθριας  διαφήμισης ΑΛΜΑ ΑΤΕΡΜΩΝ, τ. ιδιοκτήτη του καναλιού Ε και νυν ιδιοκτήτη των ΝΕΟ ΚΑΝΑΛΙ και ΝΕΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ (ΕΨΙΛΟΝ TV MAGAZINE – ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ Μ. Ε.Π.Ε.).

Οκτώβρη του 2015: μετά απο παράσταση του SOS Τροχαία Εγκλήματα, των Φίλων της Φύσης και κατοίκων της περιοχής, η Τροχαία Αθηνών προχώρησε σε μήνυση κατά του καναλιού Ε για τις παράνομες διαφημίσεις του στην Λ. Αθηνών και Αχιλλέως, καλώντας ταυτόχρονα το Δήμο Αθηναίων να τις κατεβάσει και την Περιφερειακή Διοίκηση να επιβάλει τα σχετικά πρόστιμα. Για το θέμα συναντηθήκαμε και με τον τότε αντιδήμαρχο Δημοτικής Αστυνομίας κο Α. Καφετζόπουλο. Στην αντιπροσωπεία συμμετείχε και ο ηθοποιός Μηνάς Χατζησάββας εκπρόσωπος των κατοίκων της περιοχής. Ο αντιδήμαρχος δέχτηκε ότι οι πινακίδες είναι παράνομες υποσχέθηκε ότι θα τις κατεβάσουν αλλά δεν δεσμεύτηκε για το πότε θα γίνει αυτό.

Νοέμβρη του 2015: δυστυχώς πέθανε ο Μηνάς Χατζησάββας. Οι πινακίδες ήταν ακόμα στη θέση τους και μάλιστα είχαν τοποθετηθεί νέες διαφημίσεις του ίδιου πάντοτε ευαγούς τηλεοπτικού ιδρύματος.

Φεβρουάριο του 2016: ο αντιδήμαρχος  Δημοτικής Αστυνομίας κος Καφετζόπουλος παραιτήθηκε από τη θέση του. Οι πινακίδες ήταν ακόμα στη θέση τους και μάλιστα είχαν τοποθετηθεί νέες διαφημίσεις του ίδιου πάντοτε τηλεοπτικού ευαγούς ιδρύματος. (ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ: ΕΔΩ)

Αύγουστος του 2017: Οι πινακίδες κατεβαίνουν… Όχι όμως απο το Δήμο Αθηναίων όπως νομίσαμε προς στιγμή… Απλά ο Φ. Βρυώνης πούλησε το Ε και δεν είχε κανάλι να διαφημίσει.

Ιούνιος του 2018: Το ΝΕΟ ΚΑΝΑΛΙ κάνει την εμφάνιση του στις οθόνες και στα γνωστά παράνομα πλαίσια με πρώτα αυτά στη Λεωφόρο Αθηνών.

Οι υπεύθυνοι του Δήμου Αθηναίων προφανώς και δεν έχουν καμιά σχέση διαπλοκής με τον εντιμότατο κο Βρυώνη. Το πιθανότερο είναι απλά και κουφοί και τυφλοί. Γι αυτό όλα αυτά τα χρόνια δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα.