Η Ειμαρμένη και τα Τροχαία  «Ατυχήματα»  

«Πάει καιρός, δεν θυμάμαι πια πότε-ου γαρ έρχεται μόνον-, που έπεσε στα χέρια μου μια ευφάνταστη μελέτη. Εκεί διάβασα ότι, εάν υπήρχε μια ανθρώπινη  κοινωνία με τον σημερινό τεχνολογικό πολιτισμό-ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο ανεπτυγμένη- αλλά με γενετικό προκαθορισμό το μέσο προσδόκιμο ζωής του ανθρώπου να είναι τα επτακόσια χρόνια, αντί για τα εβδομήντα ογδόντα που είναι σήμερα, όλοι οι άνθρωποι (όσοι, εν πάση περιπτώσει, θα επιζούσαν από τις υπόλοιπες αιτίες θανάτου) θα πέθαιναν τελικά σε τροχαία ατυχήματα. Σε μία τέτοια κοινωνία το τροχαίο ατύχημα θα είχε αναχθεί σε ένα είδος ειμαρμένης, ένα κισμέτ αναπόφευκτο για όλα τα ανθρώπινα όντα. Από αυστηρά στατιστική σκοπιά, είτε δέκα χρονών ήσουν είτε τετρακοσίων, μια ημέρα των ημερών θα βρισκόσουν κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Ήταν ένα γοητευτικό διανοητικό παιχνίδι για εκείνους που ερευνούν τα δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στη στατιστική και στη μοίρα…» 

Αυτά σημειώνει ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος σε ένα κείμενο με τίτλο «Η εθνική μας χαρμολύπη» που περιέχεται στο βιβλίο του Είσαι και φαίνεσαι εκδ. Μεταίχμιο εκδ. 2019, σελ. 123

Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας σήμερα είναι υποταγμένο στην ειμαρμένη, το πεπρωμένο, το κισμέτ, την μοίρα, την θέα τύχη… Μέσα σ’ αυτή την επικράτεια φυσικά απωθούνται όλοι οι σοβαροί λόγοι που έχουν διατυπωθεί για τα τροχαία «ατυχήματα» από ειδικούς επιστήμονες (και τους επαναλαμβάνει συνεχώς ο SOSTE), εξοβελίζεται στο «πυρ το εξώτερον» ο ορθολογισμός και η έμπρακτη αντίδραση κι όλα παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα.

Το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση αρέσκονται στο βόλεμα μόνο και στις εξαγγελίες που δεν υλοποιούνται.

Δεν έχουν καν πρότυπα, ούτε παραδειγματίζονται από προηγμένες χώρες σε αυτόν τον τομέα που τα τελευταία χρόνια έχουν χειροπιαστά αποτελέσματα. Το Όσλο άλλωστε είναι πολύ μακριά από την Αθήνα…

Γιώργος Ιατρού