Ετικέτες

Την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2019 ο σύλλογος μας SOS Τροχαία Εγκλήματα τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων με μια εκδήλωση που διοργάνωσε στην Αθήνα, στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικό Μολύβι».

Για τη Μνήμη ενάντια στη Λήθη.

Για την πρόληψη ενάντια στη Μοιρολατρία.

Για το Όραμα Μηδέν, όπου κανένας θάνατος στον δρόμο δεν είναι αποδεκτός.

Οικογένειες θυμάτων, φίλοι και δεκάδες άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι σ αυτές τις αντιλήψεις και αξίες προσήλθαν και γέμισαν την αίθουσα. Πάνω από 300 άτομα.

Μια μεγάλη Συνάντηση. Μια μεγάλη οικειότητα. Μια μεγάλη αγκαλιά. Μια οικογένεια – μαζί μ αυτούς  τους αγαπημένους που λείπουν, που κυριεύουν την σκέψη μας και την καρδιά μας.

Ακολουθεί το πρόγραμμα για την πραγματοποίηση του οποίου δούλεψαν πολλά μέλη του συλλόγου.

Η θετική ανταπόκριση της πρέσβειρας της Σουηδίας κας Charlotte Sammelin στην πρόσκληση μας αποτέλεσε το κεντρικό μέρος του προγράμματος. Το Όραμα Μηδέν για την οδική ασφάλεια που είναι από το 1997 η βασική πολιτική επιλογή της Σουηδικής Βουλής και το οποίο ανέπτυξε όσο ήταν δυνατόν μας ενίσχυσε την πεποίθηση ότι ένας άλλος τρόπος ασφαλούς μετακίνησης στις πόλεις και στην ύπαιθρο είναι εφικτός. Πράγμα το οποίο προυποθέτει πολλές παρεμβάσεις σε πολλά επίπεδα από μια κεντρική πολιτική βούληση με τη συνέργεια κρατικών θεσμών μ ένα σύνολο κοινοτήτων ,συλλόγων, Δήμων, υπηρεσιών κλπ. Ένα δίκτυο αποτελεσματικό που κάνει τη διαφορά στο θάνατο από τροχαία, στον απόλυτο πόνο και την ερήμωση της ζωής των επιζώντων.

Άλλοι προσκεκλημένοι στην εκδήλωση ήταν και παρευρέθηκαν, ο υποδιοικητής της Τροχαίας Αττικής κος Πελώνης, εκπρόσωπος της Πυροσβεστικής και εκ μέρους της διακομματικής επιτροπής Οδικής Ασφάλειας της Βουλής η βουλευτής κα Νόνη Δούνια που απηύθυνε χαιρετισμό, ο κ. Θοδωρής Δρίτσας και ο συνεργάτης του προέδρου της Επιτροπής κ. Κέλλα, κος Μαργαρίτου. Χαιρετισμό απηύθυνε και η αντιδήμαρχος Αιγάλεω κα Ζαχαροπούλου.

Σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης μια βαθειά συγκίνηση διάχυτη στο ακροατήριο έβρισκε διέξοδο σε στιγμές μεγάλης έντασης.

Στην προβολή βίντεο από προηγούμενη επέτειο Παγκόσμιας  Ημέρας Μνήμης το Σύνταγμα, όπου εκατοντάδες μπαλόνια με το όνομα του αγαπημένου γραμμένο επάνω  τους, αφήνονταν να πετάξουν προς τον ουρανό, ένα μήνυμα αγάπης γι αυτούς τους απρόσιτους. Τότε ένα αυθόρμητο παρατεταμένο χειροκρότημα ξέσπασε στην αίθουσα, ένα αίσθημα ανάτασης, λύτρωσης. Η αγάπη επικοινωνεί….

Ο χαιρετισμός του προέδρου του συλλόγου μας πάντα λιτός και περιεκτικός σε νοήματα και πληροφορίες, δίνει όνομα στον εφιάλτη όταν λέει (σύμφωνα με στοιχεία του Π. Ο. Υγείας) ότι ο πληθυσμός μιας ολόκληρης χώρας όπως η Ελλάδα εξαφανίζεται κάθε οκτώ χρόνια από τις τροχαίες συγκρούσεις.

Σε λίγο βλέπουμε στην  οθόνη  μερικούς από τους κατοίκους αυτής της χώρας που εκδιώχθηκαν βίαια και αιφνιδιαστικά. Οι δικοί μας!

Αρχίζει η διαδοχική προβολή 110 Προσώπων που οι γονείς, οι σύντροφοι τους, τα αδέλφια τους είναι εδώ μέσα στην αίθουσα, μαζί με συγγενείς και φίλους που το φτερό του θανάτου τους άγγιξε κι αυτούς και συρρίκνωσε τις ζωές τους.

Κατανυκτικά, με απόλυτη προσήλωση, βουβά σαν αποσβολωμένοι  παρακολουθούν όλοι με κομμένη την ανάσα την διαδοχή των εικόνων, αναγνωρίζουν, τα χαμόγελα, τα βλέμματα…

Δεν μιλάνε. Δεν κλαίνε. Πετρωμένοι.

Ανείπωτη συγκίνηση συσσωρευμένη στην ψυχή. 15 λεπτών σιγή. Απόλυτη σιωπή. Σαν να άδειασε η αίθουσα. Σιωπή που συγκλονίζει.

Τα χειροκροτήματα στο τέλος δυνατά και επίμονα σαν την αγάπη, σαν την ανάμνηση που επιμένει, που δεν παραιτείται ποτέ.

«Μετά τη σιωπή μόνο η μουσική μπορεί να εκφράσει το ανείπωτο»

Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης δυο υπέροχες φωνές, της Σοφίας Εμφιετζή και της Καίτης Μακρή με λαικά και παραδοσιακά τραγούδια άγγιξαν  ψυχές και ράγισαν καρδιές.

Μέλη του συλλόγου μας και οι δύο, η Σοφία μάνα του Αλέξανδρου 22 χρονών και η Καίτη μάνα του Στράτου 20 χρονών που χάθηκαν στ αστέρια.

«Ένα αστέρι πέφτει, πέφτει                       ,                                                            το κοιτώ στον ουρανό…»

Εξαιρετικοί μουσικοί συνοδεύουν το τραγούδι, τα τραγούδια που ακολούθησαν και που εκφράζανε τον πόνο, την μοναξιά την νοσταλγία για τις ωραίες μέρες…

Ισμήνη Τσούτσια – Κουβίδη