Ετικέτες

Από το χρονολόγιο της Φιλίζ Καντουχάρ κλέψαμε δυo κείμενα για τον πόνο. Ένα σημερνό και ένα λίγο παλιότερο. Αν μπορούσαμε να της κλέψουμε και τον πόνο θάμασταν καλύτερα όλοι. Δικός της δυστυχώς ο πόνος, αλλά δικά της και τα κείμενα δικιά της και η ζωγραφιά που τα συνοδεύει. Αν η αγάπη μας μπορεί έστω κι ελάχιστα να τη βοηθήσει κι αυτή δικιά της.

 

Απ`την κορυφή ως τα νύχια.
Λιώνεις μερικά χαπακια σε ενα ποτήρι για να δράσουν άμεσα, βάζεις αυτοκολλητακι,κρέμες, αλοιφές για πόνο και σπαστικότητα όλα αυτά, αναβεις και το θερμαινόμενο στρώμα, σβηνεις το αεροθερμο γιατί το θεωρεις υπερβολή γιατί συνάνθρωποι σου κοιμούνται εξω και νιώθεις τύψεις και παρόλα αυτά προσπαθείς να κοιμηθεις νομιζωντας οτι ξεγελασες τον πόνο.

Μπα τζάμπα φαρμακωσες το στομάχι σου,τζάμπα ασκήσεις και γυμναστική, εκεί ρε επιμένει ο ατιμος.

Ξεκινά απο ψηλά και κατεβαίνει, τομές, χέρια πόδια,μέση, αυχένας, κανει τον τρελό χορό του κι απόψε στο κορμί μου.

Σπαστικότητα φουλ, λες να αρχίσω μπρεηκ ντανς; Χαχα!

Και κατεβαίνεις και παίρνεις κι αλλά χάπια και ξανά τριβεσαι.

Αχ κουράστηκα ρε εσείς. 12 χρόνια κάθε μέρα παυσίπονα. Πως αντέχουν οι άλλοι;

Αντέχουν;

Πριν βγεις βόλτα πάρε παυσίπονα, μετα την βόλτα παλι, τέλος πάντων, θα σωπάσω μωρέ μην είμαι αχάριστη, που λέει κι ο γιατρός μου, Φιλιζ σημασία έχει που περπατας κι ας πονάς, δίκιο έχει αλλά ποσο πια δεν θέλω άλλο πόνο, όχι.

Ώρες ώρες νομιζω δεν θα αντεξω μα λέω έλα μωρέ θα περάσει και περνάει μα κρατά ώρες.

Κοιτά πήγε 4 κι ακόμα με παιδεύει έχει όρεξη απόψε φαίνεται. Θα δοκιμασω την ομοιοπαθητική την αλλη βδομάδα κανει για όλα λέει. Αχ κι αν δω όφελος θα κάνω πάρτι και θα σας καλεσω όλες κι ολους αλήθεια. Να μην ποναμε να μην υποφέρουμε αυτό!!! Καλημέρα…

   Ξημέρωμα Παρασκευής 22 Ιανουαρίου 2016.f

 

Απολογία/γκρίνια Φθινοπωρινής νυκτός…

Νωρίτερα κόντεψα να πέσω από την σκάλα , αποτέλεσμα να «σκαλώσω» και να την πληρώσετε εσείς.

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι είμαι 4 χρόνια στην Ξάνθη, (γύρισα πίσω για ένα χειρουργείο έκανα δύο και ξέμεινα).

Εννοείται ότι την αγαπάω την πόλη μας και τους ανθρώπους της ακόμη περισσότερο. Μετά το τελευταίο χειρουργείο που έγινε για να αποφύγουμε την πάρεση κάτω άκρων (ξανά) , όλα πήγαν καλά ευτυχώς, μα έμεινε ο πόνος ή τέλος πάντων δυο χρόνια τώρα όλο κάτι έχω, ε κουράστηκα.

Δεν ήμουν έτσι, να γράφω και να μοιράζομαι, ίσως γιατί δεν το είχα ανάγκη, ίσως γιατί δεν είχα internet και facebook, ίσως γιατί είχα προσωπική ζωή, έβγαινα, ζούσα.

Άναψε τσιγάρο ή βάλε κάτι να πιεις, φάε κάτι, θα γράψω πολλά και παράλογα.

Αγάπησα το γράψιμο, διαβάζω αρκετά και προσπαθώ να γυμνάζω το νου μου και με αυτόν τον τρόπο. Είχα μάθει αλλιώς, οι φίλοι οι παλιοί με θυμούνται και ίσως να με θεωρούν υπερβολική γιατί με είχαν ζήσει αλλιώς.

Μα δεν κρύφτηκα ποτέ, κι ούτε το παίζω θύμα να με λυπούνται, (καλύτερα να με μισείς παρά να με λυπάσαι).

Τρόμαξα που λες μην πέσω από την σκάλα, δεν θα το άντεχα νυχτιάτικο, είναι και αρκετά τα σκαλιά.

Τώρα αρχίζω, κουράστηκα που λες να πονώ, να παθαίνω ουρολοιμώξεις, αλλεργίες από τα χάπια και τα σχετικά. Μου έρχεται ώρες ώρες να ουρλιάζω μα δεν το κάνω γιατί έχω φωνάρα και θα με πάρουν για ταλέντο.

Ξέρω πολύ καλά ότι υπάρχουν και χειρότερα, σέβομαι και θαυμάζω τους ανθρώπους που ζούνε ολόκληρη ζωή με ανίατες ασθένειες, φρικτούς πόνους, δίχως άκρα και άλλα πολλά καταλαβαίνετε.

Μην κρίνεις για να μην κριθείς λέει ο λαός, μα εγώ λέω μην κρίνεις αν δεν το ζήσεις, ή μάλλον καλύτερα γενικά μην κρίνεις.

Στα λόγια είναι όλα εύκολα ( βοηθάνε πάντως), οι πράξεις είναι το δύσκολο, βασικά το ζόρι το περνά ο καθένας μόνος του. Όλοι και όλες αυτή την στιγμή έχουμε τα θεματάκια μας, υγείας, επαγγελματικό, οικογενειακό, βιοποριστικό, συναισθηματικό γενικά κάποιο πρόβλημα.

Πάνω από όλα υγεία, ναι, ξέρεις όταν δεν πονάω σκέφτομαι κι εγώ διάφορα και στεναχωριέμαι, μα μόλις με πιάσει ο πόνος τσουπ συγκεντρώνομαι και επαναφέρω το πάνω από όλα υγεία.

Ο πόνος αχ αυτός ο πόνος είναι πολύ δυνατός, σε ρίχνει κάτω δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, αλήθεια.

Κι αυτά τα «απαγορεύεται»΄ ή μάλλον τα « δεν μπορώ»΄ μου την βαράνε στην ψυχολογία και πέφτω, όχι από την σκάλα, ψυχολογικά ξες!

Τι μας λες ρε κοριτσάκι υπάρχει γύρω σου κόσμος που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ναι το ξέρω, βοήθησα και φροντίζω με τον τρόπο μου και την αλληλεγγύη.

Αχ ρε συ μου έχει λείψει αλήθεια να βγω μια βόλτα μόνη να περπατήσω , δίχως να φοβάμαι μη πέσω, και τα σχετικά. Καλά θα το κάνω κάποια στιγμή (το εύχομαι) , τέλος πάντων. Μαλαματένια λόγια στο πληκτρολόγιο, δεν θα σας κουράσω άλλο με μελό (για απόψε). Ξέρεις που καταλήγω; Ότι λίγο πολύ όλοι/ες αγάπη θέλουμε γύρω μας, δίπλα μας , «λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω κι ως τη άλλη μου ζωή θα σε… παιδεύω»  καληνύχτα !!!!

  Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015

Advertisements