Ετικέτες

                                               

Cafe Σταθμός aka Σιδηροδρομικός Σταθμός Λουτρακίου

Cafe Σταθμός aka Σιδηροδρομικός Σταθμός Λουτρακίου

Μια επίσκεψη στο Λουτράκι είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανεις πως η ιστορική και όμορφη λουτρόπολη, εκτός των άλλων, διαθέτει  ένα μεγάλο αριθμό από καφετέριες και ένα πολύ μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων.

Αναμφίβολα μια από τις πιο όμορφες καφετέριες είναι το café σταθμός που στεγάζεται στο κτίριο του πρώην σιδηροδρομικού  σταθμού  Λουτρακίου που σταμάτησε να λειτουργεί μετά το κλείσιμο της γραμμής το 2006.

Τα ίχνη του εγκλήματος παραμένουν, ακόμα και η ταμπέλα ΟΣΕ – ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ παραμένει στη θέση της όπως και οι σημάνσεις προειδοποίησης αφύλακτης  διάβασης  και οι πινακίδες  ΠΡΟΣΟΧΗ- ΔΙΕΡΧΕΤΑΙ ΑΜΑΞΟΣΤΟΙΧΙΑDSCN0646                  Αλλά το τρένο δεν πρόκειται να έρθει.

Οι γραμμές έχουν χορταριάσει και τα μεγαλύτερα εντός της πόλης τμήματα τους  έχουν μετατραπεί σε parking ΙΧ.  Μια διαδικασία ιδιοποίησης του δημόσιου χώρου έχει εμπεδωθεί αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά δίνοντας εμφατικά την εικόνα της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας: Το ιδιωτικό ενάντια στο δημόσιο, το ΙΧ ενάντια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα τροχοφόρα ενάντια στα Μέσα Σταθερής Τροχιάς.                                                                                                                       DSCN0641Το 2006, όταν έκλειναν τη γραμμή προς το Λουτράκι (και όχι μόνο αυτή) η χώρα «ζούσε τον μύθο της». Στα “παράπλευρα οφέλη” της Ολυμπιάδας (που τελικά πολύ γρήγορα αποδείχτηκαν παράπλευρες απώλειες) συμπεριλαμβάνονταν και οι προς πάσαν κατευθυνση επεκτάσεις του Προαστιακού. Σήμερα η επέκταση του προς Λουτράκι (γραμμη Ισθμος – Λουτράκι χωρις χρηση των παλαιών σιδηρογραμμών) τοποθετείται κάπου στο 2020.

Δεκαπέντε χρόνια χωρις τρένο (για μια πόλη που το χρησιμοποιούσε πάνω από  πενήντα χρόνια) δεν είναι βέβαια κάτι το σημαντικό αν λάβουμε υπ οψιν ότι η δεκαετια γυρω από  2006 ήταν ταυτοχρονα η περίοδος ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟΥ του αριθμού των αυτοκινήτων στηγ χώρα.

Ο σιδηρόδρομος εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τις πολιτικές ηγεσίες που λειτούργησαν σαν ντήλερ αυτοκινήτων, ηγεσίες που χωρις καμια σκοπιμότητα φυσικά  προπαγάνδισαν  και επέβαλαν κατά προτεραιότητα  την κατασκευή κλειστών αυτοκινητοδρόμων, αν είναι δυνατον ακομα και για τη διαδρομη από το σπίτι μεχρι το περίπτερο.

Μοιάζει φυσικά υπερβολή να μιλάμε για το Λουτράκι όταν πέραν του Κιατου ολη η Πελοπόνησος εχει σιδηροδρομική φραγή απο το 2007 που δεν προβλέπεται να αρθει πριν το 2017 και ολες οι μεαφορες και μετακινησεις ανθρώπων και εμπορευματων γίνονται απο τους γνωστής καταστασης δρόμους με ΙΧ και νταλίκες.

Αλλά δεν μιλάμε απλά για το Λουτράκι. Μιλάμε για αυτήν την απίστευτη κατάσταση, όπου οι προηγούμενες γενιές παρέδωσαν στις νεώτερες σιδηροδρομικούς σταθμούς (στη μεγάλη τους πλειοψηφία εξαιρετικά όμορφους και ανθεκτικούς) και σιδηροδρομικές γραμμές που οι νεώτερες γενιές μετέτρεψαν σε φραπετέριες και θέσεις parking. Μιλάμε για την διαφορά ανάμεσα στο μακροπρόθεσμο/κοινωνικό σε σχέση με το στιγμιαίο/ιδιωτικό.

Οι σύγχρονες ανάγκες κωδικοποιούνται και αποτυπώνονται σε ένα καλό στέκι στιγμιαίου καφέ και μια μόνιμη θέση parking για το ΙΧ μου.

Δεν πρόκειται φυσικά για διαφορά γενεών. Μια τεράστια κίνηση της οικονομίας αποτελεί το υπέδαφος αυτών των εξελίξεων ωστόσο  πάντα θα εντυπωσιάζει το γεγονός ότι οι δρόμοι που χαράκτηκαν πρίν την ανακάλυψη του αυτοκινήτου (πχ Πατησίων στην Αθήνα) είναι πολύ ευρύτεροι απο δρόμους που χαράκτηκαν την περίοδο που το αυτοκίνητο είχε ήδη κατακλύσει τις πόλεις.

Cafe Σταθμός aka Σιδηροδρομικός Σταθμός Λαυρίου

Cafe Σταθμός aka Σιδηροδρομικός Σταθμός Λαυρίου.   

Η μετατροπή των σιδηροδρομικών σταθμών σε cafe δεν είναι φαινόμενο τοπικό. Στο Λαύριο μετα το σταματημα της γραμης Αθήνα -Λαύριο το 1957  ο τοπικός σταθμός είχε την ίδια τύχη. Τι θα γίνει με τις γραμμές που παραμενουν στη θέση τους είναι άγνωστο. Ενω το Λαυριο προορίζεται για να γινει το λιμανι συνδεσης Αττικης – Κυκλάδων και να ξαναλειτουργησει σιδηροδρομικη συνδεση με την Αθήνα, ταυτόχρονα διακινούνται  σενάρια για καταχωση της παλιας σιδηροδρομικης γραμμης και μετατροπης της σε ποδηλατοδρομο. Ισως σ αυτη τη χωρα το να φτιάξεις μια καινούρια σιδηροδρομική γραμμη κοστίχει λιγότερο σε χρήμα και χρονο απο το να επαναλειτουργήσεις μια παλιά. Ίσως.

Αλλά η ιστορία με τα παλια κτίρια του ΟΣΕ και τις εγκαταλελειμένες γραμμές δεν εχει τέλος.

 

ΜΜουσείο Ρεμπέτικου Τραγουδιού aka Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά

Μουσείο Ρεμπέτικου Τραγουδιού aka Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά. 

Στον Πειραιά το κτίριο του σταθμού στον Αγιο Διονύσιο αφου λειτουργησε για ένα αιωνα (1904-2004) και ανακαινίστηκε σαν ολυμπιακο εργο, χαρακτηριστηκε Μνημειο και  αποφασίστηκε να παραχωρηθει στο Δήμο για να μετατραπεί σε “Μουσείο Ρεμπέτικου”, πράγμα  πολύ περισσότερο αναγκαίο απο το να υπάρχει άμεση σιδηροδρομική σύνδεση του μεγαλύτερου λιμανιου της χωρας  με το δίκτυο Αθηνας – Θεσσαλονικης-εξωτερικου ή Πελλοπονησου.

Ένα άλλο εκπληκτικό κτίριο χαρακτηρισμενο από το 1985 ως «εργο τέχνης», το κτίριο του Παλαιού Σιδηροδρομικού Σταθμού Αθηνών Πελοποννήσου, κλειστο εδώ και μια δεκαετία αποφασίστηκε πέρισι από τον ΟΣΕ ότι θα λειτουργήσει ως Σιδηροδρομικό Μουσείο. Πλήθος άλλων μικρότερων σταθμών ρημάζουν ή χρησιμοποιούνται για ότι μπορεί να φανταστεί κανείς.                  StathmPel

 

Advertisements