Ετικέτες

Στις 23 Οκτωβρίου 2012 ο τ. Δήμαρχος Αμαρουσίου Π. Τζανίκος καταδικάστηκε από το τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων σε 18 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή, για ανθρωποκτονία από αμέλεια, ως υπαίτιος για τον θάνατο του Γιάννη  Σταυρουλάκη που προκλήθηκε από την πρόσκρουση σε παράνομα τοποθετημένη στο Δήμο «του» διαφημιστική πινακίδα. 

Σταυρουλάκης Γιάννης.

19/12/2005, Λεωφόρος Κηφισίας.

Ετών 25

Αναλυτικά για την υπόθεση μπορείτε να ενημερωθείτε: ΕΔΩ.

Να σημειώσουμε ότι η    έφεση εκδικάζεται στις 21/6/2013, σε χρόνο ρεκόρ…

Στις  31 Μαίου 2013 ο τ. αντιδήμαρχος του Δήμου Θεσσαλονίκης Βαγγέλης Δημητρίου καταδικάστηκε απο το τριμελές Πλημμελειοδικείο σε φυλάκιση τριών χρόνων με τριετή αναστολή σαν συνυπεύθυνος για τον θάνατο του Πέτρου Τουρτούρη που προκλήθηκε απο πτώση διότι ως υπεύθυνος αντιδήμαρχος Οδοποιίας «δεν μερίμνησε για την συντήρηση του οδοστρώματος». Στην ίδια ποινή καταδικάστηκαν επίσης  Δ. Καμπαλαμπίδης προιστάμενος της διεύθυνσης Οδοποιίας του δήμου τότε, και ο  Θ. Τζαβέλας, υπεύθυνος μηχανικός της αναδόχου κοινοπραξίας.

Τουρτούρης Πέτρος. 

14/7/2009, Εγνατία.

Ετών 33.

Αναλυτικά για την υπόθεση μπορείτε                να ενημερωθείτε: ΕΔΩ

Στις 5 Ιουνίου 2013, έγινε στα Δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων, αυτεπάγγελτα το ποινικό, για τη δολοφονία του 21χρονου Παναγιώτη Καραλή κατά την πρόσκρουση του αυτοκινήτου του σε παράνομη διαφημιστική πινακίδα τοποθετημένη σε νησίδα ασφαλείας στη λεωφόρο Βείκου στις 18/10/ 2007.   Το δικαστήριο  καταδίκασε τον δήμαρχο Γαλατσίου Κυριάκο Τσίρο σε φυλάκιση ενός έτους με τριετή αναστολή.

 Καραλής Παναγιώτης. 18/10/2007 Λ. Βεΐκου Γαλάτσι .Ετών 21

Καραλής Παναγιώτης.

18/10/2007 Λ. Βεΐκου Γαλάτσι.

Ετών 21.  

Για την υπόθεση θα υπάρξει ξεχωριστή           ανάρτηση σύντομα.

Οι διαδοχικές αυτές καταδικαστικές αποφάσεις έρχονται να βάλουν τέλος σε μια περίοδο όπου οι δημοτικοί άρχοντες βρίσκονταν στο απυρόβλητο για τα τροχαία εγκλήματα περίοδο κατά την οποία υπήρχαν μεν καταδικαστικές αποφάσεις αλλά εις βάρος του Δήμου (ή Νομαρχίας) και όχι του Δημάρχου ή του Νομάρχη, κυρίως για αστικές αποζημιώσεις, όπου τις πράξεις ή παραλείψεις των αρχόντων καλούνταν να πληρώσουν (μέσω της φορολογίας) οι πολίτες. Η αδιαφορία της ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο θέμα της Οδικής Ασφάλειας είναι ευθέως ανάλογη της πολεμικής κατάστασης που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους (των πεζοδρόμων και πεζοδρομίων μη εξαιρουμένων). Ένας δείκτης είναι βέβαια η μηδαμινή συμμετοχή κάθε χρόνο ελληνικών Δήμων στην Ευρωπαική Εβδομάδα Βιώσιμης Κινητικότητας. Αλλά υπάρχουν άπειροι «μικροί» άλλοι δείκτες.

Σε μια εποχή που διογκώνεται το κύμα αποφάσεων για τον περιορισμό των ταχυτήτων στο οδικό δίκτυο και την δημιουργία ζωνών ήπιας κυκλοφορίας με μέγιστη ταχύτητα τα 30km/h στις πυκνοκατοικημένες περιοχές ευρωπαικών Δήμων (στην Αγγλία το 1/4 των Δημοτικών Συμβουλίων έχει αποφασίσει θετικά) με στόχο των δραστικό περιορισμό των τροχαίων συγκρούσεων στην Ελλάδα το ζήτημα αφήνει την Τ. Αυτοδιοίκηση παγερά αδιάφορη. Και όμως η αρμοδιότητα είναι δικιά της. (Δες ΕΔΩ)  30

Αλλά ποιο ενδιαφέρον έχουν επιδείξει οι εκπρόσωποι των Δήμων στην πενταετή καθυστέρηση παράδοσης των επεκτάσεων του ΜΕΤΡΟ της Αθήνας; Που και με ποιο τρόπο δημιουργήθηκαν ή επεκτάθηκαν ποδηλατόδρομοι. Που περιφρουρούνται οι «πεζόδρομοι»; Που τα πεζοδρόμια χρησιμοποιούνται απο τους πεζούς και όχι από τα τραπεζοκαθίσματα; Αλλά πως να  μιλήσεις γι αυτά όταν ούτε το οδόστρωμα δεν μπαλώνεται ούτε οι διαβάσεις δεν βάφονται ούτε καν τα σήματα της τροχαίας δεν καθαρίζονται; Φταίει το μνημόνιο για όλα αυτά; Για όσους εθελοτυφλούν ναι. Αλλά πρό του μνημονίου ποιά αντιμετώπιση είχαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι Δημοτικοί άρχοντες σε σχέση με αυτά τα ζητήματα. Το σκάνδαλο με την παράνομη υπαίθρια διαφήμιση προηγήθηκε κατα πολύ του μνημονίου είχε την έδρα του σε μια σειρά από Δήμους με συναλλαγές τουλάχιστον αδιαφανείς και με επιπτώσεις δεκάδες θανάτους. Σήμερα ακόμα Δήμοι παρά τα όσα έχουν προηγηθεί όπως πχ της Αθήνας ή του Ηρακλείου Κρήτης επιμένουν στην προαγωγή της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης άλλοι όπως του Βόλου ή του Ηρακλείου πάλι εφαρμόζουν δικές τους «προδιαγραφές» για «ποδηλατόδρομους» άλλοι όπως της Πρέβεζας ή της Ρόδου αρνούνται να αναλάβουν τις αρμοδιότητες που τους έχουν δοθεί αφήνοντας τα πράγματα στην τύχη τους. Για όλα αυτά υπήρξαν σχετικές αναρτήσεις στο blog μας και όχι μόνο.

Μπορούν άραγε οι καταδικαστικές αποφάσεις να συμβάλουν στην ανατροπή αυτής της κατάστασης και να οδηγήσουν την τοπική αυτοδιοίκηση σε μια ουσιαστική ενεργοποίηση σε σχέση με το θέμα ασφαλής μετακίνηση – βιώσιμη πόλη; Αν και θεωρούμε αυτές τις αποφάσεις απόλυτα δικαιολογημένες (ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι όλες αυτές οι αποφάσεις είναι με αναστολή αλλά αφορούν το απόλυτα μη αναστρέψιμο γεγονός τον θάνατο νέων ανθρώπων) δεν πιστεύουμε  ότι η δυναμική τους μπορεί να εισαγάγει σε αδιάφορους εγκεφάλους μια κουλτούρα σε σχέση με την κυκλοφορία. Ζούμε σε μια χώρα όπου η ενασχόληση με τα δημοτικά πράγματα για την μεγάλη πλειοψηφία σχετίζεται άμεσα με την ύπαρξη ενός κύκλου προσωπικών εκδουλεύσεων με τον οποίο ο άρχων έχει ανταποδοτική σχέση. Ή μπορεί να αποτελεί μια απλή διαδρομή μετάβασης προς μια βουλευτική έδρα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο το να περιμένει κανείς την υιοθέτηση και την επιβολή ρυθμίσεων και δράσεων που αφορούν το σύνολο και την προοπτική (όπως αυτές που αφορούν την οδική ασφάλεια) είναι απόλυτα ουτοπικό. Ακόμα παραπέρα το ελαφρύ ή βαρύτερο «τσαλάκωμα» που θα υποστεί η καριέρα των καταδικασθέντων θα αντιμετωπιστεί απο τους συναδέλφους τους με συγκατάβαση: αποτελούν απλά τους»άτυχους» της ιστορίας. Σε μια κοινωνία εθισμένη στο να θεωρεί τα τροχαία «ατυχήματα» και αποτέλεσμα της «κακιάς ώρας» η προσωποποίηση των ενόχων δεν μπορεί παρα να αντιμετωπίζεται υπό το ίδιο πρίσμα.

Advertisements