Ετικέτες

Το 3o Athens bike festival τελείωσε. Χιλιάδες άνθρωποι επισκέφθηκαν και φέτος τη μεγαλύτερη  γιορτή του ποδηλάτου. Ο σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα συμμετείχε στο φεστιβάλ για πρώτη φορά, βάζοντας, επίσης για πρώτη φορά στην έκθεση, το θέμα της οδικής ασφάλειας. Συνδιοργανωτής και συγκάτοικος στην παρέμβαση μας ήταν ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙΣ.

Στο περίπτερο του συλλόγου, φιλοξενήθηκαν 5 φορείς από όλους όσοι κλήθηκαν να έχουν παρουσία: η συλλογικότητα podilates.gr, οι Κερκυραϊκοί ποδηλατόδρομοι, η ποδηλατική ομάδα No name, η ομάδα που ποδηλάτησε από την Αθήνα ως τη Θεσσαλονίκη για την οροθετικότητα (Έλενα, Ιωσήφ, Γιώργος) και η κίνηση φίλοι του Σπύρου Παπαγιάννη. H αίσθηση πικρίας που ενδεχομένως εισπράττεται από την παραπάνω διατύπωση δεν είναι λανθασμένη. Και αυτό το λέμε όχι για να γκρινιάξουμε αόριστα ή για να τσιγκλήσουμε κάποιον, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι η όποια μελλοντική συνεργασία, στην οποία και εξακολουθούμε να προσβλέπουμε, θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να στηρίζεται στην ειλικρινή έκφραση όχι μόνο ιδεών, αλλά και κυρίως συναισθημάτων. Στις παρακάτω γραμμές, επιχειρούμε να κάνουμε έναν απολογισμό της δράσης, με στόχο να γίνουμε όλοι μας σοφότεροι για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση των επόμενων.

Για να κρίνουμε το βαθμό επιτυχίας της συμμετοχής στο φεστιβάλ, νομίζουμε πως πρέπει να συνοψίσουμε τα δύο αρχικά ζητούμενα:

Σκοπός της δράσης ήταν να δείξει στους επισκέπτες πως εκτός από πολύ όμορφα ποδήλατα για όλα τα γούστα και τις ανάγκες των χρηστών, το ποδήλατο είναι ένα κατ’ εξοχήν μέσο μετακίνησης που κυκλοφορεί σε δρόμους. Δυστυχώς, οι ελληνικοί δρόμοι αποδεικνύονται κάθε χρόνο το ίδιο αιματηροί, παρά τα ευχολόγια όσων “σχεδιάζουν” τις πολιτικές που εφαρμόζονται, και τις “ενοχλήσεις” από εκείνους που προσπαθούν να αναδεικνύουν τη σοβαρότητα του θέματος, με κάθε ευκαιρία. Επομένως, ο κύριος στόχος της παρουσίας του SOSTE στην έκθεση ήταν να επισημάνει τη σκιά των τροχαίων συμβάντων, στα μάτια των επισκεπτών που συνήθως θαμπώνονται από τα λαμπερά φώτα του εξελιγμένου design και των τεχνικών προδιαγραφών. Αυτό από μόνο του ήταν πολύ σημαντικός στόχος και από τη στιγμή που οι διοργανωτές (περιοδικό ΜΒΙΚΕ) δέχθηκαν ευχαρίστως να μας φιλοξενήσουν, ήταν ήδη μια επιτυχία.

Από αυτή την αφετηρία, εκτιμούμε ότι η ανταπόκριση και το ενδιαφέρον του κόσμου ήταν αρκετά μεγάλο. Κατ αρχάς υπήρξε εντυπωσιακή ανταπόκριση (σε σχέση με τον χρόνο) από ποδηλάτες στο κάλεσμα να δημοσιοποιήσουν προσωπικές τους συμβάντα και το τι σήμαινε το ότι φόραγαν η δεν φόραγαν κράνος  στη σελίδα Κάνω το πάθημα μάθημα στο fb. Και τις τρεις μέρες, έρχονταν στο περίπτερο αρκετοί άνθρωποι πολλοί από τους οποίους ήταν ήδη ενημερωμένοι από το διαδίκτυο για τις δράσεις μας και κάποιοι που δήλωσαν πως θέλουν να γίνουν μέλη του συλλόγου μας. Αρκετοί ήταν και αυτοί που θορυβημένοι από δική τους πτώση (ευτυχώς όχι μοιραία), αγκάλιασαν τους προβληματισμούς μας σε σχέση με την Ελληνική οδική πραγματικότητα  και μοιράστηκαν μαζί μας την τραγική εμπειρία μιας πτώσης και των συνεπειών της.  Το ότι μπορούσαν να μας δουν, να μας γνωρίσουν και να ενημερωθούν από κοντά, ήταν δείγμα ότι κάποιοι άνθρωποι ακόμα κι αν δεν δραστηριοποιούνται οι ίδιοι, χαίρονται που το κάνουμε τουλάχιστον εμείς και εκτιμούν την προσπάθειά μας, έστω κι από απόσταση. Μεγάλο ενδιαφέρον είχε και η εκδήλωση ενδιαφέροντος από ιδιοκτήτες ποδηλατάδικων να αναρτήσουν στα καταστήματά τους έντυπο υλικό σχετικά με την οδική ασφάλεια. Φυσικά, υπάρχουν και πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν παραπάνω, ώστε το περίπτερο να έχει ακόμα μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Η διάθεση από όσους ανοίξαμε μια τέτοια συζήτηση να τη συνεχίσουμε, πιστεύουμε πως προμηνύει ότι του χρόνου μπορούμε και θα είμαστε καλύτεροι.

Ένας δεύτερος, αλλά επίσης σημαντικός στόχος του εγχειρήματος ήταν να δοθεί η ευκαιρία στις ομάδες, και συλλόγους, που συνεργαστήκαμε αποτελεσματικά στη διαμαρτυρία στο ΣΕΦ τον Μάιο, να συνεχίσουμε τη συνεργασία στον κοινό αγώνα για την μεγιστοποίηση της ασφάλειας στις μετακινήσεις. Εδώ δυστυχώς τα πράγματα ήταν λιγότερα απ’ τα αναμενόμενα. Για μια ακόμη φορά επαληθεύτηκε πως τα attend στο facebook δεν αντιστοιχούν σε τίποτα. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως παρότι στην Ελλάδα πάσχουμε από έλλειψη κουλτούρας συνεργασίας, υπάρχουν ακόμη μεγάλα περιθώρια για συντονισμένες δράσεις που να εμπλέκουν όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς. Άλλωστε από όλους τους εκπρόσωπους των ομάδων που συμμετείχαν, και στήριξαν με τη φυσική τους παρουσία το περίπτερο, εκφράστηκε η διάθεση για περαιτέρω δράσεις και αυτό είναι κάτι που μας κάνει ιδιαίτερα αισιόδοξους. Αυτό και τα ένθερμα και ειλικρινή χαμόγελα, αλλά κυρίως βλέμματα, της Έλενας, του Ιωσήφ και του Γιώργου.

Για οικονομία χώρου και χρόνου, κλείνουμε αυτό τον πρώτο απολογισμό της δράσης, επισημαίνοντας την ηθική υποστήριξη και βέβαια τη φυσική παρουσία των μελών του συλλόγου μας (με ειδική μνεία, εφόσον μας το επιτρέπουν οι παλιότεροι, στη Μαρία και τον Ηλία, σαν νεώτερους, και ομορφότερους). Δεσμευόμαστε να επανέρθουμε με συγκεκριμένες προτάσεις και για τους δύο στόχους της δράσης, σύντομα.

Θοδωρής Παρασκευάς – Χριστιάνα Βλαχάκη

Υ.Γ. 1. Σημαντικό γεγονός αποτέλεσε πως οι οργανωτές επέλεξαν να δώσουν ένα κεντρικό χαρακτήρα στην προβολή του αφιερωμένου στον Σπύρο Παπαγιάννη ντοκιμαντέρ  «Dum Σπύρο Spero».

Υ.Γ. 2  Σημαντικές ήταν επίσης οι συζητήσεις που έγιναν στο περίπτερο μας σε σχέση με την υπόθεση Ian  Hibell και την δίκη για τον θάνατο του (25/9 δυστυχώς η δίκη θα αναβληθεί μια και είναι από τις τελευταίες στο πινάκιο και τα δικαστήρια θα συνεδριάζουν μόνο μέχρι τις 10πμ) καθώς επίσης και για την προετοιμασία μαζικών παρεμβάσεων με Μαύρες Ποδηλατοπορείες την Κυριακή 18 Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων.

ΥΓ. 3  Εκτός του Σεμιναρίου Νέοι ποδηλάτες σε κίνηση που απευθύνονταν σε παιδιά, επιτυχημένο μπορεί να θεωρηθεί και ένα μάθημα οδήγησης ποδηλάτου που έγινε από το Θοδωρή στη Μαρία στο χώρο της έκθεσης.  

Advertisements