Ετικέτες

Στράτος Φούσκας 

7 Αυγούστου 2011.                                                                                 Επιστρέφοντας από την Αλεξανδρούπολη, μετά από μια «απροσδόκητη διανυκτέρευση», στο στρατόπεδο στην Καβησό για να φυλάξει σκοπιά.

Ετών 20.

Forever young!

Έχοντας διανύσει μια απόσταση σε οδόστρωμα-λαβύρινθο λόγω παρατεταμένων εργασιών, με τον ήλιο κατάματα και την κούραση των τελευταίων του ημερών στο στρατόπεδο συσσωρευμένη, αποκοιμήθηκε και συγκρούσθηκε με το λεωφορείο της γραμμής…                     Απολυόταν λίγες μέρες  μετά στις 16 Αυγούστου 2011.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από την Σωτηρία Μαραγκοζάκη και δημοσιεύτηκε στις  23/8/2011, στην εφημερίδα ΓΝΩΜΗ της Θράκης.

Νέοι αμάραντοι κι, αλίμονο, ασάλευτοι

 «…το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά                                      χάνεται και ρωτιόμαστε  τι νάχουμε; Τι ναχω;                                              Που σβήνουμε όλοι, φεύγουμε έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά;»                              Κώστας Καρυωτάκης, «Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ»

Καθεύδει ο Αύγουστος. Πικρός, σκληρός, αλύπητος, αιματοβαμμένος, αδυσώπητος, αμετάκλητος. Πως να χωρέσει ο νους το αδιανόητο, πως μετουσιώνεται σε λόγο (κι εκλογικεύεται) το ανεκλάλητο πένθος, που να βρει απαντοχή ο ζωντανός γονιός, πώς να ζωστεί κουράγιο, να παρηγορηθεί,  να βαδίσει  στον αβίωτο βίο της οριστικής απώλειας του παιδιού του; Όταν το φάσμα του θανάτου, πανανθρώπινο, οικουμενικό, διαχρονικό πλήττει τη σάρκα από τη σάρκα μας η αποδοχή της θνητότητας, του εφήμερου της ζήσης συντελείται με τον πιο βίαιο τρόπο.

«Στο ταξίδι που σε πάει                                                                            ο μαύρος καβαλάρης                                                                              κοίταξε απ’ το χέρι του                                                                            τίποτε να μην πάρεις!».

Πόσο παράταιρες φαντάζουν λέξεις και φράσεις όπως «τεθνεώς», «εκλιπών», «νεκρός», «θάνατος», «δεύτε τελευταίον ασπασμό», «ο θεός να τον συγχωρέσει ( πώς να συγχωρέσει τα ανύπαρκτα, τα αγίνωτα αμαρτήματα;) όταν  αφορούν έναν νέο, σχεδόν παιδί, πόσο ξενίζει η πολυπληθής παρουσία νέων ανθρώπων σε κηδείες και μνημόσυνα…

«Κι αν διψάσεις μην το πιεις                                                                       από τον κάτω κόσμο                                                                               το νερό της αρνησιάς                                                                               φτωχό, κομμένο δυόσμο».

Πόσο επιτακτικά τίθενται ερωτήματα (αναπάντητα εκ των προτέρων εν γνώσει μας) για τα «γραμμένα» της ζωής, τη μοίρα, το τυχαίο, τον προορισμό του καθενός.  Γιατί ο ένας ολιγοχρόνιος κι ο άλλος εκατοχρονίτης κατάκοιτος;

«Χάρος ο θεός                                                                                         κι ο τάφος αλήθεια»;

Όσο αδόκητη η φυγή τόσο αδιανόητη…Κι όμως, πόσοι νέοι άφθαρτοι, αμάραντοι, κατάγεροι και δυνατοί βαδίζουν καθημερινά στη «μακαρία οδό»; Βρέφη, παιδιά, έφηβοι, άγουροι άντρες και γυναίκες που «άγγιξαν τη λευκότητα χωρίς να τη λεκιάσουν» γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη ανάμνηση και αιωνία μνήμη νεότητας και κάλλους, τραγούδι, ποίημα, καημός, διήγηση και στεναγμός διαρκείας. Έσονται αθάνατοι όσο οι θνητοί που τους γνώριζαν φθείρονται, μαραγκιάζουν, ασχημαίνουν εν αντιθέσει με αυτούς που τους θυμούνται πάντα θαλερούς και ζωηρούς. Όσο η μάννα που τους γέννησε ντύνεται θλίψη απόκοσμη, άφατη αξιοπρέπεια (πόσα αξιοθαύμαστα μας δίδαξες  με τα λόγια και κυρίως με τη στάση σου Καίτη) και πένθος απροσπέλαστο κι επιστρέφει σε μια καθημερινότητα σκληρή αλλά αναγκαία, γιατί «η ζωή και τραγική και αγία και μία». Κουράγιο.
Homo Harpacticus Neohellenicus: Πέφτουν κορμιά στο σφαγείο της ασφάλτου και για κάθε πολιτεία που χάνει τον ανθό της, την ελπίδα, το μέλλον της η ευθύνη είναι βαριά: για το οδικό δίκτυο – καρμανιόλα, για τις ανύπαρκτες υποδομές, για την ελλιπή κυκλοφοριακή αγωγή στα σχολεία, για την αστυνόμευση στους αυτοκινητόδρομους που χωλαίνει, για πόσα άλλα…Όταν η εκμηδένιση μιας ανθρώπινης ζωής δεν συγκλονίζει, δεν ευαισθητοποιεί, δεν κινητοποιεί σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, τότε, ως κοινωνία είμαστε υπό του μηδενός και άξιοι της κάθε κρίσης πλην της… μεταθανάτιας. Τι κι αν ο θάνατος μας κάνει προς στιγμήν πιο ευγενικούς, μειλίχιους, δοτικούς, συμπονετικούς, ακόμη και καλούς; Την επόμενη μέρα γαία πυρί μειχθήτω. Κι ας χάσκει μπροστά από τον καθένα μας ανοιχτός ο κατάδικός του τάφος. Διότι όταν η ζωή καθεύδει «τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι!». 

Ήταν πρωί του Αυγούστου, στις 7 του μηνός, όταν ο εικοσάχρονος Στράτος Φούσκας, γιος του Βύρωνα Φούσκα και της Καίτης Μακρή, σκοτώθηκε σε τροχαίο κοντά στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης καθ’ οδόν προς στρατόπεδο στις Φέρες όπου υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία κι ενώ μετρούσε μέρες για να απολυθεί. Ένα ψηλό, όμορφο, αγαπητό, κοινωνικό κι επικοινωνιακό, ένα άξιο παλικάρι, ένα γελαστό παιδί, χαρισματικό, που κοιμήθηκε ύπνο ανεξύπνητο. Στην εξόδιο ακολουθία που τελέστηκε την επομένη στον ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα στην Αλεξανδρούπολη επικρατούσε το αδιαχώρητο. Ίσως γιατί δεν τον χωράει ο νους τον απροσδόκητο κι αδόκητο χαμό ενός τέτοιου, αχώρετου σε τάφο, νέου.       Καλό ταξίδι Στράτο (Στρατούλη για όσους σε ξέραμε από πιο μικρό).                                                     Σωτηρία Μαραγκοζάκη

Σημείωση: Οι στίχοι είναι από ποιήματα του Κωστή Παλαμά («Ο τάφος», «Ασάλευτη ζωή» κ.α.)                                                                 ……………………………………………                                                                     Δείτε μια σελίδα αφιερωμένη στον Στράτο: ΕΔΩ

Υ.Γ. (επαναλαμβανόμενο). Ως γνωστόν “Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις” (αν και όσον αφορά τα τροχαία εγκλήματα για τα media είναι πάντα Αύγουστος), γι αυτό το λόγο το μήνα αυτό το blog μας δεν θάχει την συνηθισμένη του δραστηριότητα. Θα αναρτήσουμε απλώς μερικές φανταστικές μάλλον ιστορίες που κάποιοι ισχυρίζονται πως συνέβησαν μήνα Αύγουστο. Μακάρι να μην έχουν συμβεί.  

Advertisements