Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια… δυο ατέλειωτα χρόνια. Στις 4 Δεκέμβρη 2009 το βράδυ, ο 15χρονος Σόλων Καρυδάκης ενώ περνούσε μια διάβαση παρέα με συμμαθητές του χτυπήθηκε & εγκαταλείφθηκε από ΙΧ που παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Έφυγε λίγες μέρες μετά. Στις 11 Νοεμβρίου 2011, εκεί στη Λεωφόρο Κηφισίας στο ύψος της Στεφάνου Δέλτα στο Ψυχικό έγιναν τα εγκαίνια της γέφυρας, που φτιάχτηκε με την εθελοντική προσφορά πολλών ανθρώπων, για να λειτουργήσει σαν μέσο αποτροπής παρομοίων συμβάντων.Της γέφυρας του Σόλωνα. Της γέφυρας παιδιών – γέφυρας πεζών. Ο Φαίδων Καρυδάκης, πατέρας του Σόλωνα διάβασε στα εγκαίνια το παρακάτω κείμενο, για το Σόλωνα, για την γέφυρα, για τα παιδιά του, για τα παιδιά μας, για την αγάπη, για όλους εμάς:

« Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα,                                      ευτυχισμένος αν στο ξεκίνημα ένοιωθε γερή την αρματωσιά μιας αγάπης,    απλωμένης μες το κορμί του, όπως οι φλέβες όπου βουίζει το αίμα.               Μιας αγάπης με ακατέλυτο ρυθμό, ακατανίκητης σαν την μουσική                     και παντοτινής γιατί γεννήθηκε όταν γεννηθήκαμε                                       και σαν πεθαίνουμε, αν πεθαίνει,                                                               δεν το ξέρουμε, ούτε εμείς ούτε άλλος κανείς.                                           Παρακαλώ τον Θεό, να με συντρέξει να πω,                                                              σε μια στιγμή μεγάλης ευδαιμονίας, ποιά είναι αυτή η αγάπη».

 Αυτά έγραψε ο Γ. Σεφέρης πριν από εξήντα χρόνια, σε ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα και διαβάζοντας το, παρακαλούσα κι εγώ τον Θεό, να με συντρέξει, να μπορέσω να πω για αυτή την αγάπη. Δεν ξέρω αν με συνέτρεξε η με κατέτρεξε, αλλά σίγουρα μου έδειξε, ποια είναι αυτή η αγάπη. Είναι η αγάπη για τα παιδιά μας, (για τα παιδιά όλου του κόσμου), ακατανίκητη και παντοτινή, που δεν ξέρω αν πεθαίνει σαν πεθαίνουμε εμείς, αλλά σίγουρα, όταν φεύγουν εκείνα, όχι μόνον δεν πεθαίνει, αλλά γεμίζει ολόκληρη την ζωή…

Σ’ αυτή την αγάπη θα αναφερθώ, όπως την έζησα και την εισέπραξα όλο αυτό τον καιρό, στη σύλληψη, στο σχεδιασμό και στην κατασκευή-δημιουργία, αυτού του λειτουργικού συμβολικού μνημείου.                                          Λειτουργικού πρώτα, γιατί εξασφαλίζει την διέλευση των παιδιών και συμβολικού γιατί είναι ένα έργο που γεφυρώνει τις πιο ακραίες καταστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, τη ζωή και το θάνατο.                                          Μνημείο, στη ζωή αλλά και στην απώλεια, στο μεγάλο κενό που άφησε το γελαστό παιδί, φεύγοντας από αυτό τον κόσμο, πριν από δύο χρόνια, πηγαίνοντας στο χορό του σχολείου του.

Στην αγάπη θα αναφερθώ, όπως αυτή εκφράστηκε πρώτα από τους φίλους και συμμαθητές του Σόλωνα, από όλα τα παιδιά του Λυκείου, με την αποχή τους από τα μαθήματα όσο εκείνος πλανιόταν μετέωρος, ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο και τον άλλο.                                                                                         Όπως εκφράστηκε από την έμπνευση και την πρωτοβουλία της διοίκησης του ΕΕΙ και ιδιαίτερα του προέδρου του, αγαπητού μου πια φίλου και στενού συνεργάτη Αλέξανδρου Σαμαρά και την δυναμική παρουσία του σχολείου, με την ιδανικά οργανωμένη κατάληψη της Κηφισίας.                                          Όπως εκφράστηκε από τον Γιώργο Προκοπίου και την οικογένεια του, με την άμεση και καθοριστική χορηγία για την οικονομική υποστήριξη της όλης  προσπάθειας.

Και αμέσως μετά, από όλους εκείνους, συναδέλφους και μη, που έτρεξαν να συνεισφέρουν σ’ αυτή την προσπάθεια, προσφέροντας με την καρδία τους, μελέτες, εργασία και υλικά. Ήταν μία μοναδική συγκυρία, η συγκέντρωση γύρω από ένα τραπέζι, επιστημόνων τόσο υψηλού επιπέδου, με έμπνευση και διάθεση για δουλειά, για προσφορά στα παιδιά, στο σχολείο, στην κοινωνία, στη μνήμη του Σόλωνα. Η συνεύρεση αυτή, η συνέργια, απέδωσε και με βασικό συστατικό την αγάπη και την διάθεση για αμέριστη προσφορά, κατέληξε σε αυτό που βλέπετε μπροστά σας. Έχω πει σε πολλές δημόσιες αναφορές, ότι η πατρότητα και η δημιουργία αυτού του έργου δεν μπορεί να διεκδικηθεί από κανένα ξεχωριστά, γιατί αυτό το δύσκολο τεχνικά και λειτουργικά άρτιο δημιούργημα, είναι αποτέλεσμα μιας απόλυτα συλλογικής προσπάθειας, πολλών ατόμων, που με περισσή αγάπη, προσέφεραν τα τόσα πολλά απαραίτητα στοιχεία, για την ολοκλήρωση του. Στο πλαίσιο αυτό θα αποφύγω να αναφερθώ ονομαστικά σε δωρητές, συντελεστές και αρωγούς, ξέροντας ότι το τελευταίο που περιμένουν είναι να ακούσουν ένα ακόμα ευχαριστώ, ένα ακόμα μπράβο, αν και τα δύο υπάρχουν, πλανώνται στην ατμόσφαιρα και είναι ιδιαίτερα ηχηρά και διαχρονικά.

Σαν πατέρας όμως, ζώντας αυτή τη δημιουργική προσπάθεια, που υπήρξε για μένα και την Σίσσυ, σε αυτό το δυσβάστακτο διάστημα που ακολούθησε την απώλεια, ένας ακόμη τρόπος επικοινωνίας με τον Σόλωνα, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα σε αυτούς, που και με την συνεχή φυσική τους παρουσία, ήταν εκεί, δίπλα μας, καθοδηγητές, συμπαραστάτες, συνεργοί, φίλοι και μας ακούμπησαν στον ώμο, στις πολλές δύσκολες στιγμές αυτής της πορείας και  θα μου επιτρέψετε μια συναισθηματικά φορτισμένη ατομική αναφορά.

  • Στους φίλους και συμμαθητές του Σόλωνα και του Αρμάνδου, που ήταν πάντα κοντά μας, με τον ιδιαίτερο τρόπο και την ευαισθησία που χαρακτηρίζει τους νέους ανθρώπους.
  • Σε εκείνους τους καλούς μας φίλους, γονείς συμμαθητών και συγγενείς, που τόλμησαν να πλησιάσουν τον πόνο μας,

και ιδιαίτερα στους συνοδοιπόρους αυτής της προσπάθειας:

Ολοκληρώνοντας πιστεύω βαθειά, ότι αυτή η συνέργια με κινητήρια δύναμη την αγάπη, κατάφερε να δημιουργήσει:

  • ένα μοναδικό τεχνικό επίτευγμα,
  • σωτήριο λειτουργικό μνημείο
  • ορόσημο στην περιοχή
  • αναφορά στη μνήμη του Σόλωνα

και κατάφερε να γεφυρώσει τα όνειρα τους, όπως αρχικά ζητήθηκε από τα παιδιά, σε ένα εμπνευσμένο πανό της κινητοποίησης τους,

Καταφεύγοντας πάλι στην ποίηση και την λυτρωτική της επίδραση, κλείνω με δύο αποσπάσματα από ποιήματα του Ελύτη, που στίχοι του είναι χαραγμένοι στο μυαλό μου και στα προστατευτικά παραπέτα της γέφυρας,

«ω νεότητα                                                                                                πληρωμή του ήλιου                                                                                      Αιμάτινη στιγμή                                                                                                                Που αχρηστεύει τον θάνατο…                                                                             Δείχνοντας με ποιόν τρόπο γεννιέται η ομορφιά                                                       Η αυτό που εμείς, αλλιώς το λέμε δάκρυ» .

από τη Σίσσυ, τον Αρμάνδο και εμένα, ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ…

Advertisements