Ετικέτες

Την Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2011, ο 24χρονος Marco Simoncelli, Ιταλός πρωταθλητής αγώνων ταχύτητας μοτοσικλέτας έχασε τη ζωή του μετά από πτώση στο Γκράν Πρι της Μαλαισίας, χτυπημένος από μηχανές που τον ακολουθούσαν. Μια βδομάδα πριν σε αγώνες  στο Λας Βέγκας ο 33χρονος Βρετανός Dan Wheldon, πρωταθλητής αγώνων ταχύτητας  IndyCar  έχασε τη ζωή του μετά από μια σύγκρουση στην οποία ενεπλάκησαν δεκαπέντε αυτοκίνητα. Τα δύο διαδοχικά συμβάντα  προκάλεσαν μεγάλη αναταραχή στους συμμετέχοντες οδηγους όπως μπορεί κανεις να δει από δηλωσεις  που αναπαράγονται στο διαδικτυο με κάποιους να δηλώνουν πως σκέφτονται να σταματήσουν.  

Η έμφαση που δόθηκε από τα ΜΜΕ στην προσωπικότητα και την οικογενειακή κατάσταση των οδηγών – θυμάτων ήρθε να επικαλύψει  κάθε πιθανη ρωγμή στον καλά εδραιωμένο μύθο της ασφάλειας των αγώνων ταχύτητας. Σημασία έχουν τελίκά οι «θεσμοί» κι οχι τα πρόσωπα και στην ανάγκη αυτοί θα στηριχτούν  επι  πτωμάτων. Πρόκειται φυσικά για ένα χωρο επαγγελματικό, όμως ο θανατος δεν κάνει διακρίσεις και οι συνέπειες  για τις οικογένειες των θυμάτων και  για τους άλλους οδηγους δεν είναι διαφορετικές απ ότι σε  άλλες περιπτώσεις τροχαίων συμβάντων. Το τραγικό (ισως βέβαια  κάποιοι απ αυτές  να το θεωρούν παρήγορο) για τις οικογένειες είναι οι τιμές ήρωα που τους αποδίδονται  από την αυτοκινητοβιομηχανία και τα συνοδα ΜΜΕ. Το τραγικό για τους υπόλοιπους οδηγούς αγώνων είναι η επίκληση των συμβολαίων που εχουν υπογράψει από τις εργοδότριες εταιρείες για να συνεχίσουν να τρέχουν: Δεκαπέντε τουλάχιστον απ αυτούς θα σκέφτονται ότι ισως φέρουν μέρος της ευθύνης για  τον χαμο του Dan, δυο τουλάχιστον θα σκέφτονται το ίδιο για τον χαμό  του Marco και πιθανως ολοι σκέφτονται πως ισως αποτελούν τον επόμενο Dan η Marco.  Αυτός ο πόλεμος για την κατάχτηση του μεγαλύτερου μέρους  στην αγορά αυτοκινήτου και μοτοσικλέτας έχει τη δικια του λογική και τα δικά του θύματα, πολύ περισσότερα από τα θύματα στις πίστες.   Γι αυτούς που  θα γκρινιάξουν πως συσχετίζουμε ανόμοια πράγματα θα συστήναμε απλώς να ξαναδούν μια διαφήμιση, για το FIAT 500 που παίζει αυτό τον καιρό στην ελληνική τηλεόραση: ενας οδηγός- πρωταθλητής της Formula 1, o Fernando Alonso  της Ferrari μιλάει στον ψυχαναλυτή του:                                  «-Και στον ελεύθερο χρόνο σου, τι κάνεις;                                               -Μου αρέσει να βγαίνω για φαγητό, να κάνω  βόλτες στο πάρκο, να πηγαίνω στο supermarket, να αγοράζω εφημερίδα.                                                   –Και πότε πατάς λίγο φρένο;Πάντα την τελευταία στιγμή!»                Όλα αυτά τα «να»του πρωταθλητή διεκπαιρεώνονται μεσα στο αυτοκίνητο το οποιο εισέρχεται μέσα στο εστιατόριο, μέσα στο πάρκο, κατεβαίνει σκάλες, περνάει κατω από την σανίδα σκέιτ νεαρού που ίπταται για να τον αποφύγει και μας αποχαιρετά στριγγλίζοντας χαρις στην τεχνική του Alonso. «Πάντα την τελευταία στιγμή»… οδηγός επιβίωσης από τον Φερνάντο Αλόνσο η για την ακρίβεια από τις αδελφές Ferrari και Fiat. (Σύμφωνα με το τεστ του Motor Trend το Fiat 500 χρειάζεται, σε ιδανικές συνθήκες, 40 περίπου μέτρα για να ακινητοποιηθεί όταν τρέχει με 95 km/h). 

Για να κλεισουμε με το θέμα των ράλι δύο απορίες:

-Γιατί ο κος Καστανίδης  υποβίβασε από πλημμέλημα σε πταίσμα την μη τήρηση μέτρων ασφαλείας σε αγώνες ταχύτητος; (Δεκέμβρης 2010- συμπτωματικά λιγο μετά την ανάληψη του Ράλι Ακροπολις από ιδιώτες).

-Γιατί το Υπουργείο Πολιτισμού ανέλαβε ως «θεσμικός (sic) χορηγός» το Ράλι Ακρόπολις;

Αν και το ζήτημα της ταχύτητας εχει αναλυθεί αρκετά σαν παράγοντας  που αυξάνει τον αριθμό και κάνει πιο δραματικες τις τροχαίες συγκρούσεις θα μπορούσε κανείς  να πει ότι κυβερνησεις και οδηγοί δεν θέλουν να το γνωρίζουν. Αλλά και καλοπροαίρετοι άνθρωποι ακόμα «απορούν» πως προκαλούνται θανατηφόρα τροχαία ακόμα και με μικρές ταχύτητες.

Σύμφωνα με τον Π.Ο.Υγείας μια αυξηση της Μέσης Ταχύτητας  κατά 10% έχει σαν αποτέλεσμα αύξηση  κατά περίπου 50% των θανατηφόρων τροχαίων. Αύξηση της ταχύτητας κατά 15% αυξάνει τα θανατηφόρα τροχαία κατά 80% περίπου.  Αν ένας πεζός η ποδηλάτης κτυπηθεί από αυτοκίνητο που τρέχει με 30 km/h η πιθανότητα θανάτου είναι 10%, αν η ταχύτητα ανέλθει στα 50 km/h η πιθανότητα αυξάνει στο 85%.  Σε πλαγιομετωπική σύγκρουση οχημάτων με 50km/h, η πιθανότητα θανάτου είναι 10% ενώ με 70km/h αυτή ανεβαίνει στα 85%.

Χρησιμεύουν οι γνώσεις αυτές άραγε στην ελληνική, και σε άλλες κοινωνίες;  Γιατι αυτοκίνητα με ολο και μεγαλύτερες ταχύτητες και επιταχύνσεις κατακλύζουν το oδικό δίκτυο ενώ ουσιαστικά είναι ασύμβατα μ αυτό; (Το 1967 από το συνολο των αυτοκινήτων που πουλήθηκαν στη Γαλλία μονο το 10% ειχε τελική ταχύτητα μεγαλύτερη από 150 km/h. To 2007   όλα τα αυτοκίνητα  που πουλήθηκαν είχαν τελική ταχύτητα μεγαλύτερη από τα 150 km/h). Γιατί απαξιώνονται και διαλύονται τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς  προς δόξαν του ΙΧ με ότι αυτό συνεπάγεται;

Ως πότε θα παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο μύθο του «ασφαλούς ΙΧ» που «συμπτωματικά» είναι το δικό μου και του ικανότερου των οδηγών που «φυσικά» είμαι ΕΓΩ. Κανένα αυτοκίνητο δεν είναι ασφαλές για τους πεζούς τους ποδηλάτες και τους μοτοσυκλετιστές. Κανένα αυτοκίνητο από ένα όριο ταχύτητος και μετά δεν είναι ασφαλές ούτε για τους επιβαίνοντες ουτε για τους απέναντι οσα συστήματα παθητικής ασφάλειας κι αν έχει.

Ως πότε θα εκτελούμε τις εντολές τις αυτοκινητοβιομηχανίας; Πενήντα εκατομμύρια ΙΧ παράγονται φέτος και πρέπει να αγοραστούν. Το 1/3 απ αυτά παραγεται στη Ευρωπαική Ένωση. Η Γερμανία είναι η πρώτη χώρα σε παραγωγή αυτοκινήτων στην ΕΕ. Η Ελλάδα δεν παράγει κανένα αυτοκίνητο είναι από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς και είναι η πρώτη χώρα σε αριθμό θυμάτων από Τροχαία Εγκλήματα στην Ευρώπη…

                                                                                            Γιώργος Κουβίδης

-Το κείμενο αυτό είχε ολοκληρωθεί όταν δημοσιεύτηκε (8/11) η είδηση του θανάτου του 32χρονου Αμερικανού Jim McNeil, επι 11 χρόνια πρωταγωνιστή στα άλματα μοτοκρος, σε αγώνες στο Τέξας.

Advertisements